Άγχος, στρες, ένταση, φόβος, αγωνία, μοναξιά, μόνιμο αίσθημα κενού, απελπισία, απογοήτευση κι απόγνωση είναι τα κύρια συναισθήματα με τα οποία μάχεται ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθώντας να βγει νικητής της καθημερινής συναισθηματικής επιβίωσης.

H ανθρώπινη ύπαρξη αναμετριόταν πάντοτε με την πραγματικότητα και τις συναισθηματικές αντανακλάσεις της δεύτερης στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπινου ψυχισμού. Η αντίληψη της πραγματικότητας ποτέ δεν είναι αυτό που λέμε Αντικειμενική, είναι πάντα Υποκειμενική. Δεν είναι τα γεγονότα που καθορίζουν τη ζωή μας αλλά η ερμηνεία που τους δίνουμε. Διαφορετικά, θα είμασταν όλοι ίδιοι και σε δεδομένες συνθήκες θα είχαμε τις ίδιες αντιδράσεις, πράγμα που φυσικά δεν συμβαίνει.

Επομένως όσο μεγαλύτερους χώρους έχει κανείς μέσα του κι όσο πιο “δουλευταράς” είναι, τόσο καλύτερα μπορεί να διαχειριστεί τις δυσκολίες της ζωής αλλά και να απολαύσει τις ομορφιές και τις χαρές της.

Μ’ άλλα λόγια, ο άνθρωπος που γνωρίζει, έχει επαφή με τον εαυτό του και τα συναισθήματά του μπορεί πολύ πιο εύκολα και πιο γρήγορα να αναγνωρίσει τις ικανότητες και τις αδυναμίες του, τα προτερήματα και τα ελαττώματά του και να τα διαχειριστεί προς όφελός του. Αντίστοιχα μπορεί να σχετιστεί με τους γύρω με μεγαλύτερη άνεση, ελαχιστοποιώντας την
δημιουργία συμπλεγματικών και αδιέξοδων σχέσεων.

Χωρίς να γίνεται απροβλημάτιστος, γίνεται όμως ικανός να σηκώνει το ειδικό βάρος του εαυτού του κι αυτό είναι πολύ σπουδαία κατάκτηση, γιατί τελικά εκεί βρίσκεται η πηγή του φόβου και του άγχους: στο ότι δεν νιώθουμε ικανοί να ανταπεξέλθουμε στη δυσκολία.

Τις φορές εκείνες που η ζωή μας δοκιμάζει κι εμείς αντί να ασχοληθούμε με το να δούμε το ζήτημά μας αναλυτικά και να το αντιμετωπίσουμε ενεργητικά, κάνουμε το λάθος να αναζητήσουμε τη γρήγορη ανακούφιση της οδύνης, έχουμε ήδη μπει στον Λαβύρινθο χωρίς όμως τον Μίτο. Εάν μάλιστα η λύση μπορεί να δοθεί από κάποιον άλλο χωρίς να
χρειαστεί να δραστηριοποιηθούμε, ακόμη καλύτερα!

Όσο αναζητάμε μόνο την παρηγοριά κι όχι την ουσιαστική αντιμετώπιση, που βέβαια απαιτεί την ενεργή συμμετοχή, την κρίση και την αποφασιστικότητα μας, γινόμαστε παθητικοί φορείς των προβλημάτων και της δυστυχίας μας. Έχοντας ένα πρόβλημα ανοίγουμε χώρο για μπει κι ένα μεγαλύτερο και μετά κι άλλο, δημιουργώντας έναν λαβύρινθο προβλημάτων μέσα στον οποίο περιφερόμαστε γεμάτοι αγωνία και φόβο.

Η λύση βρίσκεται πάντα στο ίδιο σημείο, στην αυτογνωσία και την αυτοδιαχείριση. Το πως θα φτάσουμε σ΄ αυτήν είναι προσωπικό έργο ζωής και δεν σταματά ποτέ. Διεισδύοντας στον βαθύτερο εαυτό μας και αναγνωρίζοντας τα συναισθήματά μας, ανακαλύπτουμε συνεχώς και κάτι νέο γιατί ο άνθρωπος δεν σταματά να εξελίσσεται μέχρι το τέλος. Κάθε φάση ζωής έχει να αναδείξει και να ξεδιπλώσει πλευρές του Είναι μας που δεν φανταζόμασταν πως υπήρχαν. Εάν αφήσουμε τον εαυτό μας να νιώσει αυθεντικά, χωρίς τα “πρέπει” που επιβάλλουν οι παροδικές μόδες και τα στερεότυπα, έχουμε ήδη ανοίξει το δρόμο.

Αναγνωρίζοντας τα δικά μας μυστικά κομμάτια, εκείνα που είχαμε αρνηθεί να δούμε και να κατονομάσουμε, αποκτάμε αυτοεπίγνωση κι αυτό συνεπάγεται ψυχική δύναμη. Αν επιστρέψουμε στον εαυτό μας να έρθει σε επαφή με τα βαθύτερα συναισθήματά του και κυρίως με τα πιο πρωτόγονα ένστικτα του, του δίνουμε την ευκαιρία να τα τιθασεύσει προς όφελός του. Αναγνωρίζοντας μέσα μας την διαφορετικότητα και τις προσωπικές αντιφάσεις μπορούμε να μάθουμε θετικούς τρόπους αυτοδιαχείρισης. Έτσι θα μάθουμε να σχετιζόμαστε πολύ καλύτερα με τον εαυτό μας αξιολογώντας πιο ποιοτικά τη ζωή. Αναπόφευκτα, θα μάθουμε να φτιάχνουμε καλύτερες σχέσεις με τους γύρω μας, απαλλαγμένοι από την μισαλλοδοξία και τον φόβο.

https://psychologist-2111.business.site/?m=true

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here