Ο Γουίλ Τζόνσον ήταν ένας τριανταπεντάχρονος Νεοϋορκέζος αστρονόμος. Όντας άνεργος εδώ και λίγο καιρό και αφού δεν είχε οικογένεια, η προσφορά για δουλειά στο Γκρίνουιτς ήταν ότι έπρεπε. Και να τος τώρα στο αεροπλάνο να προσπαθεί να εξηγήσει σε μια ηλικιωμένη κυρία ότι καθόταν στη θέση του.

-Βλέπετε, η θέση σας είναι η 38Β. Αυτή είναι η 33Β εξήγησε ψύχραιμα.

-Μα όχι! Αυτή είναι η θέση 38Β. Να, δείτε.

-Το καρτελάκι είναι γρατζουνισμένο. Αυτό που μοιάζει με 8 είναι 3.

-Ω! σωστά με συγχωρείται.

-Κανένα πρόβλημα κυρία μου, λάθη συμβαίνουν.

Ο Γουίλ Τζόνσον πέρα από άνεργος αστρονόμος ήταν ένας σοβαρός ευγενικός άνθρωπος με αξιοπρέπεια, και το μόνο πάθος που είχε ήταν τα αστέρια. Είχε πάντα κομψή και προσεγμένη εμφάνιση, ακόμα και όταν ήταν άνεργος. Έτσι λοιπόν, έβγαλε τη New York Times από το μαύρο του χαρτοφύλακα και άρχισε να διαβάζει.

-Τίποτα ενδιαφέρον; Ακούστηκε μια άξεστη κοριτσίστικη φωνή δίπλα του.

Σήκωσε το κεφάλι του από την εφημερίδα και είδε μια κοκαλιάρα νεαρή με πολύχρωμα μαλλιά  και μικρά γκρίζα μάτια, γυρισμένη προς το μέρος του να προσπαθεί να δει την εφημερίδα. Ο Γουίλ θα έλεγε πως αυτή η συμπεριφορά ήταν ελαφρώς ενοχλητική. Η κοπέλα φαινόταν πρόθυμη να μιλάει για ώρες, πράγμα που εκείνος δεν ήθελε με τίποτα.

-Όχι ιδιαιτέρως, απάντησε ευγενικά μα όχι φιλικά.

-Ναι, η γη έχει ξεμείνει από δράση τα τελευταία χρόνια. Γι’ αυτό φεύγεις και εσύ ε; ρώτησε με την τσιριχτή φωνή της.

-Δεν καταλαβαίνω, απάντησε καχύποπτα ο Γουίλ.

-Ω! κατάλαβα! είπε και του έκλεισε συνωμοτικά το μάτι, σαν τον Έρασμο κι’ εσύ, σκληρό καρύδι ε; Λες και δεν έχουμε καταλάβει ότι λυπάστε.

-Ποτέ δεν θα καταλάβαινες Μίνα, ακούστηκε μια βαριεστημένη φωνή από το πίσω κάθισμα.

-Πως δεν καταλαβαίνω, απάντησε στη φωνή κοιτώντας το Γουίλ. Τα αγόρια δεν κλαίνε και οι άντρες είναι σκληροί και τέτοια… Πάει το μυστικό σας! Δεν είστε από πέτρα. Χαμήλωσε τη φωνή της. Καμιά φορά πιστεύω πως όταν συγκινείστε λίγο φοβάστε μην γυρίσετε και δείτε τον Χάμφρει Μπόγκαρτ να σας κουνάει απαξιωτικά το κεφάλι.

Ο Γουίλ δεν απάντησε, ήταν απόλυτα σαστισμένος.

-Τέλεια, μουρμούρισε η Μίνα. Νομίζω ότι τον χάλασα.

-Λογικό μου ακούγεται είπε ο Έρασμος από το πίσω κάθισμα, και μετά επικράτησε ησυχία.

Το αεροπλάνο απογειώθηκε και όλα κυλούσαν φυσιολογικά. Πρέπει να ήταν δύο ώρες μετά περίπου, όταν μια αεροσυνοδός με ασιατικά χαρακτηριστικά, ντυμένη με μια κακόγουστη ασημί στολή, στάθηκε όρθια, πήρε το μικρόφωνο και άρχισε να μιλάει.

-Κυρίες και κύριοι, είμαι απόλυτα σίγουρη πως χρειάζεστε μερικές επιπλέον οδηγίες ασφαλείας. Χαμογέλασε ψεύτικα.

-Για να σφίξετε τη ζώνη σας πατήστε το κόκκινο κουμπί. Κάντε το! Απαίτησε με αγένεια.

Όλοι στο αεροπλάνο ακολούθησαν τις διαταγές της ανήσυχοι.

-Συγνώμη, υπάρχει κάποιο πρόβλημα; τόλμησε να ρωτήσει μια κυρία.

Η αεροσυνοδός της έριξε ένα δολοφονικό βλέμμα και χωρίς καν να σκεφτεί να χαραμίσει σάλιο για να της απαντήσει συνέχισε τις οδηγίες.

-Για να εφαρμόσετε τις μάσκες οξυγόνου τραβήξτε το άσπρο κορδόνι. Μα επιτέλους! Τελειώνετε!

Όλοι έβαλαν γρήγορα τις μάσκες τους.

-Τέλεια! χαμογέλασε. Τώρα το αλεξίπτωτό σας βρίσκεται σε μια καφέ θήκη κάτω από το κάθισμά σας. Βγάλτε το!

Όλοι ακολούθησαν έντρομοι της οδηγίες της. Όλοι, εκτός από την Μίνα και τον Έρασμο, πράγμα που ο Γουίλ δεν πρόσεξε αφού ήταν απασχολημένος να ψάχνει το αλεξίπτωτο. Έψαξε κάτω από το κάθισμά του αλλά δεν το βρήκε. Τον έκοψε κρύος ιδρώτας.

-Συγνώμη, τραύλισε, εγώ δεν έχω αλεξίπτωτο.

Η αεροσυνοδός γύρισε προς το μέρος του.

-Εσύ δεν θα το χρειαστείς, του είπε. Οι υπόλοιποι σηκώστε τα χέρια ψηλά και πείτε «Au revoir».

-Au revoir, είπαν όλοι.

Και τότε τα παράθυρα άνοιξαν και όλες οι θέσεις μαζί με τους επιβάτες εκτοξεύτηκαν έξω από το αεροπλάνο. Εκτός από τις θέσεις του Έρασμου, της Μίνα και του Γουίλ. Το τελευταίο πράγμα που είδε ο Γουίλ ήταν τον Έρασμο να προσπαθεί να δείχνει ατάραχος, χωρίς να τα καταφέρνει, και την Μίνα να βάζει στο στόμα της μια νέα τσίχλα. Μετά λιποθύμησε.

 

-Μα πως δεν συγκινήθηκες; Έτοιμος να κλάψεις είσαι.

-Ποτέ!

-Ναι, καλά. Τώρα σταμάτα, νομίζω πως συνέρχεται.

Ο Γουίλ άνοιξε αργά τα μάτια του και το πρώτο πράγμα που είδε ήταν τα πρόσωπα του Έρασμου και της Μίνα να τον κοιτάνε επίμονα.

-Που είμαι; τραύλισε τρίβοντας το κεφάλι του. Τότε είδε πως βρισκόταν στα συντρίμμια του αεροπλάνου, μα το τοπίο ήταν εντελώς νέο για αυτόν.

-Α, καλός είναι αυτός! φώναξε η Μίνα. Στο φεγγάρι φυσικά. Πρώτη στάση. Εγώ πάω στον Άρη, και ο Έρασμος από ότι φαίνεται θα επιστρέψει στη γη. Του λείπει υπερβολικά πολύ για να την αφήσει.

-Δεν είναι αλήθεια, μουρμούρισε ο Έρασμος κατακόκκινος.

-Αν δεν φύγεις τώρα θα χάσεις την πτήση σου! του είπε αναστενάζοντας και εκείνος εξαφανίστηκε τρέχοντας. Συμπαθητικό παιδί, αν και πολύ ξεροκέφαλος γύρισε στον Γουίλ.

-Τώρα φεύγω και εγώ. Γειά σου. Σηκώθηκε και έφυγε αφήνοντας τον Γουίλ με ένα σωρό ερωτήματα.

Αμέσως μετά κάποιος του είπε.

-Ο Γουίλ Τζόνσον;

-Ίσως, είπε γυρίζοντας και είδε την αεροσυνοδό με την ασημένια στολή να τον κοιτάει αφ’ υψηλού.

-Καλώς ήλθατε στη Σελήνη. Ευχαριστούμε που επιλέξατε την πτήση μας, είπε ανόρεχτα.

-Παρακαλώ, κατάφερε να πει και σηκώθηκε.

Μα όταν το έκανε η αεροσυνοδός είχε φύγει και στη θέση της βρισκόταν μια ψηλή, ξανθιά, χλωμή γυναίκα με λευκό χιτώνα.

-Καλώς ήλθατε, του είπε ευγενικά και του έσφιξε το χέρι.

-Καλώς σας βρήκα, μουρμούρισε εκείνος εξαντλημένος μην ξέροντας καν τι έλεγε.

-Ελάτε να σας δείξω το εργαστήριο. Το βιογραφικό σας ήταν εντυπωσιακό, άρχισε να λέει εκείνη.

-Για μισό λεπτό! διέκοψε ο Γουίλ έξαλλος. Την μια στιγμή βρίσκομαι στη Νέα Υόρκη άνεργος και την άλλη στο φεγγάρι με μια Καρυάτιδα να μου λέει ότι το βιογραφικό μου είναι εντυπωσιακό! Το ξέρω πως το βιογραφικό μου είναι εντυπωσιακό! Αυτό που δεν ξέρω είναι… έκανε μια παύση να σκεφτεί. Τίποτα! Δεν ξέρω τίποτα!

-Μμμ, αυτό που εγώ μπορώ να σας πω είναι πως σας στείλαμε μια επιστολή, προσφέροντας σας μια θέση στο αστεροσκοπείο μας, και εσείς δεχτήκατε, απάντησε ήρεμα, σχεδόν υποτονικά η γυναίκα.

-Εγώ δέχτηκα μια δουλειά στο Γκρίνουιτς.

-Μα βρίσκεστε στο Γκρίνουιτς. Γκρίνουιτς, Σελήνη.

-ΟΧΙ. Γκρίνουιτς, Λονδίνο! Λο-νδί-νο.

-Είμαι σίγουρη πως συλλαβίζεται Λον-δί-νο.

-Δεν με νοιάζει! Εγώ θέλω να επιστρέψω στη γη.

-Ω! μα μην είστε ανόητος. Το να είναι κάποιος αστρονόμος στη γη είναι γελοίο. Δεν μπορεί να δει τίποτα με τόση ατμόσφαιρα. Ενώ εδώ… Εδώ προσφέρεται πλήρως εξοπλισμένο εργαστήριο και υπέροχη θέα.

Ο Γουίλ κοίταξε τη γυναίκα, μετά κοίταξε το τεράστιο αστεροσκοπείο που του έδειχνε και ύστερα τη γη. Ο Γουίλ Τζόνσον ήταν ένας λογικός άνθρωπος και ως λογικός άνθρωπος, αποφάσισε να μείνει στο φεγγάρι. Δεν άργησε να ξαναβρεί τον εαυτό του και όταν το έκανε απολογήθηκε για την συμπεριφορά του και έπιασε αμέσως δουλειά.

Σας πληροφορώ πως βρίσκεται ακόμα στο φεγγάρι και πως κάθε φορά που μαθαίνει πως στη γη πανηγυρίζουν επειδή ανακάλυψαν ένα καινούργιο αστέρι, που ο ίδιος ξέρει εδώ και πολύ καιρό, γελάει με την ψυχή του. Καθώς και όταν ακούει τον Φρανκ Σινάτρα να τραγουδάει το «Fly me to the moon» και το «New York, New York».

Βοηθάμε τα παιδιά που μας έχουν ανάγκη

(φωτογραφία κειμένου: https://bit.ly/3g1whDb)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here