8 Νοεμβρίου και η ημέρα ξεκινούσε κάπως έτσι με την ίδια πάντα ερώτηση, ‘’γιορτούλα μου;’’

Τα βάζα ήταν γεμάτα με χρυσάνθεμα σε διάφορα χρώματα. Τα έφτιαχνε η μάνα με τα χέρια της κι εγώ περίμενα μετρώντας τις ώρες μέχρι να έρθουν οι καλεσμένοι και η ώρα δεν περνούσε. Οι δείκτες του ρολογιού λες και ήταν κολλημένοι στη θέση τους.

Το σπίτι μοσχομύριζε καθαριότητα. Οι βελούδινες κουρτίνες στο χρώμα του κονιάκ, τεντωμένες όσο έπρεπε. Τα ασημικά είχαν πλυθεί και είχαν τριφτεί για να γυαλίζουν σαν καθρέφτες, το ίδιο και τα κρύσταλλα.

Ακόμα και σήμερα δεν ξέρω να σας πω τι μου άρεσε περισσότερο, η μυρωδιά της παρκετίνης, η λάμψη του σπιτιού, οι λουλουδιασμένες γωνιές, η τούρτα που πάγωνε, τα παιδιά που θα ερχόταν, τα δώρα που θα  μου έφερναν ή μήπως όλα αυτά μαζί έκαναν την ημέρα τόσο διαφορετική και μαγική;

Με μεγάλη περιέργεια παρατηρούσα τα χέρια της καθώς έστρωναν την κουβερτούρα με προσοχή. Με κοιτούσε πάντα με εκείνο το γλυκό της χαμόγελο και μου τραγουδούσε,

Σήμερα που ‘χω τη γιορτούλα,
θα στείλω σε όλους μιαν ευχούλα,
να ‘στε καλά και ευτυχισμένοι …

Σαν ήμουν τόση δα μικρή, μπερδεύοντας λέξεις και έννοιες, νόμιζα ότι ‘’γιορτούλα’’ έλεγαν την τούρτα. Τόσα ήξερα, τόσα έλεγα!

«Γιορτούλα μου;» τη ρωτούσα και η μητέρα γέλαγε. Αργότερα, όταν έμαθα να ξεχωρίζω τις έννοιες, την φτιάχναμε παρέα και ο ήχος του μίξερ καθώς χτυπούσε τα αυγά, ακόμα και σήμερα αντηχεί στα αυτιά μου.

Στο τραπέζι της τραπεζαρίας θα έτρωγαν οι μεγάλοι και   το επίσημο σερβίτσιο είχε στρωθεί με προσοχή. Για εμάς τα παιδιά, οι πιατέλες με τα κεφτεδάκια, τα κρύα ξεσκέπαστα σάντουιτς, τα λουκάνικα κοκτέιλ κι ό,τι άλλο έκρινε η μητέρα ότι έπρεπε να φάμε, είχαν τοποθετηθεί στο μεγάλο σκαλιστό μπουφέ. Πέρναγα από μπροστά του κι όσες πιο πολλές πιατέλες έβλεπα, τόσο περισσότερο θύμωνα. Παρηγοριά η μεγάλη κρυστάλλινη κανάτα με την πορτοκαλάδα.

Όσο γέμιζε με φαγητά ο μπουφές, τόσο καταλάβαινα ότι τα παιχνίδι θα καθυστερούσε. ‘’Πως ήταν δυνατόν να αφήνεις το παιχνίδι για να φας;’’. Η ερώτηση αυτή φυσικά, ποτέ δεν απαντήθηκε από κανέναν.

Όταν οι κοιλιές των αγοριών φούσκωναν και χόρταιναν, τότε ξεκινούσε η μάχη του κεφτέ. Τα πιάτα, γέμιζαν πάντα με μεγαλύτερες ποσότητες κι ό,τι περίσσευε, γινόταν όπλο στα χέρια τους και το εκσφενδόνιζαν ο ένας στον άλλον, με την αταξία και την αντροσύνη του μπόμπιρα ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Αυτό, μέχρι να επέμβει η μητέρα ή κάποιος άλλος, χωρίς πολλά λόγια και μαλώματα, με μια ματιά μόνο κι όλα έμπαιναν στη θέση τους.

Η Ιωάννα, ο παιδικός θησαυρός της καρδιάς μου, η κολλητή μου, το άλλο μου μισό, ένα αέρινο ευγενικό ξανθό πλάσμα, ξάπλωνε στο μεγάλο χαλί, μια μπρούμυτα και μια ανάσκελα, τεντώνοντας τα χέρια και σπρώχνοντας με τα πόδια της, προσπαθώντας να χωθεί στις πιο απίθανες γωνιές για να μαζέψει τους κεφτέδες που είχαν κυλίσει κάτω από τα έπιπλα.

«Κυρία Αύρα» έλεγε «κι άλλος ένας κεφτές» και τον έδινε στην μητέρα μου.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τους μάζευε έναν-έναν. Ούτε σήμερα μπόρεσε να μου το εξηγήσει όταν με πήρε τηλέφωνο και πως θα μπορούσε άλλωστε, αφού μας είχαν πιάσει τα γέλια.

Η καλύτερη ώρα ήταν όταν έφτανε το γλυκό. Δεν είχε σημασία που δεν ήταν τα γενέθλιά μου, ένα κεράκι ροζ, στεκόταν πάντα στην κορυφή της τούρτας κι εγώ, χτυπούσα τα χέρια όλο χαρά και φώναζα ‘’γιορτούλα, γιορτούλα’’, γιατί μυαλό ακόμα δεν είχα βάλει. Η Ιωάννα πάλι, προσπαθούσε να με συγκρατήσει, χωρίς μεγάλη επιτυχία οφείλω να ομολογήσω. Η μάνα όμως, μας έβλεπε κι άνοιγε η ψυχή της.

Τρώγαμε το γλυκό με τη βουλιμία που έχουν τα παιδιά για ένα κομμάτι σοκολάτα και μετά ξεκινούσε το παιχνίδι με τις μουσικές καρέκλες και στη συνέχεια χορός μέχρι να μην αντέχουμε άλλο και η ημέρα τελείωνε με αποχαιρετισμούς και αγκαλιές κι ένα σπίτι ακατάστατο αλλά γεμάτο από χαρά, την αγκαλιά της μάνας και τα φιλιά της που ποτέ δεν χόρταινα.

Την τούρτα σοκολάτα, όταν σταμάτησε να την φτιάχνει η μητέρα, ξεχάστηκε στο ντοσιέ με τις δακτυλογραφημένες συνταγές της.

Την θυμήθηκα σήμερα μαζί με την Ιωάννα, τα κεφτεδάκια, τις παιδικές μας αταξίες και μοιράζομαι τη συνταγή μαζί σας για να σας ευχηθώ.

Χρόνια Πολλά σε όλους εσάς που γιορτάζετε και στους αγαπημένους σας. Να είναι η ψυχή σας γεμάτη από αγάπη και χαρά και η ζωή σας να έχει τη νοστιμιά μιας κουταλιάς από  γλυκό και να μην ξεχνάτε να ζείτε υπέροχα την κάθε σας στιγμή!

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Τι τελεια γιορτουλα αγαπη μου,,,,,,ειναι κατι που δεν το εζησα ποτε με την δικη μου μητερα και το εκανα στον υπέρτατο βαθμο στις δυο μου κορες,,,,,,δεν ξερω εαν χαιροντουσαν τοσο πολυ οσο εγω,,,,,,μακαρι να εχουν αναμνησεις τοσο γλυκες οσο εσυ,,,οταν θα εχω φυγει και να τις θυμουνται,,,,,,παντως εγω ζουσα τα γενεθλια και τις γιορτες των παιδιων μου σαν να ημουν εγω το πιτσιρικι που συγυριζα οσο καλυτερα μπορουσα παντα βιαστικα [ποτέ δεν ειχα χρονο λογω της απαιτητικης δουλειας μου] και μετα περιμενα τους επισκεπτες να παιξουμε και να περασουμε ωραια,,,,,,,,,ποσο με συγκινησες που τα θυμηθηκα,,,,,,να εισαι παντα καλα και να θυμασαι τις ωραιες στιγμες που εφτιαχνε η μαμα σου για σενα,,,,,,,χαιρομαι που σε γνωρισα εστω και αργα,και εξ αποστασεως,,,,,

    • Το πιο όμορφο συναίσθημα μπορεί να είναι αυτό της μητέρας, που βλέπει το παιδί του ευτυχισμένο και τα παιδιά χρειάζονται αγάπη και αγκαλιά. Μακάρι όλοι μας να φροντίζουμε στην καθημερινότητα μας να αφήνουμε όμορφες εικόνες, έτσι να ξεκινάει κι έτσι να κλείνει η ημέρα μας. Ρένα την αγάπη μου, ένα μεγάλο ευχαριστώ και να είσαι σίγουρη ότι κάθε ανθρώπινη στιγμή, απαλλαγμένη από περιττά πικρά συναισθήματα, είναι τόσο μαγική όσο η χρυσόσκονη των παιδικών μας χρόνων!!! Σε φιλώ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here