Κάθε φορά που πλησιάζουν μεγάλες γιορτές, επέτειοι κι αργίες πολλοί περιμένουν με ανυπομονησία και σχέδια εκδρομών, συνευρέσεων, αγορών, ξεκούρασης και κάθε άλλο ευχάριστο μπορεί να σκεφτεί κανείς. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που με πόνο, θλίψη, απελπισία και φόβο ή και τρόμο βλέπουν να έρχονται οι μέρες χαράς για τους άλλους. Εκείνοι που τραβούν το δικό τους Γολγοθά χωρίς ανάσταση, τουλάχιστον όχι προσδιορίσιμη.

Γι’ αυτούς τους ανθρώπους, η βαρετή  καθημερινότητα και η ανιαρή ρουτίνα αποτελούν ασφαλές καταφύγιο της μοναξιάς και της απομόνωσής τους. Πίσω από την καθημερινή ενασχόληση με τετριμμένα και μικρά πράγματα, τα τυπικά λόγια και χαμόγελα, μπορούν πιο άνετα να καλύπτουν τα βαριά συναισθήματα και τις εσωτερικές πληγές που μόνο εκείνοι γνωρίζουν ή κι όσοι έχουν ζήσει κάτι ανάλογο. Για εκείνους, οι γιορτές, οι χαρές και οι αργίες τραβούν αυτό το αναγκαίο κάλυμμα κι αποκαλύπτουν το ανοιχτό τραύμα. Ο πόνος και το προσωπικό Πάθος (που ας μην ξεχνάμε προέρχεται από το ρήμα πάσχω) είναι παράταιρα με την ευφορία των υπολοίπων, εξόριστα από τη συλλογική γιορτή.

Δεν είναι λίγοι. Είναι πολλοί. Εκείνοι που η μοναξιά, τα προσωπικά αδιέξοδα, τα επαγγελματικά ναυάγια, τα γκρεμισμένα όνειρα, οι προδομένες προσδοκίες, τα σοβαρά προβλήματα υγείας, οι χωρισμοί, οι απώλειες, οι ξεριζωμοί, κι ό,τι άλλο δύσκολο κι επώδυνο κουβαλάει η ανθρώπινη φύση, πέφτει στην πλάτη τους σαν βαρύς σταυρός που οφείλουν να σηκώνουν. Αυτοί λοιπόν είναι οι άνθρωποι που είτε το δείχνουν είτε όχι, κοιτάζουν τη χαρά της ζωής μόνο από μακριά ή μέσα από πρόσκαιρες χαραμάδες όχι απαραίτητα από επιλογή αλλά από έξωθεν επιβεβλημένη εντολή.

Η θεωρία πως ο ίδιος ο άνθρωπος ευθύνεται για τα δεινά του, δεν ισχύει για όλους. Δεν είναι αλήθεια δηλαδή πως ο καθένας διαλέγει μόνος του το δράμα του. Δυστυχώς αυτές είναι  πρόχειρες και κακοσχηματισμένες ψυχο-λογικο-ποιήσεις για ευρεία κατανάλωση αλλά κυρίως για απροβλημάτιστη απενοχοποίηση των συνειδήσεων. Σίγουρα ο καθένας έχει την προσωπική του συμμετοχή αλλά δεν ξεκινάμε όλοι από την ίδια αφετηρία για να έχουμε και την ίδια ευθύνη και το ίδιο αποτέλεσμα. Αυτή η εύκολη και άκοπη θεώρηση καταργεί την κριτική ικανότητα,  μπλοκάρει την προσωπική ευθύνη, δημιουργεί συνειδησιακή σύγχυση αλλά κυρίως εμποδίζει την αλληλεγγύη, ανοίγοντας δρόμους που οδηγούν στην μισαλλοδοξία και την απομόνωση.

Σαφώς και είναι αποτέλεσμα προσωπικής διεργασίας και στάσης ζωής το να μπορεί κανείς να χαίρεται και να απολαμβάνει, αλλά είναι και τύχη το να μην έχει πληγεί από ανεπανόρθωτες καταστροφές και μεγάλες δυστυχίες. Η κατανόηση φέρνει συμπόνια, η συμπόνια αλληλεγγύη κι αλληλεγγύη διαλύει την απομόνωση.  Ίσως δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά, αλλά το να σταθούμε να σκεφτούμε ουσιαστικά αυτούς που ζουν δίπλα μας  και αντιμετωπίζουν καταστάσεις που εμείς είχαμε την τύχη να αποφύγουμε, να είναι η αρχή να σωθούμε κι εμείς από τη δική μας απομόνωση.

Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση

Κλεονίκη Γκεβέζου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here