Η Ελένη ήταν πάντα πολύ υπεύθυνη και συνεπής σαν άνθρωπος αλλά και ως μητέρα. Ο λόγος της είναι σαφής και άμεσος. Υποστηρικτική και συναισθηματικά διαθέσιμη για όλους, κυρίως για την οικογένεια και τα παιδιά της. Δεν χωράει συζήτηση ότι γι’ αυτά τα παιδιά έχει δώσει συναισθηματικά και υλικά ότι είχε και δεν είχε. Η νέα χρονιά τη βρίσκει όμως γεμάτη θυμό, πίκρα, απογοήτευση και φόβο. Στη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων διακοπών ανακάλυψε πως ο γιός της καπνίζει χόρτο. Δεν το έμαθε από τον ίδιο, όπως θα ήλπιζε. Θεωρούσε πως ο Γιώργος, ο γιος της, μπορούσε να της μιλήσει για τα “πάντα”. Όμως γι’ αυτό δεν της μίλησε. Το έμαθε από τη μαμά ενός φίλου του 15χρονου γιού της που είχε ήδη αποκαλύψει το μυστικό του δικού της παιδιού και της παρέας. Έχασε τη γη κάτω απ’ τα πόδια της. Το τεράστιο “γιατί” σκέπασε κάθε της σκέψη κι ένα “αποκλείεται” ερχόταν κι έφευγε σαν μια σανίδα σωτηρίας που μόλις την πιάσεις χάνεται.

Κάπως ανάλογα ένιωσε και η Ελπίδα όταν έμαθε, κι αυτή από τρίτο πρόσωπο, ότι η κόρη της αυτοτραυματιζόταν εδώ κι έναν χρόνο. Είχε ξεκινήσει όπως έμαθε από 13 να χαράζεται στα χέρια, σε μέρη που έκρυβε με τα μανίκια, άλλοτε με το κοπίδι κι άλλοτε με μικρά γυαλάκια που μάζευε από το δρόμο. Αν είχε πέσει ο ουρανός στο κεφάλι της Ελπίδας θα ζαλιζόταν λιγότερο. Μετά απ’ αυτή την είδηση τίποτα πια δεν είναι όπως πριν. Το κεφάλι της γέμισε ερωτηματικά που δεν μπορεί να απαντήσει κι ενοχές που δεν την αφήνουν να ησυχάσει λεπτό.

Για την Νίκη τα πράγματα είχαν αρχίσει να φαίνονται από τότε που η κόρη της ήταν 7 χρονών. Ήταν πάντα ένα λεπτό παιδάκι κι αυτό που λέμε κάπως “μίζερο” στο φαγητό. Και τι δεν έκαναν η Νίκη κι ο άντρας της για να την πείσουν να μην ξεχνάει να τρώει. Ήταν κι οι δυό “από πάνω” από τη μικρή, να μην της λείψει τίποτα. Στο γυμνάσιο η κόρη τους άρχισε να χάνει κιλά ώσπου εισήχθη στο νοσοκομείο με τη διάγνωση της νευρικής ανορεξίας. Η Νίκη ακόμη δεν μπορεί να εξηγήσει μέσα της πως είναι δυνατό να συμβαίνουν όλ’ αυτά μετά από τόσα που έκανε γι’ αυτό το παιδί.

Ερωτήματα, μεγάλα “γιατί”, ενοχές κι αγωνίες είναι μερικά μόνο συναισθήματα που βιώνει ένας γονιός όταν ανακαλύπτει πως δεν γνωρίζει τόσα όσα νόμιζε για το παιδί του. Είναι μεγάλο το σοκ όταν καταλάβει πως υπάρχουν σκοτεινές πλευρές στην προσωπικότητα του παιδιού του που δεν είχε καν αντιληφθεί.

Είναι δυνατό να ζεις με κάποιον τόσο κοντά, για τόσο πολύ, με τόσο μεγάλη εγγύτητα, να τον έχεις γεννήσει, να τον έχεις μεγαλώσει, να ήσουν εκεί στις πρώτες του ανάσες, τις πρώτες του λέξεις, και μην τον γνωρίζεις;

Ναι, κι όμως είναι δυνατό. Σε κάθε παιδί υπάρχουν πτυχές που δεν είναι προσβάσιμες από τον γονιό. Κι επιπλέον δεν είναι ούτε αναγκαίο ούτε απαραίτητο να γνωρίζει ο γονιός τα πάντα για το παιδί του. Η καλή επικοινωνία δεν στηρίζεται στην αποκάλυψη των πάντων αλλά στην σωστή καθοδήγηση στην αυτονομία και την αυτοδιαχείρηση. Οι γονείς δεν είναι φιλαράκια ούτε “κολλητοί” ούτε σύντροφοι ζωής. Έχουν διαφορετικό ρόλο στη ζωή των παιδιών τους. Είναι κυρίως παιδαγωγοί και το βασικό έργο τους είναι να δείξουν το δρόμο στην ανεξαρτησία, την αυτονομία και την ισορροπημένη συνύπαρξη με τους άλλους. Όλα τα παραπάνω συμπεριλαμβάνουν την ιδιωτικότητα και την προσωπική πρωτοβουλία ακόμη και με τον κίνδυνο του λάθους.

Σαφώς η κοινή οικογενειακή ζωή εμπλέκει όλα τα μέλη σε όσα θετικά ή δύσκολα συμβαίνουν στον καθένα αλλά υπάρχει πάντα και ο προσωπικός χώρος κρίσης, απόφασης και διαχείρισης. Επομένως και η γονεϊκή ευθύνη δεν είναι απεριόριστη. Σταματά εκεί που αρχίζει η ψυχική αυτονομία του παιδιού κι εφόσον προκύψουν δύσκολες εμπλοκές, δεν είναι απαραίτητα ο γονιός ούτε ο μόνος ένοχος ούτε ο αποκλειστικός υπεύθυνος για την επίλυσή τους. Πάντα υπάρχει αυτός ο ιδιωτικός ψυχικός χώρος που δεν είναι προσβάσιμος από το γονιό και δεν πρέπει να είναι.

Είναι αυτό το κομμάτι που χρειάζεται να παραμένει ελεύθερο και διαθέσιμο για να μπορέσει κάθε νέος άνθρωπος να δοκιμάζεται και να πειραματίζεται με τον κόσμο, τις σχέσεις και τα πράγματα κι αυτό ονομάζεται ωρίμανση.

https://psychologist-2111.business.site/?m=true

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here