Σαν ατελή όντα που είμαστε οι άνθρωποι, το να πέφτουμε σε ατοπήματα και να κάνουμε λάθη, είναι αναπόφευκτο. Το να ζει κανείς χωρίς κάνει το παραμικρό λάθος, χωρίς να έχει θίξει, πονέσει, απογοητεύσει κάποιον άλλο είναι αδύνατο. Όλοι μας σε κάποια φάση της ζωής μας σίγουρα έχουμε σφάλει απέναντι σε κάποιον άλλο αλλά κι απέναντι στον εαυτό μας. Από κει και μετά ξεκινά το ζήτημα της συγχώρεσης και της επανόρθωσης, στην περίπτωση βέβαια που είναι αυτές εφικτές, για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε και να μην μείνουμε καθηλωμένοι σε  αδιέξοδες καταστάσεις.

Τελικά τι είναι η συγχώρεση; άραγε όλα συγχωρούνται κι όλα διορθώνονται; είναι δεδομένη η συγχώρεση αν αποδεχθώ το λάθος μου; αρκεί να ζητήσω μια συγνώμη για να αλλάξω τη γνώμη του άλλου για μένα; κι εγώ, πώς μπορώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου;

Ξεκινώντας απο την ετοιμολογία της λέξης συν-χωρώ καταλαβαίνουμε ότι μιλάμε για χώρο και συγκεκριμένα για ψυχικό χώρο. Η συν-χώρηση λοιπόν αφορά τη συνειδητή ψυχική πράξη δημιουργίας χώρου είτε σ’ εμένα τον ίδιο είτε στην ψυχή ενός άλλου που έθιξα ή προσέβαλα εκούσια ή ακούσια.

Επομένως συγχωρώντας δέχομαι πως υπάρχει και κάτι άλλο πέρα απ’ αυτά που αντιλαμβάνομαι, το οποίο είτε το κατανοώ είτε όχι, αυτό υφίσταται ανεξάρτητα από τη βούλησή μου.

Οφείλω να αποδεχτώ κάτι όταν συγχωρώ; Σαφώς και όχι. Συγχωρώ δεν σημαίνει αποδέχομαι ούτε συμφωνώ ούτε συναινώ. Σημαίνει μόνο πως κατανοώ την ύπαρξη του διαφορετικού, μιας διαφορετικής άποψης, αντίληψης ή πράξης. Διατηρώ όμως το δικαίωμα να διαφωνώ με λόγο και έργο ανάλογο. Συγχωρώ δεν σημαίνει ξεχνάω ή διαγράφω. Συνεχίζω να θυμάμαι αλλά δεν “σκοντάφτω” συνεχώς πάνω στο ίδιο θέμα. Τοποθετώ τις μνήμες μου σ’ ένα μέρος του μυαλού μου απ’ όπου δεν με εμποδίζουν να ζήσω και δεν επηρεάζουν την εμπιστοσύνη μου και τις σχέσεις μου με τους άλλους.

Η ικανότητα να συγχωρούμε εξαρτάται από την ψυχική ωριμότητα, τις αντοχές διατήρησης της αγάπης, το βαθμό αυτοεκτίμησης  και βέβαια από τις συνέπειες που έχει υποστεί εκείνος που υπέστη το  πλήγμα (φυσικό ή ψυχικό ή και τα δυο). Κατα κάποιο τρόπο η ικανότητα αυτή ισοδυναμεί με την ικανότητα της αυτοθεραπείας, δηλαδή την ικανότητα να κλείνουμε μόνοι τα τραύματά μας όπως ακριβώς συμβαίνει με το δέρμα. Ανάλογα με την ποιότητα του ανοσοποιητικού συστήματος ενός οργανισμού και το είδος του τραύματος, άλλα δερματικά τραύματα κλείνουν συντομότερα από άλλα, κι άλλα χρειάζονται ιατρική παρέμβαση ενώ κάποια άλλα, ευτυχώς λιγότερα, δεν κλείνουν ποτέ.

Αναλόγως συμβαίνουν τα πράγματα και στο ψυχικό ανοσοποιητικό όπου η συγχώρεση είναι ο βασικός παράγοντας της θεραπείας. Αποδεχόμενοι την ύπαρξη του τραυματικού, της ηθικής, συναισθηματικής και σωματικής προσβολής, δηλαδή συν-χωρώντας, καταφέρνουμε να επανασυνδέσουμε τους ψυχικούς ιστούς και να επαναφέρουμε την ψυχική μας ακεραιότητα που έχει διαρραγεί λόγω του πλήγματος.

Πρόκειται κυρίως για μια προσωπική εργασία με τον εαυτό μας η οποία χρειάζεται χρόνο, πολλές φορές και χρόνια για να αποδώσει αλλά όταν ολοκληρωθεί μας δίνει μεγαλύτερη ελευθερία, γαλήνη, λύτρωση, αυτοεκτίμηση και ισορροπία.

https://psychologist-2111.business.site/?m=true

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here