Όταν ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα φτάσεις στο σημείο να μην μπορείς να υπολογίσεις κανένα συναίσθημα σχετικά με τους γύρω  σου και δεν ξέρεις αν μπορείς να κάνεις κάτι για να αλλάξει αυτό, καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα έχουν φτάσει στο τέρμα. Δεν εννοώ στο τέλος γιατί αυτό θα αργήσει να έρθει αλλά σε σημείο που να μην ξέρεις αν μπορείς να αλλάξεις κάτι . Υπάρχουν ελάχιστοι, ίσως και πολλοί, που μπορούν να καταλάβουν αυτή τη κατάσταση και λίγοι που μπορούν να τη βιώσουν. Νιώθεις ξένος από το σώμα σου κι ότι ζεις κάτι,  όχι  που δεν αξίζεις αλλά κάτι που εκείνη τη στιγμή είναι πολύ ξένο από εσένα.

Δεν δέχεσαι ότι πρέπει να ζήσεις αυτήν την κατάσταση, ενώ δεν έχεις τη ψυχολογία που πρέπει  και πιέζεις τον εαυτό σου να ζήσει όλη τη κατάσταση γιατί αυτό είναι το “πρέπον” και το “σωστό”.  Ποιος ορίζει τι είναι σωστό; Ποιος ορίζει πως πρέπει να ζεις τη ζωή σου; Ακόμα και αν αυτό δεν είναι στο χέρι σου ξέρεις ότι κανείς δεν μπορεί να σου πει κάνε  αυτό που πρέπει και ζήσε όπως αρμόζουν οι καταστάσεις κι ο εαυτός σου πιέζεται να ζήσει και στο τέλος πνίγεται στην ίδια του τη ζωή και φτάνει στο σημείο να μην την αντέχει..

Ενώ κάποτε ήταν γεμάτος ζωή ξαφνικά δεν ξέρει πως είναι να ζει, απλά επιβιώνει.

Το κείμενο έγραψε η Nina

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here