«Τήν εσπέραν εκείνην της 13 Αυγούστου του έτους 186… εκάθητο μόνος, ολομόναχος,έξω του ναΐσκου, είς τό προαύλιον, έμπροσθεν της καλύβης τήν οποίαν είχε κτίσει, εκάπνιζε τό τσιμπούκι του κ’ερρέμβαζεν. Ο καπνός από τόν λουλάν ανέθρωσκε κι ανέβαινεν είς κυανούς κύκλους είς τό κενόν, καί οι λογισμοί του ανθρώπου εφαίνοντο νά παρακολουθούν τούς κύκλους του καπνού καί νά χάνωνται μετ’ αυτών είς τό αχανές, τό άπειρον. Τί εσκέπτετο;»

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου
α’ δημοσίευση 15 Αυγούστου 1906

Στη Σκιάθο του 1906 ένας άντρας γύρω στα 55, παραμονές δεκαπενταύγουστου, κάθεται μόνος καπνίζοντας, στην ερημιά της φύσης, αναλογιζόμενος τον εαυτό του και τη ζωή του. Σε λίγο το ασκητικό του καταφύγιο θα γεμίσει προσκυνητές που θα’ρθουν για τη μεγάλη γιορτή της Παναγίας. Θα’ ρθουν για ανα – ψυχή και παρα – μυθία (παρηγοριά). Στο χρόνο που μεσολαβεί ο πρωταγωνιστής της ιστορίας κάνει ένα βαθύ ταξίδι στο παρελθόν, στον εαυτό και τις εμπειρίες του. Ρεμβάζει, σκέπτεται, μεταβολίζει και αφομοιώνει.

Στην Αθήνα (κι όχι μόνο εκεί) του 2019 ο άνθρωπος αναζητά τη διασκέδαση, την εκτόνωση και την αποφόρτιση, πολλές φορές εις βάρος της ψυχαγωγίας και της αναψυχής του. Οι έντονοι ρυθμοί ζωής, οι αναρίθμητες απαιτήσεις, η υλική χειραγώγηση σε συνδυασμό με τα φτηνά και εύκολα πρότυπα ψευδοπολιτισμού, έκαναν τη σκέψη του κοντή και στενή. Ας θυμηθούμε ότι η εκτόνωση είναι μόνο ένα μέρος της ξεκούρασης και της ανακούφισης. Είναι το πρώτο στάδιο αλλά χρειάζονται κι άλλα. Χρειάζεται η μετουσίωση, η μετατροπή της έντασης που εκφορτίζεται σε κάτι θετικό που να μπορεί να αποθηκευτεί στην εμπειρία προκειμένου να μπορέσει να λειτουργήσει πραγματικά θεραπευτικά και αναζωογονητικά αυτή η ανακούφιση. Ειδάλλως παραμένει στιγμιαία και ουσιαστικά ανώφελη.

Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν πάσχει από περισσότερα προβλήματα, ασθένειες ή συμφορές από εκείνες του παρελθόντος. Ο ήρωας του Παπαδιαμάντη, ο Φραγκούλης Φραγκούλας, είναι ένας τσακισμένος άνθρωπος από τις οικογενειακές περιπέτειες, τα ανυπόφορα πένθη, την οικονομική παρακμή αλλά και την ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία και τον δύσκολο χαρακτήρα του θυμώδης, οξύχολος, δριμύς. Υποφέροντας το βαρύ του πένθος, βουτάει στο άχρονο της μνήμης του χωρίς κρίσεις πανικού, χωρίς νευρωτικές κινήσεις αντιπερισπασμού, χωρίς αυτοκαταστροφική διάθεση αναζητώντας στα βάθη της ψυχής του την ανακούφιση και την παρηγοριά.

Η διαφορά βρίσκεται στο ότι ο σύγχρονος άνθρωπος έχοντας χάσει την επαφή με το βαθύτερο πνευματικό εαυτό του, επομένως και την πίστη του σ’ αυτόν, δεν ασχολείται με το να βρει χρόνο να ρεμβάσει, να σκεφθεί, να δομήσει, ν’ αμφισβητήσει και να επαναπροσδιοριστεί όπως έχει ανάγκη. Απλά παραδίδεται σε ανώδυνες και πρόχειρες διασκεδάσεις προκειμένου να ξεχάσει, ν’ αφήσει πίσω τα προβλήματα (πίσω που άραγε;) και για λίγο να γίνει ένας άλλος. Ένας χαρούμενος και ξένοιαστος άλλος.

Και το ζήτημα δεν είναι ούτε το να είναι κανείς χαρούμενος και ξένοιαστος. Το ζήτημα είναι πως αναζητά να γίνει ένας Άλλος. Να διχοτομηθεί.

Ας θυμηθούμε ξανά πως ψυχική μας ισορροπία δεν βρίσκεται στη διχοτόμηση αλλά στην ακεραιότητα. Η διαδρομή μας δεν βρίσκεται στο να ξεχνάμε αλλά στο να διαχειριζόμαστε. Να μπορούμε εμείς να κατευθύνουμε συνειδητά το πηδάλιο της ζωής μας κι όχι να βρισκόμαστε κατά που φυσάνε οι άνεμοι.

Ας ρεμβάσουμε λοιπόν…

Τα καλύτερα βιβλία ψυχολογίας θα τα βρείτε στον Ι Α Ν Ο!

(φωτογραφία κειμένου: https://gr.pinterest.com/pin/340584790571491652/)

https://psychologist-2111.business.site/?m=true

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here