Ο Μάϊος, από τότε που θυμάμαι, έκρυβε ανάμεσα στις ημέρες του μια μεγάλη γιορτή για την οικογένεια.

Σαν κλείνω τα μάτια, η μνήμη γεμίζει από ήλιο, φως, χρώματα, λουλούδια, μπλούζες αμάνικες και ξυπολησιά κι ας φώναζε η μάνα, γιατί  αυτή την συνήθεια δεν την έβρισκε διόλου καθώς πρέπει. Το σπίτι ξαλάφρωνε και ομόρφαινε χωρίς τα βαριά για την εποχή χαλιά και ο χώρος επιτέλους άνοιγε. Οι βελούδινες κουρτίνες έδιναν την θέση τους στις καλοκαιρινές και ήταν και η μυρωδιά της παρκετίνης,  CG8  η ροζ στο μεγάλο τενεκεδένιο κουτί,  που έκανε το σπίτι να μοσχοβολάει καθαριότητα. Ξάπλωνα στο πάτωμα και χάζευα τη λάμψη που έδινε στα ξύλινα πατώματα. Τα παράθυρα και οι μπαλκονόπορτες ανοιχτές για να μπαίνει ο φρέσκος αέρας και οι κουρτίνες να θροΐζουν. Τα μπαλκόνια με τις τριανταφυλλιές σε σχήμα αψίδας και τα fer forge έπιπλα σε λευκό χρώμα να τοποθετούνται εκ νέου στην ταράτσα, μαζί με την διπλή κούνια που την σκέπαζε η τέντα με τα κρόσσια και τριγύρω λουλούδια πολύχρωμα φυτεμένα από τα χέρια του παππού, μονοκατοικίες και χαμόγελα.

Τα ασημικά τα τρίβαμε από την αρχή και τα κρύσταλλα έπαιρναν μια άλλη λάμψη όπως τα διαπερνούσαν οι ακτίνες του ηλίου.

Η χαρά όμως δεν ήταν μόνο μέσα σε όλα αυτά. Ήταν και στο γλυκό με φράουλες που το περίμενα με λαχτάρα κάθε που τέλειωνε ο μήνας. Gâteau με φράουλες παρακαλώ και με σωστή προφορά.  Η χαρά ξεχείλιζε γιατί ήταν τα γενέθλια του αδελφού. Ο πρωτότοκος, είχε καταφτάσει μέσα στην άνοιξη κουβαλώντας στην αγκαλιά του ένα τσουβάλι φράουλες. Εν αγνοία του φυσικά.  Μέχρι και σήμερα, η άνοιξη, ο Μάϊος, και οι φράουλες είναι λες και του ανήκουν. Σαν η φύση να του τα έκανε δώρο, τότε,  για να τον καλωσορίσει.

Η συνταγή του γλυκού καλά κρυμμένη. Το μυστικό βρισκόταν στην  crème pâtissière, τις φρέσκιες μυρωδάτες φράουλες που η μητέρα τις άφηνε να μαριναριστούν σε cognac και ζάχαρη αλλά και στην σπασμένη μαρέγκα με εκείνο το χρυσαφένιο χρώμα στην άκρη της, όπως το σχεδίαζε το κορνέ.

Για εμένα βέβαια, τώρα πια, η συνταγή της επιτυχία κρυβόταν στην αγάπη της μάνας για τον μονάκριβό της. Το χέρι, το άγιο χέρι της κάθε μητέρας.

Θυμάμαι  λοιπόν, ότι καθόμουν στην κουζίνα μαζί της και παρατηρούσα τις ντελικάτες της κινήσεις την ώρα που ανακάτευε την κρέμα.  Περίμενα, ίσως αμίλητη,  την ώρα που θα μου επέτρεπε να βουτήξω τα δάχτυλά μου μέσα στο μεγάλο μπωλ του μίξερ, για να γλύψω τα υπολείμματα της κρέμας. Τι κόσμος μαγικός ήταν αυτός! Η μητέρα το ήξερε. Φαγητό στο στόμα μου δεν έβαζα αλλά για το gâteau με φράουλες σου έκανα όσα χατίρια και τούμπες ήθελες. Μόνο που το χατίρι το έκανε η ίδια σε εμένα. Σε ένα βαθύ κίτρινο μπωλ, με τις φιγούρες του Μίκυ και της Μίνι, το γέμιζε με crème pâtissière και φρεσκοκομμένες φράουλες, από τις κρυμμένες, που δεν είχαν μπει στο cognac, για να φάει η μικρή όσο ήθελε.

Πρώτα το μύριζα και όταν η όσφρηση ένοιωθα να ικανοποιείται, βούταγα με το κουτάλι του γλυκού μέσα στο κίτρινο μπωλ και η τότε ευτυχία, είναι χαραγμένη ακόμα και σήμερα μέσα σε κάθε κύτταρο του εγκεφάλου μου όπως κι αυτή η ανεπανάληπτη γεύση …

Το γλυκό σερβιριζόταν την επόμενη ημέρα, ανήμερα. Καθημερινή ή όχι εμείς θα τρώγαμε στην τραπεζαρία. Με στρωμένο το τραπέζι όπως αξίζει σε κάθε οικογένεια όταν έχει γιορτή.

Η μητέρα είχε ετοιμάσει τα πάντα, αφού πρώτα είχε ξεποδαριάσει σε διαδρομές, κοντινές ή μακρινές τον παππού και τον πατέρα.  Στον μπακάλη, στον χασάπη, στον μανάβη και όπου αλλού θεωρούσε αναγκαίο και χρήσιμο.  Γιατί πώς να το κάνουμε, τα υλικά έπρεπε να είναι τα καλύτερα και για το κυρίως πιάτο αλλά ειδικά για το  gâteau και τα κεριά που το στόλιζαν, όμορφα λευκά, διακριτικά να τοποθετούνται ανάμεσα στις φράουλες και στην σπασμένη μαρέγκα για να δημιουργούν μια λάμψη και μια ευχή, αυτή που δίνει η μάνα στο παιδί της.

Τώρα ξέρω, πως κανένα γλυκό, καμία φράουλα και καμία μαρέγκα, όσο νόστιμα κι αν είναι, δεν θα μπορέσουν να συναγωνιστούν το gâteau με φράουλες της Αυρούλας. Ούτε καν η πολυαγαπημένη μου Πάβλοβα.

Επίσης κατάλαβα γιατί κάθε μήνα Μάϊο τα μέσα μου ανθίζουν και μια και αύριο είναι τα γενέθλια του αδελφού μου, λέω να σας κάνω δώρο την συνταγή του γλυκού, όπως μου την άφησε δακτυλογραφημένη η μητέρα μου. Με οξείες και περισπωμένες.

Σε όσους από εσάς δε, προσπαθήσετε να το φτιάξετε, εύχομαι καλή επιτυχία στο γλυκό σας και να χαμογελάτε και ελπίζω, την ώρα που ανακατεύεται την crème pâtissière, η ζωή σας να γεμίσει από τη γλύκα της.

Χρόνια σου πολλά αδελφέ μου. Όλη σου η ζωή να είναι γεμάτη από υγεία, αγάπη και ευτυχία. Μακάρι στην αγκαλιά σου να χωρούν μόνο αυτοί που σε αγάπησαν πραγματικά, συνεχίζουν να σε αγαπούν και σε εκτιμούν και μην ξεχνάς να κάνεις λάθη, πολλά λάθη και να πέφτεις κάτω και να ξανασηκώνεσαι. Γιατί έτσι σκονισμένος όπως θα είσαι,  θα γίνεσαι ολοένα και καλύτερος κι εμείς είμαστε εδώ για να σε καμαρώνουμε, για τις μικρές και τις μεγάλες ανθρώπινες γκάφες σου αλλά και για τα κατορθώματά σου. Για όλα αυτά τα όμορφα που κατάφερες μόνος σου και ξάφνιασαν ακόμα κι εσένα τον ίδιο.

Τι λέτε, πάμε να γεμίσουμε τη ζωή μας με μοσχομυριστές φράουλες;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here