Μένουμε σπίτι. Άλλαξαν οι συνήθειές μας, η ζωή μας ολόκληρη μέσα σε μια νύχτα. Πρέπει να προσέχουμε, να προφυλασσόμαστε, να τηρούμε μέτρα, να κρατάμε αποστάσεις, να περιοριστούμε και να πειθαρχήσουμε. Αυτό το τελευταίο φαίνεται να μας δυσκολεύει περισσότερο απ’ όλα: να πειθαρχήσουμε.

Αφού μας τέλειωσαν οι συνομωσιολογικές ερμηνείες της κατάστασης και οι παρανοϊκές αντιδράσεις μπροστά στην απαγόρευση και την αναστολή του προηγούμενου τρόπου διαβίωσης, σειρά παίρνουν η αντιδραστικότητα, ο θυμός, η θλίψη και απογοήτευση. Για πολλούς από εμάς τα περιοριστικά μέτρα μεταφράζονται σε εγκλεισμό, απολυταρχία και πατερναλισμό. Ασφυξία και κρίσεις πανικού.

Υπάρχει διαφυγή;
Υπάρχει και είναι η λογική. Ανεξαρτήτως του αν όλα αυτά είναι κατασκευασμένα ή όχι κι αν έχουν σκοτεινούς σκοπούς, ποιός μέσος άνθρωπος μπορεί να το αποδείξει ή να το αποτρέψει; η πραγματικότητα είναι αυταπόδεικτη. Οι συνθήκες είναι σοβαρές κι ως τέτοιες πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε ως ενήλικες κι όχι σαν επαναστατημένοι έφηβοι, χωρίς αιτία. Οι ενήλικες έχουν την εμπειρία, την ωριμότητα και την δύναμη να ανταποκρίνονται όπως αναλογεί και να διατηρούν την ελευθερία του νου ακόμη και σε πιεστικές συνθήκες.

Ας ασχοληθούμε λοιπόν με τον εαυτό μας (το εσωτερικό σπίτι), τους κοντινούς μας ανθρώπους (την αυλή) και τους γείτονες (τους ανθρώπους γύρω μας). Τώρα που οι συνθήκες άλλαξαν, που δεν χρειάζεται να τρέχουμε να προλάβουμε μια πραγματικότητα σε υπερταχύτητα, τώρα που είμαστε πιο ήσυχοι κι έχουμε επιτέλους Χρόνο, ας τον διαχειριστούμε ωφέλιμα.

Για όσους από μας δεν έχουν μάθει να σέβονται τον διπλανό τους, την ταμία στο σουπερμάρκετ, τον υπάλληλο στην τράπεζα (και αντιστρόφως φυσικά), για όσους συνήθιζαν να φέρονται χυδαία φανερώνοντας την ελλειπή παιδεία τους και την απουσία στοιχειωδών καλών τρόπων συμπεριφοράς, είναι μια καλή ευκαιρία να αντιληφθούν τι σημαίνει σεβασμός. Τι σημαίνει σέβομαι τον εαυτό μου, τον φροντίζω, τον πλένω, δεν τον αφήνω έρμαιο στις ορέξεις και τις ορμές του. Οργανώνομαι, προγραμματίζω, πειθαρχώ. Για να είμαι ελεύθερος κι όχι εξαρτημένος.

Γιατί τα σενάρια πρέπει να είναι οπωσδήποτε δυσοίωνα; γιατί να μην περιμένουμε να μας δείξει η ιστορία τι είναι όλο αυτό που ζούμε; Σαφώς δεν γίνεται να παραβλέψουμε το τεράστιο κόστος που πληρώνει η ανθρωπότητα σε ανθρώπινες ζωές ή σε οικονομικά μεγέθη που επίσης θα έχουν αντανάκλαση στη ζωή των ανθρώπων. Όμως όσοι πόλεμοι και δυστυχίες κι αν μεσολάβησαν ως τώρα, η ζωή δεν έπαψε να υπάρχει κι οι άνθρωποι συνεχίζουν ακόμη να δημιουργούν και να καταστρέφουν. Ας διαλέξουμε το πρώτο, στο χέρι μας είναι. Κι ας αφήσουμε τις υστερίες κατα μέρος, ας ησυχάσουμε επιτέλους για να μπορέσουμε να σκεφτούμε και να ανασυγκροτηθούμε.

Τώρα που ο πλανήτης αποτοξινώνεται και καθαρίζει από τη μόλυνση που τόσο αλόγιστα του διασπείραμε με την καταναλωτική μας μανία, τώρα που η επιστήμη και η ερεύνα τρέχει αλματωδώς να βρει αντίδοτα, ας ψάξουμε κι εμείς τα δικά μας, ο καθένας προσωπικά: τη συνείδηση, την ευθύνη, την ακεραιότητα, τον σεβασμό, την αλληλεγγύη, την καλοσύνη, την ανθρωπιά, και μέσα απ’ όλα αυτά, την ουσία και το νόημα της ύπαρξής μας.https://psychologist-2111.business.site/?m=true

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here