Οι μήνες κυλούσαν με εξαντλητικούς ρυθμούς. Ο Μάνος είχε αφοσιωθεί στη δουλειά του ολοκληρωτικά και απέφευγε κάθε τι που θα τον έκανε να αποκλίνει από τους στόχους του.

Υπήρχε ένας μηχανισμός ασφαλείας μέσα στο κεφάλι του που τον γλύτωνε από όλες αυτές τις περίπλοκες και περιττές σκέψεις που οδηγούσαν μόνιμα σε αδιέξοδο.

Οι λέξεις του Γιαν τώρα πια τον έκαναν να διασκεδάζει. “Αν ήταν στο χέρι μου δεν υπήρχε περίπτωση να σε ψηφίσω για Αντιπρόεδρο” του είχε πει και ο Μάνος είχε θυμώσει με τέτοιο τρόπο που μόνο μέσα από τη σιωπή του μπορούσε να ανταπεξέλθει και από τις γρήγορες αποφάσεις που είχε πάρει εκείνη την ημέρα, για να ανατραπούν όλες τους λίγες ώρες μετά.

Με την Ελοντίν είχαν βρεθεί το ίδιο βράδυ στο σπίτι της. Ήξεραν και οι δύο ότι αυτή η συνάντηση δεν θα τους έβγαζε πουθενά. Μόνο που αυτή τη φορά η Ελοντίν το έκανε πιο εύκολο. Ίσως τελικά η Άννα να είχε δίκιο. Η Ελοντίν είχε αποφασίσει να πάει μπροστά με ή χωρίς εκείνον.

Τον περίμενε στο διαμέρισμά της φορώντας τη φόρμα του γυμναστηρίου. Μόλις είχε γυρίσει. Ήταν ιδρωμένη και φαινόταν κουρασμένη αλλά δεν έκανε τίποτα για να το κρύψει. Δεν υπήρχε λόγος να επισφραγίσει το τέλος της με τον Μάνο παριστάνοντας την μοιραία γυναίκα. Ούτε είχε σκοπό να τον ξελογιάσει για άλλη μια νύχτα στο κρεββάτι. Η Ελοντίν ήταν κατά βάθος σίγουρη ότι οι πράξεις της θα την οδηγούσαν τελικά εκεί που ήθελε να φτάσει. Έπρεπε μόνο να έχει υπομονή.

“Έλα να πιούμε έναν καφέ, τον χρειαζόμαστε και οι δύο” είχε πει στον Μάνο.

Κάθισαν αντικριστά στο πάσο της κουζίνας και κοιτάχτηκαν στα μάτια. Πρώτη μίλησε η Ελοντίν.

“Άσε με να το κάνω εύκολο” είχε πει και ο Μάνος είχε κουνήσει καταφατικά το κεφάλι του. “Θέλω να πετύχω Μάνο, να ανέβω όσο πιο ψηλά μπορώ και να ξέρω ότι τα έχω καταφέρει μόνη μου. Να πατήσω επιτέλους στα δικά μου πόδια, να είμαι σε θέση να πάρω μια απόφαση, να κλείσω τους κύκλους του παρελθόντος και να προχωρήσω μπροστά. Κουράστηκα να κρύβομαι πίσω από τις ανασφάλειές μου και να βολεύομαι κάτω από μεγάλες φτερούγες. Ο Ιάσονας έφυγε και έχω μια υποχρέωση πια, να ενηλικιωθώ και να γίνω ευτυχισμένη. Αυτό πρέπει να το κάνω μόνη μου. Κανείς δεν μπορεί να αποφασίσει για εμένα, μόνο εγώ η ίδια. Ξέρεις τι κατάλαβα αυτές τις ημέρες; Ότι δεν ξέρω τι μου γίνεται, δεν ξέρω από που να αρχίσω, όλη μου η ζωή είναι ένα κουβάρι και το μόνο που θα ήθελα είναι όλα αυτά να τα μοιραστώ μαζί σου” είπε και περίμενε την απάντηση του Μάνου.

“Δεν μπορώ να σε ακολουθήσω σε αυτή τη διαδρομή Ελοντίν. Ίσως για κάποιους να είσαι η χρυσή ευκαιρία αλλά βλέπεις έχω κι εγώ τις ίδιες ανησυχίες με εσένα. Θέλω να φτάσω στην κορυφή μόνος μου και κάθε σχέση μαζί σου θα με κάνει να αναρωτιέμαι καθημερινά για το ποιός είμαι κι αν αξίζω και αυτό θα καταστρέψει κάθε τι που εμείς οι δύο θα προσπαθούμε να χτίσουμε” είπε με μια θλίψη στη φωνή του.

Η Ελοντίν είχε κατεβάσει το κεφάλι. Όχι αυτή την φορά δεν είχε βουρκώσει, άκουγε τον Μάνο με προσοχή.

“Τελικά ζούμε μέσα σε μια γελοιότητα” είπε και συνέχισε “θέλουμε να είμαστε μαζί Μάνο, σωστά; ή μήπως το θέλω μόνο εγώ;” ρώτησε.
“Το θέλουμε και οι δύο” την διαβεβαίωσε ο Μάνος.
“Τότε δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να πετύχουμε και μετά βλέπουμε” είπε η Ελοντίν με αποφασιστικό ύφος και σηκώθηκε από την καρέκλα της δίνοντας έτσι σινιάλο ότι η συζήτηση μόλις είχε τελειώσει.
“Θα τα πούμε αύριο στο γραφείο και Ελοντίν κάνε μου σε παρακαλώ μια χάρη” είπε ο Μάνος καθώς σηκωνόταν από την καρέκλα του.

Η Ελοντίν κούνησε ανεπαίσθητα το φρύδι της και τον κοίταξε με απορία.

“Πρόσεχε την Άννα σε παρακαλώ πολύ” την προειδοποίησε και χωρίς να πει κάτι άλλο έκανε μεταβολή για να φύγει.

Η Ελοντίν πετάχτηκε στον αέρα.
“Μισό λεπτό, τι εννοείς; θα πρέπει να μου εξηγήσεις” τον ρώτησε πιάνοντας το χέρι του από τον καρπό.
“Δεν γίνεται Ελοντίν να σου εξηγήσω, στοιχεία δεν υπάρχουν, θα είναι ο λόγος μου ενάντια στον δικό της, δεν γίνονται έτσι αυτά, δεν έχουν νόημα, μόνο πρόσεχε” είπε.
“Αν δεν το ξεκαθαρίσουμε, από εδώ δεν φεύγεις” είπε αποφασιστικά η Ελοντίν “Μάνο, είναι σαν να παίζουμε τις ζωές μας στην ρουλέτα. Τι μου λες τώρα;” φώναξε έχοντας κοκκινίσει το πρόσωπό της και φράζοντας με τα χέρια της την πόρτα της κουζίνας.

Η Ελοντίν μόλις είχε αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι όσο πιο βαθειά έμπαινε στο κόσμο των επιχειρήσεων τόσο περισσότερο κλονιζόταν η εμπιστοσύνη της στους ανθρώπους.

“Δεν το θέλω αυτό που συμβαίνει Μάνο, δεν μου αρέσει αυτός ο κόσμος που ανακαλύπτω αλλά είσαι υποχρεωμένος να μου εξηγήσεις” είπε τινάζοντας το κεφάλι της προς τα πίσω ταραγμένη.

Ο Μάνος της έπιασε τρυφερά το χέρι. “Άκουσέ με” της είπε και συνέχισε “αυτός ο κόσμος που θέλεις να μπεις και να πετύχεις είναι δύσκολος. Είναι γεμάτος από αμέτρητες σπαζοκεφαλιές και ανάρμοστες συμπεριφορές και ειλικρινά δεν είμαι σίγουρος αν θα τα καταφέρεις Ελοντίν” είπε.

Η γυναίκα θύμωσε.

“Δεν μπορείς να καταλάβεις από τι πόνους έχω περάσει, δεν πρόκειται να επιτρέψω σε κανέναν να σταθεί εμπόδιο σε αυτά που έχω βάλει ως στόχο, ούτε καν σε εσένα Μάνο” είπε αποφασισμένη και συνέχισε “κάθισε κάτω και πες μου με κάθε λεπτομέρεια τι συμβαίνει, τι ξέρεις, τι έχει γίνει. Στην τελική ανάλυση είμαι αυτή που πρέπει να ξέρω τα πάντα, κάθε τι που συμβαίνει στον όμιλο επηρεάζει τη ζωή μου, τις αποφάσεις μου, το μέλλον μου. Κατάλαβες;” είπε και τα μάτια της πέταγαν φλόγες.

Ο Μάνος το σκέφτηκε και καταλάβαινε ότι η Ελοντίν είχε δίκιο κι εκείνος στη θέση της θα είχε την ίδια απαίτηση. Μόνο που η Ελοντίν δεν θα μπορούσε να το χειριστεί. Ήταν σαν να την πετούσε στην αρένα με τα λιοντάρια.

Σηκώθηκε από τη θέση του και έφερε από το σαλόνι το ουίσκι με δύο κρυστάλλινα ποτήρια. Σερβίρισε. Η Ελοντίν αποφασισμένη να φτάσει την ιστορία μέχρι το τέλος περίμενε αμίλητη.

Πίνοντας την πρώτη γουλιά με την ησυχία του, ο Μάνος της εξιστόρησε με κάθε λεπτομέρεια τι του είχε εξομολογηθεί η Άννα και με ποιόν τρόπο τον είχε αντιμετωπίσει ο Γιάν.

“Αποκλείεται” φώναξε η κοπέλα.

Ο Μάνος χαμογέλασε. Στην Ελοντίν το μόνο που έβλεπε ήταν η απύθμενη αθωότητά της.
“Τα βλέπεις, γι’ αυτό δεν ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σου, ούτε εσύ με πιστεύεις” είπε ο Μάνος βρίζοντας από μέσα του για την απόφαση που είχε πάρει να μιλήσει στην Ελοντίν.
“Αποκλείεται Μάνο να το έκανε αυτό ο Ιάσονας” σχεδόν τσίριξε η κοπέλα και ο Μάνος έμεινε να την κοιτάζει γεμάτος απορία.

“Οι καταστάσεις δεν βγάζουν νόημα αλλά για ένα πράγμα είμαι σίγουρη, ο Ιάσονας δεν θα έκανε ποτέ τέτοια βρωμιά” είπε πιο ήρεμα.

Ο Μάνος γέλασε. “Νομίζω ότι δεν ξέρεις πολλά για τον Ιάσονα” της είπε κουνώντας το κεφάλι του.

“Ο Ιάσονας ήταν πολλά πράγματα Μάνο και έκλεινε δουλειές και κάτω από το τραπέζι. Αυτό το ξέρουμε όλοι. Είναι ο άγραφος κανόνας των επιχειρήσεων,  ένα πράγμα δεν υπήρξε ποτέ του, ανήθικος. Κατάλαβες;” τον ρώτησε η Ελοντίν.

Ο άντρας έσμιξε τα φρύδια και μισόκλεισε τα μάτια.

“Τι προσπαθείς να μου πεις Ελοντίν;” ρώτησε.
“Έχεις πέσει θύμα πλεκτάνης Μάνο, όχι όμως από τον Ιάσονα” του απάντησε η γυναίκα.
“Αλλά από ποιόν;”
“Αυτό είναι κάτι που θα το ανακαλύψουμε στην πορεία” είπε η Ελοντίν μιλώντας τώρα πιο σιγά και κάνοντας νόημα στον Μάνο να σωπάσει. “Μπορεί πάλι η Άννα να έχει απόλυτο δίκιο και τελικά ο Ιάσονας να ήταν ένα μικρό καθαρματάκι” συμπλήρωσε η Ελοντίν ανοιγοκλείνοντας τα συρτάρια της κουζίνας, κάνοντας θόρυβο χωρίς να υπάρχει λόγος και βάζοντας τον δείκτη μπροστά στο στόμα της.

Σε ένα μικρό χαρτί του έγραψε “μην απαντάς, μπορεί να έχουμε κοριό στο σπίτι”. Ο Μάνος την κοίταξε καλά-καλά και της έκανε νόημα με την παλάμη του ότι της έχει στρίψει. Την κοίταξε στα μάτια και κατάλαβε ότι η Ελοντίν μιλούσε στα σοβαρά. Του έκανε νόημα να συνεχίσει.

“Ακριβώς αυτό σου λέω, ότι ο Ιάσονας ήταν ένα κάθαρμα, απλώς δεν ήθελα να το πω με αυτά τα λόγια” συμπλήρωσε ο Μάνος μπαίνοντας κατευθείαν στον ρόλο.
“Άρα δεν έχω λόγο να προσέχω την Άννα Μάνο, ήταν πάντα της πιστή στον Ιάσονα και εξαιρετική στη δουλειά της” συνέχισε η Ελοντίν.
“Ναι έτσι είναι. Η Άννα είχε πάντα τις καλύτερες συστάσεις” απάντησε ο άντρας.
“Ξέρεις κάτι, ο Ιάσονας ήθελε να μας προστατέψει όλους και εν μέρη το πέτυχε, δεν θα την πληρώσει η Άννα με λάθος συμπεράσματα” είπε και συνέχισε “Ένα πράγμα πες μου μόνο, τι θα γίνει με εμάς” είπε η Ελοντίν κάνοντας νόημα στον Μάνο ότι οι δύο τους έχουν τελειώσει.
“Ελοντίν …” είπε ο άντρας κάνοντας μια μεγάλη παύση.
“Κατάλαβα Μάνο, φτάσαμε πάλι στην αφετηρία του προβλήματος. Δεν αντέχεις να έχεις δίπλα σου την κληρονόμο” είπε με σπασμένη φωνή η Ελοντίν.
“Θέλω να με καταλάβεις …” συνέχισε ο Μάνος.
“Δεν ξέρω αν θέλω να σε καταλάβω Μάνο, ξέρω μόνο ότι δεν έχω άλλη επιλογή” είπε και του έκανε νόημα να φύγει δίνοντάς του ένα άλλο χαρτάκι το οποίο του το έβαλε στην τσέπη.

“Πρέπει να φύγω Ελοντίν” είπε ο Μάνος.
“Δεν θέλω να σε χάσω Μάνο” έλεγε η Ελοντίν δείχνοντας στον Μάνο την πόρτα.

Ο Μάνος ένοιωθε ότι η κατάσταση είχε ξεφύγει από τον έλεγχό του.

Έφυγε από το σπίτι της Ελοντίν και ψάχνοντας την τσέπη του βρήκε το χαρτάκι που του είχε αφήσει.

“Πήγαινε στο Hairy Canary και θα σε πάρω τηλέφωνο εκεί” έγραφε η Ελοντίν.

Για πρώτη φορά στη ζωή του ο Μάνος δεν ήξερε ούτε τι να κάνει, ούτε τι να πιστέψει. Η φαντασία της Ελοντίν του είχε δημιουργήσει ένα εσωτερικό μούδιασμα, ένα ξάφνιασμα. Μόνο μια γυναίκα θα μπορούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο. Χαμογέλασε “η Ελοντίν δεν θα μπορέσει να ωριμάσει ποτέ της” σκέφτηκε και άρχισε να γελάει δυνατά στη μέση του δρόμου. Μα ήταν δυνατόν να τα πίστευε όλα αυτά; Τα βήματά του όμως τον οδήγησαν στο Hairy Canary και βρέθηκε να κάθετε στο μπαρ, με ένα ποτό στο χέρι, παρακολουθώντας τον κόσμο και περιμένοντας να τον καλέσει η Ελοντίν στο τηλέφωνο.

Το τηλέφωνο χτύπησε και ο μπάρμαν φώναξε τον Μάνο στο τηλέφωνο. Στην άλλη άκρη της γραμμής δεν ήταν η Ελοντίν.

“Οι απαντήσεις που ψάχνεις βρίσκονται στις ημερομηνίες των mail. Θα πρέπει να μας δώσεις τους κωδικούς πρόσβασης του κεντρικού server της εταιρίας, γι’ αυτό θα φροντίσει η Ελοντίν” είπε η άγνωστη φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής και διέκοψε αμέσως της συνομιλία.

Ο Μάνος άφησε το ακουστικό στη θέση του και παράγγειλε ένα διπλό ουίσκι.

 

 

(συνεχίζεται)

(φωτογραφία κειμένου: https://bit.ly/2JIBxfp)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here