Βοηθάμε τα παιδιά που μας έχουν ανάγκη

Τα μαγαζιά ανοίγουν, οι δρόμοι γέμισαν ξανά από κίνηση, επιχειρήσεις επαναλειτουργούν, τα σχολεία ξεκίνησαν. Κάποια πράγματα μπαίνουν και πάλι σε μια ροή ενώ άλλα όχι. Εκεί που πάμε να πιστέψουμε ότι όλα γίνονται όπως πριν, ότι επιστρέφουμε στην προηγούμενη καθημερινότητα, σκοντάφτουμε στην υπενθύμιση πως κάτι μας απειλεί.

Αυτή η νέα καθημερινότητα που καλούμαστε να βιώσουμε έχει πολλές ανησυχίες και  καθόλου βεβαιότητες. Πολλούς προβληματισμούς κι ανεπαρκείς απαντήσεις. Το άγνωστο, το απρόβλεπτο και το ασαφές τείνουν να γίνουν δεύτερη φύση μας. Ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας, προειδοποιεί για την αύξηση και την επιδείνωση των ψυχικών παθήσεων που προκαλούνται από την πανδημία σε ότι αφορά τις άμεσες επιπτώσεις στην υγεία αλλά και τις παράπλευρες, σχετικά με την οικονομία, τις σχέσεις και την φτώχεια.

Μέσα σε όλα αυτά τα παράξενα και τα αναπάντεχα, ο μέσος άνθρωπος επαναπροσδιορίζει το μέτρο του, δηλαδή τις σωματικές, διανοητικές, πνευματικές και ψυχικές αντοχές του. Αναμετριέται με την κατάσταση και για άλλη μια φορά διαπιστώνει ότι η πραγματικότητα τον ξεπερνά. Αδυνατεί να συλλάβει τα μεγέθη και τις προεκτάσεις των συνθηκών. Στην περίπτωση που θα ενδώσει στην παγίδα των προβλέψεων δύο πιθανότητες τον περιμένουν : η κατάθλιψη και η παράνοια.

Αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί, όπως μας έχει διδάξει η ψυχανάλυση και η φιλοσοφία, η ανθρώπινη ψυχική υπόσταση απειλείται σε υποσυνείδητο επίπεδο από το περίφημο “άγχος ευνουχισμού”. Στην ουσία αναφέρεται στην αγωνία του νου να συλλάβει την έννοια της αδυναμίας η οποία μεταφράζεται σε έλλειψη ελέγχου, ισχύος και επικράτησης. Ο μέγιστος ευνουχιστής ήταν και παραμένει ο θάνατος στην κυριολεκτική και μεταφορική έννοιά του.

Ευτυχώς όμως για εμάς τους ανθρώπους η ιστορία δεν σταματά εδώ και δεν είμαστε τόσο απροστάτευτοι μπροστά στα μεγάλα αυτά άγχη. Μας θωρακίζει και μας προστατεύει πολύ δυνατά η ικανότητά μας να πενθούμε. Η ικανότητα να μπορούμε ψυχικά να συμπεριλάβουμε, με δυσκολία βέβαια αλλά μπορούμε, πράγματα που δεν είναι δυνατό να εξηγήσουμε ούτε να λύσουμε. Μπορούμε μόνο να τα δεχτούμε και να ζήσουμε μ’ αυτά αποδεχόμενοι την μικρότητά και την ανεπάρκειά μας. Και τότε, μ’ έναν παράδοξο τρόπο, αποδεχόμενοι την ελλειπτική μας φύση, ανακαλύπτουμε πως μπορούμε τελικά να ζήσουμε ουσιαστικά. Αναγνωρίζουμε ότι η βαθύτερη ικανοποίηση δεν βρίσκεται στο μέλλον αλλά στο παρόν και πως η ύλη είναι μεν σημαντική αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με την ψυχή.

Τελικά δεν ζούμε τόσο με τα υλικά αλλά κυρίως με τα άυλα. Δεν είναι τα εξωτερικά που μας δίνουν κέφι, κουράγιο και χαρά αλλά αυτό που μετράει είναι το πως νιώθουμε εμείς γι’ αυτά. Το σώμα ως σάρκα δίνει το έδαφος για να καλλιεργήσουμε την ψυχή και το πνεύμα προσδίδοντας στην ανθρώπινη μας ύπαρξη την αυθεντική της σημασία.https://psychologist-2111.business.site/?m=true

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here