Σ’ έναν κόσμο που κινείται κι αλλάζει συνεχώς με ταχύτητες που δεν προλαβαίνουμε πάντα να συντονιστούμε, συμβαίνουν αλλαγές που δεν είμαστε προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε εφόσον μας λείπει η προηγούμενη εμπειρία. Οι άνθρωποι έχουμε την υποσυνείδητη τάση να επιστρέφουμε στο οικείο κάθε φορά που μας προκύπτουν δυσκολίες παρά το γεγονός πως οι καινοτομίες είναι αυτές που οδηγούν τα πράγματα στην εξέλιξη.

Μια τέτοια αλλαγή είναι και οι νέες μορφές οικογένειας που εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια στο κοινωνικό σύστημα.  Φαίνεται λοιπόν πως το οικογενειακό σκηνικό αλλάζει. Η εικόνα της οικογένειας όπως την είχαμε στο νου μας μορφοποιείται διαφορετικά. Όπως συνήθως συμβαίνει, οι θεμελιώδεις αλλαγές είναι οδυνηρές αλλά πάντα φέρνουν κάτι καινούργιο στην επιφάνεια. Από κει και μετά ξεκινά η προσωπική αντιμετώπιση και διαχείριση.

Για πολλά χρόνια το θέμα του διαζυγίου ήταν μεγάλο ταμπού για τα ελληνικά δεδομένα. Αυτό σίγουρα διαφύλαξε τον θεσμό της οικογένειας αλλά όχι πάντα με τον καλύτερο τρόπο. Δεν είναι τυχαίο ότι συχνά η λέξη θυσία συνδέεται με την ελληνική οικογένεια και από παρερμηνεία, η ίδια λέξη ταυτίζεται με την αγάπη. Έχουμε υπάρξει λοιπόν σειρές γενεών που έχουμε ταυτίσει την θυσία με την αγάπη κι αυτό το κάνουμε με χαρακτηριστική άνεση στο βωμό της οικογένειας. Αμέσως λοιπόν έχουμε εισάγει την καταπίεση και τη βία (αλλά πολλές φορές και τον συμβολικό ακρωτηριασμό) στη συνύπαρξη και τη συμβίωση.

Μόνο που δεν έχουμε απαντήσει ακόμη που βρίσκονται όλα αυτά που θυσιάσαμε ή θυσίασαν οι άλλοι για εμάς. Μήπως άραγε αποσυντίθενται στα ντουλάπια των απωθημένων μας; μήπως ο λανθάνων, υπόγειος αναβρασμός τους όχι μόνο δεν έχει εξασθενήσει την ισχύ τους αλλά αντιθέτως την έχει ενδυναμώσει; και μήπως καθετί καταπιεσμένο διαφεύγει ασυνείδητα αλλά και συνειδητά, σε άλλες σχέσεις μας και σε ανθρώπους που δεν τους αφορούν όπως τα παιδιά μας, δένοντάς τα στην βαριά αλυσίδα των υποσυνείδητων ενοχών; Η όποια ερωτική απογοήτευση ή διάψευση των προσδοκιών από τη σχέση στο ζευγάρι που μένει ανεπεξέργαστη, θα απωθηθεί στην προσπάθεια να θυσιαστεί προκειμένου να διατηρηθεί η οικογένεια. Η απώθηση όμως δεν θα εξαφανίσει την ανικανοποίητη επιθυμία απλά θα την μετατοπίσει στο υποσυνείδητο ενισχύοντας έτσι την ορμή της. Αυτή η ορμή, με τη μορφή συναισθηματικής ενέργειας θα μεταφερθεί αλλού και συχνά σε άλλα μέλη της οικογένειας, κυρίως στα αγαπημένα παιδιά.

Στην περίφημη ιστορία του Οιδιποδείου υπάρχει πάντα και η υποσυνείδητη Ενοχή που κρατάει δέσμιο το “αγαπημένο” παιδί. Όποιος έχει υπάρξει σ’ αυτή τη θέση, μέσα του αναγνωρίζει αλλά δεν είναι εύκολο να αποκωδικοποιήσει, ότι το να είσαι ο/η αγαπημένος του γονιού δεν είναι αυτό που θα πρεπε να συμβεί. Η θέση του πρώτου αγαπημένου, του προτιμητέου, ανήκει στο έτερο μέλος του ζευγαριού και τα παιδιά έχουν άλλη θέση, σε άλλο πεδίο.

Το καλό λοιπόν κομμάτι στην αύξουσα τάση των διαζυγίων είναι πως αυτή η σήψη και η καταπίεση μπορούν να σταματήσουν και να δώσουν ευκαιρίες για εξυγίανση. Μετά από την λύση ενός γάμου ή μια μακρόχρονης κακής σχέσης, υπάρχει πλέον η δυνατότητα να επανακαθορίσουμε τις αναζητήσεις αλλά και την στάση μας απέναντι σ’ αυτό που ζητάμε και να μάθουμε να αντικαθιστούμε τη θυσία με την επιλογή. Μπορούμε να μάθουμε να βγαίνουμε από την παθητικότητα και να παίρνουμε συνειδητές αποφάσεις χωρίς μαζοχισμό αλλά σαν ώριμοι άνθρωποι με κοινή λογική. Μπορούμε επίσης να ασκηθούμε στο να μην μας συμπαρασύρουν οι καταστάσεις και οι καταβολές μας αλλά να αποφασίζουμε όσο πιο ψύχραιμα και δίκαια μπορούμε. Έτσι θα καταφέρουμε να σπάσουμε την αλυσίδα των άχρηστων κι επικίνδυνων θυσιών και να περάσουμε από τις σχέσεις εξάρτησης στις σχέσεις επιλογής.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here