“Πρέπει να βγεις από την σφαίρα του παραμυθιού δεν είμαστε πρωταγωνιστές σε ταινία με ευτυχισμένο τέλος. Η πραγματικότητα είναι σκληρή” της είχε πει ο Μάνος.

Η Ελοντίν κοίταγε για ώρα το κενό. Ο Μάνος θα έφευγε από την ζωή της. Η εικόνα πλέον ήταν ξεκάθαρη.

Πήρε αγκαλιά το μαξιλάρι του καναπέ και κουλουριάστηκε. Τα δάκρυα, η αγωνία και οι σκέψεις την είχαν εξαντλήσεις. Έπρεπε να πάρει αποφάσεις και τώρα, δεν υπήρχε κανείς στην ζωή της για να την βοηθήσει, ούτε μπορούσε να τρυπώσει σε καμία αγκαλιά.

Σηκώθηκε και κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη. Είχε μεγαλώσει ξαφνικά μέσα σε λίγες ώρες. Πως είχε συμβεί αυτό; Χάϊδεψε το πρόσωπό της με την παλάμη της. Πόση ανάγκη είχε τώρα την μητέρα της. Έστω να την δει, για να πάρει μόνο δύναμη.

Έκανε ένα μπάνιο αφήνοντας το νερό να τρέξει ώρα πολύ πάνω στο κορμί της. Σαν να προσπαθούσε με την ιεροτελεστία αυτή να διώξει τη θλίψη της. Τυλίχτηκε στο μπουρνούζι της και γύρισε στο σαλόνι.

Άναψε όλα τα φώτα και παρατήρησε το χάλι που η ίδια είχε δημιουργήσει πριν από λίγο. Μάζεψε τα γυαλιά και άρχισε να τινάζει τα μαξιλάρια. Μόλις τακτοποίησε το χώρο πήρε μια βαθειά ανάσα.

“Αυτό πρέπει να κάνω” σκέφτηκε και ένοιωσε αμέσως καλύτερα.

Σήκωσε το τηλέφωνο και επικοινώνησε με την Άννα.

“Πρέπει να σε δω” της είπε.

Η Άννα ανησύχησε, η Ελοντίν την καθησύχασε. “Είναι που πρέπει να πάρω κάποιες αποφάσεις και θα χρειαστώ λίγη βοήθεια” της απάντησε η κοπέλα και λίγη ώρα μετά οι δύο τους, σαν φίλες από καιρό, κατέστρωναν τα σχέδια της επόμενης ημέρας.

Η Ελοντίν δεν έκρυψε τίποτα από την Άννα. Το ένστικτό της αλλά και η αφοσίωση που είχε δείξει η Άννα τόσα χρόνια στον Ιάσονα την έκαναν να νοιώθει ότι ήταν ο άνθρωπος εκείνος με τον οποίο έπρεπε να μιλήσει.

“Θέλω να κρατήσω την εταιρία και τον Μάνο” είπε η κοπέλα.

Η Άννα την κοίταξε για λίγο σκεφτική.

“Ξέρω ότι δεν είσαι διόλου επιπόλαιη όμως θέλω να σου κάνω μια ερώτηση. Θα ήθελες να κρατήσεις την εταιρία αν ο Μάνος δεν είχε μπει στην ζωή σου και τι εννοείς με το “θέλω να κρατήσω την εταιρία;” δικιά σου είναι Ελοντίν” ρώτησε η Άννα.

“Το ξέρω ότι η εταιρία μου ανήκει. Όμως ποτέ δεν σου ανήκει κάτι αν δεν έχεις πονέσει γι’ αυτό Άννα. Έχω την αίσθηση ότι όλοι εσείς που εργάζεστε για τον όμιλο Μάες, τον αγαπάτε περισσότερο από εμένα και από αυτό το σημείο ξεκινάνε πολλά προβλήματα” είπε και κοίταξε την Άννα στα μάτια.

“Δηλαδή;” την ρώτησε με απορία η γυναίκα.

“Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή γιατί μόνο έτσι θα βγάλω άκρη” είπε η Ελοντίν και η Άννα συμφώνησε με ένα νεύμα του κεφαλιού της.

“Κοντεύω τα τριάντα Άννα και δεν έχω κάνει τίποτα στην ζωή μου. Ζούσα μια ευτυχισμένη ζωή με τους γονείς μου και ήμουν ένα προστατευμένο ξέγνοιαστο παιδί. Μέχρι που έγινε το ατύχημα και έχασα τον κόσμο όλο. Τότε, ο Ιάσονας εγκατέλειψε την ζωή του και ήρθε και στάθηκε στο πλευρό μου σαν πατέρας. Μου πήρε τρία χρόνια για να αρχίσω να βλέπω πάλι το φως του ήλιου. Πήγα στην Ιταλία, σπούδασα, ταξίδεψα και κράτησα την ζωή μου μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, όπως ακριβώς έκανε και η οικογένειά μου. Μεγάλοι οίκοι μόδας μου άνοιξαν τις πόρτες τους διάπλατα αλλά δεν ξέρω Άννα αν την άνοιξαν σε εμένα ή στο επώνυμο Μάες. Δεν γνωρίζω καν αν είχε μεσολαβήσει ο Ιάσονας σε αυτό. Ζω με την ίδια αβεβαιότητα που ίσως ζει και η Κλαιρ ότι δεν αξίζω. Υπήρχε πάντα η καλή δικαιολογία του ατυχήματος. Για όλο τον κόσμο ήμουν η εύθραυστη Ελοντίν. Το κορίτσι που έζησε μια μεγάλη δυστυχία. Σκέφτομαι ότι είμαι εγωίστρια και άδικη.”

“Μα τι λες τώρα;” είπε η Άννα ξαφνιασμένη.

“Μην με διακόπτεις σε παρακαλώ μόνο άκου. Ναι είμαι άδικη και βολεμένη και το κατάλαβα μόλις σήμερα. Εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που διαπρέπουν έχοντας ζήσει μεγαλύτερες δυστυχίες. Πράγματι ήταν τρομερό αυτό που συνέβη στην οικογένειά μου, αυτό που έζησα αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν βρέθηκα στον δρόμο Άννα. Οι τραπεζικοί λογαριασμοί είναι γεμάτοι. Υπάρχουν τόσα χρήματα που πλέον με αφήνουν αδιάφορη γιατί δεν ξέρω ούτε πως έχουν βγει αλλά ούτε πως ξοδεύονται. Ο Ιάσονας, άφησε την ζωή του και ήρθε και με έσωσε στην κυριολεξία. Ήμουν πολύ ευαίσθητη για να τα βγάλω πέρα μόνη μου και αλήθεια τώρα ποιός θα άφηνε ένα παιδί μόνο του, ούτε εγώ θα το έκανα. Μόνο που τώρα πιά δεν είμαι πια παιδί και σίγουρα η ζωή δεν με έχει αδικήσει. Είμαι ένας ευλογημένος αχάριστος άνθρωπος Άννα που ψάχνω να βρω μέσα μου την δύναμη που χρειάζεται για να απελευθερωθώ από τα δεσμά του εαυτού μου” είπε.

“Τι εννοείς;” ρώτησε με απορία η Άννα μην πιστεύοντας σε αυτά που άκουγε.

“Βολεύτηκα Άννα. Ας το παραδεχτούμε. Βολεύτηκα στον ρόλο-κρυψώνα της “εύθραυστης” γυναίκας και η αλήθεια δεν είναι αυτή κι αν ακόμα είναι, δεν μου αρέσει πια αυτή η εικόνα του εαυτού μου. Δεν με συμπαθώ. Δεν θέλω να με κάνω παρέα. Δεν με θέλω για φίλη μου” συνέχισε η Ελοντίν.

“Νομίζω ότι το παρατραβάς” είπε η Άννα αυστηρά.

“Μα καθόλου. Απομακρύνσου από την εικόνα. Γίνε λίγο θεατής και θα καταλάβεις. Δεν έχω άλλη δικαιολογία Άννα να κρύβομαι πίσω από το όνομα Μάες, πίσω από το δραματικό τέλος της οικογένειάς μου και να χαζεύω. Περνάει η ζωή μου κι εγώ χαζεύω. Το καταλαβαίνεις; Δεν κάνω τίποτα, ζω σαν κηφήνας και μετά κατηγορούμε όλοι μας την Κλαιρ. Ξέρεις κάτι; Η Κλαιρ μπορεί να είναι καλύτερο τυπάκι από εμένα και ξέρεις γιατί; Γιατί είναι ξεκάθαρη σε αυτά που ζητάει. Είναι φίδι κολοβό αλλά το ξέρουμε όλοι μας και ένα είναι το σίγουρο. Η Κλαιρ θα πετύχει πολύ περισσότερα πράγματα από εμένα Άννα και ξέρεις γιατί; Γιατί δίνει μάχες. Πέφτει στην φωτιά και δεν φοβάται αν θα καεί και τελικά πετυχαίνει αυτό που θέλει” συνέχισε με έντονο ύφος η Ελοντίν.

Η Άννα δεν τα είχε σκεφτεί όλα αυτά. Όχι τουλάχιστον με αυτό τον τρόπο. Μισόκλεισε τα μάτια της και κοίταξε την Ελοντίν.

“Δεν θα βγάλουμε την Κλαιρ και ηρωίδα τώρα” είπε.

“Ηρωίδα μπορεί και να είναι στη δικιά της ιστορία ζωής αλλά το θέμα δεν είναι η Κλαιρ. Το θέμα είναι εγώ και τι θέλω να κάνω” συνέχισε η Ελοντίν.

“Τι θέλεις να κάνεις;” ρώτησε η Άννα με την ήρεμη φωνή της.

“Θέλω να κρατήσω την εταιρία και τον Μάνο” είπε η Ελοντίν σφίγγοντας τα χείλη.

“Και πως θα το κάνεις αυτό όταν όπως είπες δεν έχεις δουλέψει ποτέ” ρώτησε η Άννα.

“Θα με προσλάβετε στην εταιρία” είπε η κοπέλα.

“Έχεις τρελαθεί στα σίγουρα” είπε γελώντας η Άννα μόνο που το γέλιο της κόπηκε όταν είδε το ύφος της Ελοντίν. “Τι εννοείς; είσαι τόσο άσχετη με τον κόσμο του χρήματος που δεν μπορώ να διανοηθώ καν τι εννοείς” συμπλήρωσε ξαφνιασμένη.

“Άννα ας μην γελιόμαστε. Όποια δουλειά και να κάνω θα πρέπει να ξεκινήσω από το απόλυτο μηδέν. Έχω το μεγαλύτερο πακέτο μετοχών. Άρα αποφασίζω για τις τύχες όλων αυτών των ανθρώπων χωρίς να ξέρω τι μου γίνεται. Μόλις ήρθε η ώρα να μάθω” είπε ήρεμα η Ελοντίν.

“Δεν γίνονται έτσι αυτά τα πράγματα” απάντησε η Άννα.

“Άννα δεν ζητάω να διοικήσω την εταιρία. Δεν ζητάω να αποκτήσω την πείρα όλων αυτών των ανθρώπων, ούτε να κρατήσω το τιμόνι του ομίλου”.

“Τι ζητάς Ελοντίν;” ρώτησε η Άννα αυστηρά.

“Να μάθω Άννα. Θέλω όταν θα συμμετέχω στα συμβούλια να ξέρω για τι πράγμα αποφασίζω. Δεν μπορώ να ρωτάω άλλο δεξιά και αριστερά. Μέχρι τώρα υπήρχε ο Ιάσονας, τώρα; Μήπως ήρθε η ώρα να μάθω;” είπε η Ελοντίν φέρνοντας την Άννα σε απόγνωση.

“Θα μπορούσες να θέσεις κάποιον πληρεξούσιο, όπως είχες κάνει με τον Ιάσονα” απάντησε η γυναίκα.

“Ξέρεις περισσότερο από τον κάθε ένα μας ότι άλλος άνθρωπος μέσα στον όμιλο με την λογική και την ευαισθησία που είχε ο Ιάσονας δεν υπάρχει” απάντησε η Ελοντίν.

“Ούτε ο Μάνος;” ρώτησε η Άννα ανασηκώνοντας για λίγο το φρύδι.

“Ο Μάνος; σε καμία των περιπτώσεων και ξέρουμε όλοι πολύ καλά τους λόγους” απάντησε η κοπέλα.

“Ωραία, ποιό είναι λοιπόν το επόμενο βήμα;” απάντησε η Άννα.

“Ο Γιάν. Αύριο θα μιλήσω με τον Γιάν. Για την ακρίβεια θα απαιτήσω την πρόσληψή μου στην εταιρία και στο ορκίζομαι θα μάθω όλα αυτά που οφείλω να ξέρω για να τα έχω καλά με την συνείδησή μου και μόλις πετύχω αυτό το βήμα θα ακολουθήσει και το επόμενο” είπε η Ελοντίν.

“Δηλαδή;” ρώτησε η Άννα.

“Θα δημιουργήσω την δικιά μου εταιρία Άννα. Ας είμαστε ειλικρινείς, ο κόσμος των επενδύσεων δεν κρύβει καμία μαγεία για εμένα. Πρέπει να επωφεληθώ από αυτό που έχω στα χέρια μου για να δημιουργήσω τον δικό μου κόσμο” είπε το κορίτσι αποφασιστικά.

“Που πάει να πει;” ρώτησε η Άννα.

“Θέλεις να μιλήσουμε για τέχνη;” είπε χαμογελώντας η Ελοντίν.

“Για τέχνη όχι αλλά για το επόμενο βήμα, ναι θέλω να ακούσω” απάντησε η Άννα.

“Θα ασχοληθώ με το μεράκι μου Άννα, θέλω να φτιάξω το δικό μου ατελιέ, να δοκιμαστώ. Μπορεί να πετύχω, μπορεί και να αποτύχω. Θα δοκιμαστώ κρατώντας το όνομα Μάες κρυφό, για να παρηγορίσω τις ανασφάλειές μου” είπε η Ελοντίν.

“Να παρηγορήσεις τις ανασφάλειές σου;” ρώτησε η Άννα με μια δόση ειρωνείας στην φωνή της.

“Ακριβώς γι’ αυτή την ειρωνεία Άννα, γιατί κι εγώ έχω μέσα μου την ίδια ειρωνεία για τον εαυτό μου. Γιατί ξέρω πως ό,τι και να κάνω δεν θα καταστραφώ. Μεγάλη αφετηρία η σιγουριά, μόνο που ροκανίζει κάτι από την αυτοεκτίμηση” είπε η Ελοντίν.

Η Άννα την κοίταζε με το στόμα ανοιχτό.

“Και από εμένα τι ζητάς;” ρώτησε η γυναίκα.

“Να με υποστηρίξεις στις αποφάσεις μου Άννα, να είσαι το δεξί μου χέρι και να με βοηθήσεις. Ο όμιλος, όπως κάθε όμιλος είναι γεμάτος αρπακτικά. Θα είσαι δίπλα μου;” είπε και έπιασε το χέρι της Άννας.

“Και με τον Μάνο τι θα γίνει; δεν έχω καταλάβει” αποκρίθηκε η γυναίκα βάζοντας τώρα το δικό της χέρι της πάνω από το χέρι της Ελοντίν.

“Ο μόνος τρόπος να κρατήσω τον Μάνο είναι να τον αφήσω ελεύθερο” είπε η Ελοντίν.

“Πότε έγινες τόσο σοφή εσύ;” την ρώτησε η Άννα σμίγοντας τα φρύδια.

“Ο θάνατος Άννα είναι μεγάλο σχολείο” απάντησε.

 

 

(συνεχίζεται)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here