Σάββατο μεσημέρι κάπου στις αρχές του περασμένου Δεκέμβρη.
Βάζω το κλειδί στην πόρτα ξεκλειδώνοντας αργά χωρίς καμμία βιασύνη.
Στην ησυχία του μεσημεριού ακούω μια φωνή κάπως απόμακρη…

– Πάλι εσύ;

Κοιτάζω τριγύρω, δεν βλέπω κανέναν αλλά και πάλι ποιός θα μπορούσε να κάνει αυτή την ερώτηση;
Προχωράω προς το χωλ · αφήνω τους πέντε ταξιδιωτικούς σάκκους που κουβαλάω.

– Μμμ, βλέπω έφερες και σάκκους. Τι έγινε; Δεν πήγε και πολύ καλά το   τελευταίο ταξίδι;

Αυτό ήταν, αφ’ενός παραλογίζομαι, αφ’ ετέρου με ειρωνεύεται ο ίδιος μου ο παραλογισμός;

Ανοίγω το ψυγείο, παίρνω μιά κρύα μπύρα, και αφού άνοιξα διάπλατα πόρτες και παράθυρα να μπεί όσο περισσότερο φως είναι δυνατόν στο σπίτι πού για μήνες παρέμενε κλειστό και σκοτεινό, κάθομαι στην αγαπημένη μου θέση να απολαύσω την μπύρα με ένα τσιγάρο αλλά και την ησυχία πού τολμώ να πω οτι μού είχε λείψει.

– Βλέπω είχες φροντίσει ακόμα καί μπύρες να υπάρχουν στο ψυγείο. Το διαισθανόσουν ή το είχες προσχεδιάσει;

Εντάξει, πλέον πιστεύω ότι κάποιος μου έχει σκαρώσει κάποιου είδους φάρσα.
«Ποιός είναι;» ρωτάω δυνατά και εκνευρισμένα.

– Χαχα, μην ταράζεσαι, εδώ απέναντί σου, είμαι το ντουβάρι που συναντάει το οριζόντιο, αόριστο και πολλές φορές χαμένο βλέμμα σου.

Πριν προλάβω να σκεφτω ότι το χάνω, συνεχιζει …

– Στέκω εδώ τόσα χρόνια, όσα είναι και τα δικά σου. Έχω ζήσει ανθρώπους και καταστάσεις. Εσύ όμως είσαι το κάτι άλλο…
Έχουν περάσει από εδώ άνθρωποι διάφοροι. Μικροί με φιλοδοξίες και όνειρα. Μεγάλοι που ήθελαν να περάσουν το υπόλοιπό τους σε κάποιο ήσυχο σπίτι αποκαμωμένοι από την κούραση της ζωής τους.
Νεαρά ζευγάρια με όνειρα για την ζωή που ξεκινάνε και που στην συνέχεια έφυγαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις.
Οικογένειες μικρές και καινούργιες που κάποτε πάλι έφυγαν για κάπου πιο ευρύχωρα γιατί μεγάλωσαν κι άλλο.
Ο κάθε ένας από αυτούς και με τον δικό του τρόπο μας στόλιζε και κάπως διαφορετικά. ‘Αλλος μας γέμιζε πίνακες, άλλος φωτογραφίες, άλλος μας άλλαζε τα χρώματα.
Τα πιο ωραία στολίδια όμως ήταν αυτά από τους μαρκαδόρους των μικρών παιδιών!
Και τα Χριστουγεννιάτικα βέβαια. Ένα δέντρο με πολύχρωμα στολίδια και πολλά φωτάκια. Κι από κάτω κουτιά που περιείχαν χαρά και ευτυχία. Και ελπίδες για το μέλλον.
Αλήθεια, θυμάσαι πόσο σου άρεσαν τα Χριστούγεννα;

Πάω να φέρω άλλη μία μπύρα…

– Θυμάσαι ή μεγάλωσες; Άσε μην απαντάς, ρητορικό είναι το ερώτημα.
Βλέπεις, μετά από κάθε ταξίδι σου εδώ καταλήγεις. Για λίγο ίσως, για να ξαποστάσεις ή να κλείσεις πληγές καί ξανά πάλι να ξεκινήσεις για κάποιο καινούργιο ταξίδι.
Βλέπεις πάλι, κάθε φορά ήμασταν η μόνη σου παρέα, στέκοντας εδώ βουβοί εισπράκτορες συναισθημάτων και αντιδράσεων. Εμείς και το πάτωμα.
Πάντα για κάποιο περίεργο λόγο σου αρέσει αυτό το πάτωμα.
Γι αυτό σου είπα ότι είσαι το κάτι άλλο. Είτε είσαι τσακισμένος είτε χαρούμενος σ’αρέσει να κάθεσαι στο πάτωμα !
Δεν θα ξεχάσω ποτέ, πάνε δεκαετίες, τον καιρό που γύριζες από τα πιό μακρινά σου ταξίδια στα μέρη σου τα αγαπημένα, τα αφιλόξενα. Τότε που για πρώτη φορά λέρωσες τα χέρια σου αλλά και την ψυχή σου. Τρεις μέρες σου πήρε να σηκωθείς απο κείνη τη γωνιά στο πάτωμα και να βγάλεις τα χέρια σου από το πρόσωπό σου.
Μετά συνήθισες…
Και αυτό σε φόβισε περισσότερο. Περίεργο για άνθρωπο να φοβάται τόσο πολύ την συνήθεια. Περισσότερο και από τον θάνατο!

Μάλιστα, θα μας κρίνουν τώρα και τα ντουβάρια. Πάω για μπύρα…

– Αλήθεια, δεν μας είπες, τι ήταν το τελευταίο σου ταξίδι; Τόπος ή άνθρωπος; Ανοιχτή θάλασσα ή αναζήτηση κάποιου ήσυχου κι απάνεμου λιμανιού;
Και μην γίνεσαι υπερόπτης, το σιχαίνεσαι αυτό, το ξεχασες;
Για να μην απαντάς μάλλον είναι όλα τα παραπάνω…

Τι να απαντήσω;
Τι μπορεί να ξέρει ή να καταλάβει ένα ντουβάρι; Ενα μάτσο τούβλα;

– Κοίτα… έρχονται Χριστούγεννα, φρόντισε να στολιστείς καί να μας στολίσεις καί  εμάς ανάλογα.
Μπορεί να είμαστε ντουβάρια όπως λες αλλά μην ξεχνάς ότι έχουμε κάτι κοινό εμείς τα ντουβάρια καί εσύ ο άνθρωπος.

Μπα; Καί τι κοινό μπορεί να έχουμε εμείς οι δύο;

–  Χαχαχα…
Έρμαια είμαστε κι οι δυό!
Έρμαια στο πέρασμα τού Χρόνου!
Έρμαια στις διαθέσεις αυτών πού έχουν τα κλειδιά να μπούν μέσα μας!!!

Κείμενο και επιλογή μουσικής: Τιμ Κ.

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here