Νοσοφοβία, αγοραφοβία, κλειστοφοβία, εντομοφοβία, υψοφοβία, είναι μερικές από τις πλέον γνωστές και συνηθισμένες διαταραχές άγχους. Ωστόσο υπάρχει τεράστια γκάμα φοβιών που αφορούν ακόμη πιο εξειδικευμένα ερεθίσματα όπως ο φόβος της κατάποσης, ο φόβος της σκόνης, ο φόβος συγκεκριμένων αριθμών, φόβοι για το οτιδήποτε.

Η συχνότητα εμφάνισης στον πληθυσμό είναι τόσο μεγάλη που πλέον οι περισσότεροι από μας, έχουμε εξοικειωθεί με τον όρο Φοβία και μπορούμε να τον διακρίνουμε από τον φόβο που είναι μια φυσιολογική αντίδραση απέναντι σ’ ένα ερέθισμα που απειλεί την ασφάλεια και την ακεραιότητά μας. Στην περίπτωση της φοβίας, μιλάμε ουσιαστικά για μια μόνιμη νευρωσική κατάσταση άγχους και πανικού απέναντι σ’ ένα ερέθισμα που δεν αποτελεί πραγματική απειλή όπως είναι για παράδειγμα το σκοτάδι, οι κλειστοί ή ανοιχτοί χώροι, ο κόσμος, οι αράχνες, οι κατσαρίδες και πολλά άλλα.

Πολλές φορές, αρκεί και μόνο να ανακαλέσει κανείς στη μνήμη του τη φοβική συνθήκη (το σκοτάδι ή το ασανσέρ) κι αμέσως εκδηλώνει ανεξέλεγκτες σωματικές αντιδράσεις όπως ταχυκαρδία, εφίδρωση, ναυτία, εντερική ευερεθιστότητα και τρέμουλο.

Αν κι έχουν εντοπιστεί διάφοροι παράγοντες που μπορούν να προκαλέσουν τέτοιες μετα-τραυματικές αντιδράσεις, η συχνότερη πηγή παραμένει να είναι η υποσυνείδητη κι εγκλωβισμένη επιθετικότητα. Πρόκειται για μια ισχυρή ποσότητα  ενέργειας που κινείται λαθραία, εν αγνοία της συνείδησης και φυσικά εκτός του ελέγχου της. Να επισημάνουμε βέβαια πως η επιθετική παρόρμηση βρίσκεται στον ψυχισμό κάθε ανθρώπου και σ’ αυτήν οφείλουμε σημαντικά κομμάτια της ενεργητικότητας και της  δημιουργικότητάς μας. Όμως ο τρόπος που τη διαχειριζόμαστε και το κατά πόσο την στρέφουμε προς τα έξω ή προς τον εσωτερικό μας κόσμο, μπορεί να καθορίσει πολλές και περίπλοκες συνθήκες.

Στην περίπτωση της φοβίας, η επιθετικότητα στρέφεται προς τα μέσα, προς τον ίδιο τον εαυτό και διαστρέφεται δευτερογενώς προς το φοβικό ερέθισμα. Πιο απλά, θετικές μορφές επιθετικότητας όπως η θέληση για ελευθερία, επιτυχία, δικαιοσύνη,  σεξουαλική ή διανοητική απελευθέρωση, είτε γιατί δεν μπορούν να εκφραστούν είτε γιατί δεν ικανοποιούνται, είτε και τα δυο, στρέφονται προς τον εαυτό. Επειδή όμως η ανάγκη και η έντασή τους είναι πολύ μεγάλη μετατρέπονται σε φόβο ακαθόριστο, δηλαδή νευρώσεις. Εκεί θα πάρουν ένα σχήμα, ένα πλαίσιο που έχει συγκεκριμένη μορφή για να αποφύγουμε μεγαλύτερα ψυχικά ρήγματα. Αυτό το σχήμα το δίνει η φοβία για κάτι συγκεκριμένο όπως η αράχνη, ο κόσμος, οι κλειστοί χώροι, τα μικρόβια κ.α.

Η λύση βρίσκεται πάντα στην δύναμη να σηκώσει κανείς το βάρος των επιθετικών παρορμήσεων του. Αυτό που χρειάζεται λοιπόν δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την άσκηση ενδυνάμωσης του νου, για να εκπαιδευτεί να σηκώνει τέτοια ανθρώπινα ψυχικά βάρη. Τέτοιοι χώροι άσκησης είναι οι ψυχοθεραπευτικοί χώροι όπου ένας ήδη ασκημένος θεραπευτής μπορεί να αναλάβει την επανεκπαίδευση του θεραπευόμενου.

Η άρνηση της επιθετικότητας είναι η πηγή του φόβου γιατί τότε μένει ανεξέλεγκτη κι όπως πως λέει ο ποιητής:

“… κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο
να σκοτώσω,
φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω
στον εαυτό μου”.

“Ένα μαχαίρι”
Ν. Καββαδίας

https://psychologist-2111.business.site/?m=true

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here