fbpx
H Marjory ήταν ομολογούμενος ένα πολύ όμορφο πλάσμα. Από αυτά που ο χρόνος τους φερόταν με σεβασμό κι αγάπη. Ήταν η γυναίκα εκείνη που στο δρόμο θα κοντοστεκόσουν να την καμαρώσεις. Το ντύσιμό της, ο αέρας της, ο τρόπος...
Υπήρχε ένας κίνδυνος σαν μαύρο σύννεφο που σκέπαζε το κεφάλι τους αλλά τον αγνοούσαν κι έτσι, η ζωή όλων τους, κυλούσε στους γνωστούς φαινομενικά ρυθμούς της. Στο σπίτι πάνω στο λόφο, το μόνο που είχε αλλάξει, ήταν ότι η Ρόζα...
Το ταξίδι για την Μονεμβασιά άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς και χωρίς να μπορεί κανένας από τους δύο να ισχυριστεί ότι δεν πέρασαν όμορφα, υπήρξε τελικά ανάμεσά τους ένα αλλά. Ξεκίνησαν πρωί Παρασκευής με τις καρδιές τους γεμάτες από την...
Η Ρόζα κοίταξε το πρόσωπό της στον καθρέφτη. Χτένισε τα μαλλιά της με προσοχή και διόρθωσε την ατίθαση μπούκλα που της χάλαγε την εικόνα. Μισοέκλεισε τα μάτια, έσκυψε μπροστά για να δει το είδωλό της καλύτερα, άνοιξε το συρτάρι...
Η Άννα ένοιωσε αμέσως την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα. Καθάρισε λίγο τον λαιμό της, ήπιε μια τελευταία γουλιά από το κρασί της και σηκώθηκε από τη θέση της πιάνοντας ασυναίσθητα μια χαριτωμένη τούφα από το σινιόν της που είχε ξεφύγει. «Θα τα...
Η Ανδριάνα δεν ένιωθε καλά. Την πονούσε αφόρητα το κεφάλι της κι ένιωθε ένα τσούξιμο στη μύτη. ‘’Ωχ’’ μονολόγησε και αναστέναξε, αναλογιζόμενη ότι η κούραση των τελευταίων ημερών την προειδοποιούσε ότι είχε έρθει η ώρα να φροντίσει τον εαυτό...
«Τι έχεις Στέλλα;» ρώτησε η Δήμητρα βλέποντας τη γυναίκα του Σπύρου να παίζει με την σαλάτα στο πιάτο της. Η Ρόζα παρακολουθούσε τις δύο νύφες της κάτω από τα βλέφαρά της, καθώς έβαζε προσεκτικά ένα μικρό κομμάτι γαρίδας στο στόμα...
Βρυξέλλες, Πλατεία Schuman, 7:30 η ώρα π.μ. Η Ελοντί πέρασε με βιαστικό βηματισμό την κεντρική πόρτα της εταιρίας. Δεν την περίμενε κανείς κι ο Μάνος είχε τηρήσει σιγή ιχθύος, όπως ακριβώς του είχε ζητήσει. Ο θυρωρός, βλέποντας τη νέα γυναίκα με...
Το μόνο που δεν ήθελε η Ρούμπι αυτή τη στιγμή, ήταν να μην απαντήσει στο τηλέφωνο. Μόλις είχε μπει μέσα στο διαμέρισμά της και προσπαθούσε να συνέλθει από τα νέα που είχε μάθει. Πέταξε τα ρούχα της στο πάτωμα και...
Ότι θα ξημέρωνε η μέρα, που θα βρισκόταν χωρίς δεύτερη σκέψη σε πτήση της Aegean, με προορισμό το Παρίσι και την Ιωάννα δίπλα της να της χαμογελάει, αυτό η Ανδριάνα δεν το είχε φανταστεί. Εδώ που τα λέμε, ένα τέτοιο...
Την ίδια ώρα στην Αθήνα η Κλαιρ ένοιωθε το μυαλό της να καίγεται και είχε έναν έντονο πόνο στο στομάχι. Ζήλευε.  Ήθελε να είναι εκείνη με τον Μάνο.  Δεν μπορούσε να συγχωρέσει στον εαυτό της αυτή την αποτυχία. Έπρεπε με...
Ο Σπύρος οδηγούσε κι από τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα. Ρουφούσε τη μύτη του νευρικά και ανέβαζε ταχύτητα και στροφές μαζί. «Μην τρέχεις σε παρακαλώ, φοβάμαι» ακούστηκε σαν ψίθυρος η φωνή της Ανδριάνας που είχε γαντζωθεί σχεδόν πάνω στο κάθισμα. «Δεν...
«Το πάρτι των γενεθλίων της η μικρή θα το κάνει όπως πάντα στο σπίτι του παππού της» είπε ο Σπύρος αφήνοντας να βγει η πικρία που ένοιωθε και φυσώντας ταυτόχρονα τον καπνό τσιγάρου του μακριά, «λες και δεν έχει...
Οι ημέρες περνούσαν με τις σκέψεις να γυρίζουν μέσα στο κεφάλι μου. Καταλάβαινα ότι έπρεπε να πάρω αποφάσεις. Ήθελα όμως; Αυτό ήταν ένα καλό ερώτημα. Αν κουβεντιάζαμε, θα λέγαμε αλήθειες. Αυτό το ήξερα. Κανένας από τους δύο δεν θα...
Το τηλέφωνο του Μάνου χτύπησε την ώρα ακριβώς που ο απόηχος των λέξεων της Ελοντί δεν είχε προλάβει να καταλαγιάσει. Ήταν από την εταιρία. "Ναι Μόνικα, σε ακούω" είπε ο Μάνος στη γραμματέα του και στη συνέχεια η Ελοντί είδε...
Η Κλαιρ βγήκε από το διαμέρισμα της Άννας στις Βρυξέλλες κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά. Μπήκε στο ταξί που την περίμενε στην είσοδο και κατευθύνθηκε για το ξενοδοχείο της. Το πρόσωπό της ήταν σαν παγωμένη μάσκα. Είχε ακούσει πολύ προσεκτικά την...
Η Ρόζα ντρεπόταν. Τον εαυτό της, τις σκέψεις της αλλά και για την μικροπρεπή πλευρά του χαρακτήρα της που μόλις χθες είχε ανακαλύψει και για να λέμε την αλήθεια, που μόλις χθες παραδέχθηκε συνειδητά κι ας την ενοχλούσε. Με κινήσεις...
Οκτώ χρόνια αργότερα Η Εριέττα είχε ορκιστεί ότι δεν υπήρχε περίπτωση να παντρευτεί. Ήταν τότε, που το παρτέρι είχε στενάξει μαζί μας από τις νευρικές κινήσεις των χεριών μας. Για να τηρηθούν οι όρκοι που μοιράζαμε με πείσμα, θα έπρεπε...
Το βράδυ εκείνο, η Σπύρος έτρεξε στον πιο κοντινό του άνθρωπο. Την Ανδριάνα. Όλοι θα περίμεναν να πάει στον αδελφό του τον Γρηγόρη και τη γυναίκα του την Δήμητρα αλλά ο Σπύρος στα δύσκολα ήθελε μόνο την Ανδριάνα κοντά...
Δεκαέξι χρόνια πριν - Μέρος πρώτο Η Ελένη παρατηρούσε τον εαυτό της στον μεγάλο ολόσωμο καθρέφτη του τμήματος με τα γυναικεία ρούχα στο μεγάλο πολυκατάστημα στο κέντρο της Αθήνας. «Δεν ξέρω», είπε στην πωλήτρια ισιώνοντας τις πιέτες από το φουστάνι που...
«Είμαι υιοθετημένη» απάντησε η Κλειώ. «Αυτό το ξέρω, γιατί υπέθεσες ότι μπορεί να είμαι εγώ η βιολογική σου μητέρα δεν κατάλαβα όμως.». «Όταν πέθανε η Ειρήνη, η θετή μου μητέρα …» ξεκίνησε την αφήγησή της η Κλειώ και τα μάτια της...
«Κοίτα, κατεβαίνουμε» είπε ο Μανώλης και η Ανδριάνα κοίταξε έξω από το παράθυρο του αεροπλάνου. Αυτό που έβλεπε την απογοήτευσε. Τσιμινιέρες πέτρινες, βγαλμένες από μια άλλη εποχή και μια γη ξερή που δεν της άρεσε. Η αλήθεια ήταν ότι δεν...
«Δεν βρίσκω σου λέω» γκρίνιαξε η Ανδριάνα. «Τι πάει να πει δεν βρίσκεις;» «Αυτό που σου είπα» απάντησε. «Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα», η Ρόζα είχε ήδη υψώσει τη φωνή. «Και τι θέλεις να κάνω τώρα;» «Να βρεις» της είπε ορθά κοφτά και της...
Η Ανδριάνα οδηγούσε και η ψυχή της είχε γεμίσει ήδη από χρώματα κι αρώματα. Η διαδρομή μέσα από την Πελοπόννησο την άνοιξη, ήταν σαν ζωγραφικός πίνακας! Τα χρόνια που είχε περάσει στο νησί, της έφερναν στο νου μόνο στιγμές χαράς....
Η ένταση που ένοιωθε ο Μάνος, φαινόταν στην φλέβα του λαιμού του που είχε πεταχτεί. Είχε κλείσει την πόρτα του διαμερίσματος της Ελοντί νοιώθοντας εγκλωβισμένος. Ήταν σαν να είχαν σφαλίσει από κάπου την στρόφιγγα του οξυγόνου. Κατέβηκε τις σκάλες σαν...
Η Ρόζα ήταν τόσο φρέσκια και κεφάτη, που η Ανδριάνα όφειλε να παραδεχθεί ότι είχε χρόνια να τη δει τόσο ευχαριστημένη. Τα μάτια της έλαμπαν από χαρά, ικανοποίηση κι ένα μέρος της σκληρότητας που κάποιες φορές ζωγράφιζε το πρόσωπό της...
"Πρέπει να βγεις από την σφαίρα του παραμυθιού δεν είμαστε πρωταγωνιστές σε ταινία με ευτυχισμένο τέλος. Η πραγματικότητα είναι σκληρή" της είχε πει ο Μάνος. Η Ελοντί κοίταγε για ώρα το κενό. Ο Μάνος θα έφευγε από την ζωή της....
Αυτό που την Ρόζα την προβλημάτιζε περισσότερο απ’ όλα, ήταν η ζωή του Γρηγόρη. Για την ακρίβεια, όχι ακριβώς του ιδίου αλλά της Φαίδρας. Ανεξάρτητα με το τι νόμιζε εκείνη σωστό ή όχι, ήταν καιρός να παραδεχτεί αλλά και να...
Το κινητό της Ανδριάνας χτύπησε αρκετές φορές πριν το σηκώσει. «Τι κάνεις αγάπη μου; Θέλω να βρεθούμε» ζήτησε η Ρόζα. Η Ανδριάνα τη φοβόταν αυτή τη στιγμή. Ήξερε πάντα ότι θα ερχόταν η ημέρα που θα έπρεπε να δώσει εξηγήσεις. Στη...
Στην οικογένεια της Ρόζας τα γεγονότα έτρεχαν. Η κύριος Δημητρός είχε τηλεφωνήσει στην Ανδριάνα. Ήταν προφανές ότι κάτι ήθελε να της πει, μα το στόμα του όμως το κράτησε σφαλιστό. Τότε γιατί την είχε καλέσει; Μόλις τον άκουσε τα έχασε. Να...
Ήξερα ότι κάνω λάθος.  Ήταν λες και τα κύτταρα του εγκεφάλου μου το φώναζαν. Ο Αντώνης, το Παρίσι, οι μεγάλες σιωπές, οι σπασμωδικές κινήσεις για να ξεφύγω από την εξουσία του και οι άπειρες δικαιολογίες. Οι...
Οι ημέρες περνούσαν και η ψυχή της Ρόζας δεν ησύχαζε. Γυρνούσε μέσα στο  μεγάλο σπίτι σαν το αγρίμι στο κλουβί. Τα λόγια της Ανδριάνας στην αρχή την είχαν πληγώσει, μετά η καρδιά της γέμισε με πίκρα και τα εκφραστικά της...
Ο δικαστικός επιμελητής παρέδωσε την αίτηση διαζυγίου στην Στέλλα στην κεντρική είσοδο της τράπεζας όπως είχαν συμφωνήσει. Όποιος τη γνώριζε καλά, θα παρατηρούσε ότι το χρώμα είχε εξαφανιστεί από το πρόσωπό της και τα χείλη της είχαν στεγνώσει. Στιγμιαία,...
Η Στέλλα σταμάτησε το αυτοκίνητό, παράμερα σε ένα πλάτωμα του δρόμου, ανάμεσα στα πεύκα. Το «σπίτι στο λόφο» όπως συχνά αποκαλούσαν το σπίτι των πεθερικών της, το μισούσε από τα τρίσβαθα της ψυχής της. Περισσότερο όμως, αντιπαθούσε  την Ρόζα...
Η Ρόζα χτένιζε τα μαλλιά της και παρατηρούσε τις ρυτίδες του προσώπου της μισοκλείνοντας τα μάτια. Χρόνια, έννοιες, χαρές, λύπες, αγωνίες και χαμόγελα. Η διαδρομή της ζωής της ζωγραφισμένη στον καμβά του προσώπου της. Άγγιξε με τα ακροδάχτυλά της...
Ο Μάνος  με τα χέρια στις τσέπες και το κεφάλι γεμάτο σκέψεις, στεκόταν όρθιος μπροστά στο μεγάλο παράθυρο του γραφείου του έχοντας εστιάσει την αφηρημένη του ματιά στο απέναντι κτήριο. Όσο και να ήθελα να δουλέψει, η σκέψη του ήταν...
«Εκεί θα καθίσεις το υπόλοιπο βράδυ;» με ρώτησε ο Αντώνης με ένα μειδίαμα να διαγράφεται στα χείλη του. Τινάχτηκα κατά πάνω σαν ελατήριο «Άσε με να πάρω μια ανάσα» «Υπάρχει...
Το μυαλό της Ρόζας είχε πάρει φωτιά. Με τα χέρια της έπιανε τα μαλλιά της γιατί δεν ήξερε τι να κάνει. Η Ολυμπία πνιγόταν μέσα στα αναφιλητά της. Να της έδινε ένα ποτήρι νερό, να την ησύχαζε. Τι να έκανε; «Τι...
Η Μάγδα είχε σκύψει πάνω στο τραπέζι της κουζίνας κι έκλαιγε σιωπηλά. Τόσο καιρό έλειπε ο Μηνάς και ένα γράμμα δεν της είχε στείλει. Όλες οι σκέψεις της κατέληγαν σε μια ερώτηση. Γιατί; Ο ίδιος ήταν καλά το ήξερε,...
Κοίταγε το ρολόι του τοίχου και περίμενε να πάει εννέα η ώρα. Σχεδόν ακούνητη, τα μάτια της μόνο κοιτούσαν μια τους λεπτοδείκτες και μια το τηλέφωνο, σαν να παρακολουθούσε έναν αόρατο αγώνα πινγκ-πονγκ. Τι θα έλεγε, πως θα το έλεγε,...
Το επόμενο πρωί, το κεφάλι της Ανδριάνας κόντευε να σπάσει από τον πονοκέφαλο. Έπιασε το κεφάλι της και με τα δυο της χέρια αγγίζοντας απαλά τους κροτάφους. «Τι έκανα;» μονολόγησε και ντράπηκε τον εαυτό της. Σηκώθηκε με βήματα βαριά από το κρεβάτι...
Η Κλαιρ κοίταξε το είδωλό της στον καθρέφτη. Της άρεσε αυτό που έβλεπε, είχε κάνει μεγάλη διαδρομή μέσα στα δύσβατα εσωτερικά της μονοπάτια για να φτάσει μέχρι εδώ. Οι μάχες με τους κρυφούς της δράκους, είχαν αφήσει τα σημάδια...
  Με την άκρη του ματιού της είδε ένα ανάχωμα στην άκρη της Αττικής Οδού. Άφησε το κορμί της να σωριαστεί και μόλις ένοιωσε ότι την αίσθηση του χώματος, αναλύθηκε σε λυγμούς. Τυλίχθηκε σαν το ζώο και άφησε το κλάμα...
Φώναξε μέσα στον ύπνο της από μια καρπαζιά που ένοιωσε τόσο δυνατή, που δεν κατάλαβε από πού της ήρθε. Τον πόνο στο κεφάλι ένοιωσε μόνο. «Γιατί με χτυπάς;» ρώτησε ταραγμένη όταν κατάλαβε ότι ήταν το χέρι του Μανώλη που κοπανιόταν...
Ο Μάνος ανασηκώθηκε, η Κλαιρ κοπανήσει ξοπίσω της την πόρτα με θυμό και η Ελοντί κάθισε νωχελικά στα σκαλιά φτιάχνοντας τις μπούκλες της. «Δεν κατάλαβα τι έπαθε» μονολόγησε ξαφνιασμένος ο Μάνος προσπαθώντας να δέσει τη ζώνη του. «Ω! μην της δίνεις...
Στην άλλη πλευρά της πόλης, προς την υποβαθμισμένη περιοχή του Κέντρου, η ζωή δεν κυλούσε ανάμεσα σε πολυτελείς δεξιώσεις και καινούργια φουστάνια. Δεν υπήρχε χρόνος και οι ώρες της μέρας δεν έφταναν στην Μάγδα όσο και να το πάλευε. Ημέρα...
«Ήταν τόσο διαφορετικά όλα φέτος, που σχεδόν τα έχασα» είπε η Ανδριάνα διορθώνοντας το λαιμό στη ζιβάγκο μπλούζα της. «Δεν περίμενα ότι μπορούσαν τα Χριστούγεννα να είναι τόσο όμορφα» συμπλήρωσε με ενθουσιασμό. «Μου αρέσει αυτό που φοράς» σχολίασε η Ρόζα...
Η Ανδριάνα ένοιωθε ένα πλάκωμα στο στήθος. Το μόνο που είχε ανάγκη ήταν να φύγουν με τον Μανώλη  ένα μακρινό ταξίδι σε χώρα άγνωστη οι δυο τους και να τα αφήσουν όλα πίσω τους. Να ζήσουν, να αναπνεύσουν και...
Η Ανδριάνα γύριζε γύρω-γύρω στο σπίτι της κι ένιωθε το θυμό να φουντώνει μέσα της. ‘’Πότε τελειώνουν οι ιστορίες;’’ Αναρωτήθηκε και στάθηκε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη που είχε στο δωμάτιό της παρατηρώντας το είδωλό της. ‘’Ποτέ’’ μονολόγησε δυνατά, έκανε μεταβολή,...
Μόλις είχα κλείσει το τηλέφωνο. Ήμουν χαρούμενη. Χαρούμενος ήταν και ο Αντώνης. Επιτέλους θα τον έβλεπα. Γέμισα το φλιτζάνι με καφέ και χάζευα έξω από το παράθυρο τα πουλιά που πέταγαν μακριά. Κουλουριάστηκα στον καναπέ σαν γάτα που λιάζεται στον...
Η μεγάλη επιθυμία που ένοιωθε η Ανδριάνα χωρούσε μέσα σε μια και μόνη λέξη. Ταξίδι. Αυτό ήθελε, να μπορούσε να ταξιδέψει ξανά, με ανάλαφρο το μυαλό και την ψυχή. Με προορισμό το τέλος του δρόμου. Κοίταξε τον Μανώλη που κοιμόταν δίπλα...
«Ειλικρινά τώρα, θα φας όλο αυτό το γλυκό;» «Αν δεν φας μαρέγκα φραμπουάζ στον Βάρσο, τότε τι ήρθες να κάνεις;» απάντησε η Ρόζα ανασηκώνοντας με την άκρη των δαχτύλων της, την ατίθαση μπούκλα που έπεφτε άτακτα στο μέτωπό της. Διόρθωσε...
Η επόμενη ημέρα με βρήκε μελαγχολική και νευρική. Ένα εικοσιτετράωρο ακόμα και το παραμύθι έφτανε στο τέλος του. Είχα νευριάσει με τον εαυτό μου. Ο χρόνος, το κάθε ένα λεπτό που περνούσε, χανόταν...
«Παραδέξου το Ανδριάνα, μερικά πράγματα σε αυτή τη ζωή φτιάχτηκαν μόνο για να τα χαιρόμαστε» είπε η Ρόζα χαϊδεύοντας με την άκρη των δαχτύλων της, τις κοσμηματοθήκες της και το περιεχόμενό τους. Η ανιψιά της ενοχλήθηκε. «Ξέρεις τις απόψεις μου σχετικά...
Στον τρίτο όροφο της Avenue d’ Auderghem και στον αριθμό 214, στην περιοχή Etterbeek των Βρυξελλών, η πόρτα έκλεισε με θόρυβο. Ο Μάνος, ιδρωμένος, μόλις είχε ανεβάσει και την τελευταία κούτα. Τρία πατώματα, με μια στενή σχεδόν ανήλιαγη σκάλα και ...
Η Ελένη φορώντας το ψάθινο καπέλο της, είχε βγει στον κήπο για να κλαδέψει τα λουλούδια. Είχε μεγάλη αδυναμία στα τριαντάφυλλα και τους φερόταν σαν να ήταν παιδιά της. Όσοι κηπουροί κι αν είχαν περάσει από τον κήπο της,...
Στην Avenue d’ Auderghem, στο διαμέρισμά του, ο Μάνος είχε σταθεί στο μεγάλο παράθυρο ακουμπώντας το κεφάλι του στο τζάμι. Προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα σε διλήμματα, προκλήσεις, ευκαιρίες, συναισθήματα αλλά και στον άγραφο νόμο της δικιάς του ηθικής. Η ευκαιρία...
Η Ανδριάνα έκανε μια μικρή παράκαμψη. Έστριψε δεξιά από την κεντρική λεωφόρο χαμογελώντας. Θα αργούσε λίγο παραπάνω στο ραντεβού της με την θεία της αλλά άξιζε τον κόπο. Αυτές οι μικρές αταξίες, ήταν που έκαναν τα μάτια της Ρόζας να...
Στο δωμάτιο είχε ακουστεί μόνο ο γδούπος από το βαρύ σίδερο καθώς έπεφτε πάνω στα πυρότουβλα. Με αργή κίνηση του κεφαλιού της η Ανδριάνα γύρισε και κοίταξε την Ρόζα. «Τι;» ψέλλισε. Η Ρόζα κουνώντας δεξιά κι αριστερά το κεφάλι, με εκείνο τον...
Σηκώθηκα και άρχισα να λικνίζομαι μόνη μου στο ρυθμό της μουσικής. Τον είδα να σερβίρει τα ποτά μας. «Πάγο;» με ρώτησε. Κούνησα το κεφάλι μου καταφατικά, «θέλω...
Η Έλλη Λαμπέτη ήταν η αδυναμία τόσο της Ελένης όσο και του Γεράσιμου. Η παράσταση Πέπσι έφτανε στο τέλος της και η αλήθεια ήταν, ότι ενώ απολάμβανε πάντα να κάθεται στις πρώτες θέσεις του θεάτρου, δίπλα στον Γεράσιμο, φορώντας...
Η επέμβαση είχε ξεκινήσει. Στην αίθουσα αναμονής η Ανδριάνα ήταν μόνη της. Όταν οι πόρτες έκλεισαν και κάθισε στην καρέκλα, αισθάνθηκε αβοήθητη. Τυλίχτηκε με τα χέρια της και έκρυψε το κεφάλι της στο στήθος της. Φοβόταν και ο πόνος στα...
«Και σε παρακαλώ στο τέλος, ρίξε δύο ποτήρια του κρασιού κονιάκ» Η Ρόζα έδινε τις τελευταίες οδηγίες στην Ανδριάνα. «Τη Χριστοκουλούρα μου την έμαθε να την φτιάχνω η μητέρα σου. Θυμάσαι;» «Μην αρχίσεις τώρα θα με πιάσουν τα κλάματα». «Ε και; Θα καθαρίσει...
Η Ανδριάνα είχε φούριες. Η Ρόζα σήμερα γυρνούσε στο σπίτι. Είχε ταλαιπωρηθεί κι ας το έκρυβε. Η ανιψιά της, ήξερε και διάβαζε τη ματιά της. Είχε πονέσει και είχε φοβηθεί. Έπρεπε όλοι τους να το παραδεχθούν, ότι η γλυκιά...
Οι μήνες κυλούσαν με εξαντλητικούς ρυθμούς. Ο Μάνος είχε αφοσιωθεί στη δουλειά του ολοκληρωτικά και απέφευγε κάθε τι που θα τον έκανε να αποκλίνει από τους στόχους του. Υπήρχε ένας μηχανισμός ασφαλείας μέσα στο κεφάλι του που τον γλύτωνε από...
Η Μάγδα καταλάβαινε ότι σιγά-σιγά είχε αρχίσει να τρέφει πιο τρυφερά συναισθήματα για τον Γιώργο Αγγελόπουλο και η αλήθεια ήταν ότι ένιωσε ξαφνιασμένη με τον ίδιο της τον εαυτό. Ήταν μεγαλύτερός της, παντρεμένος και είχε μια κόρη. Επίσης δεν ήταν...
Ο Μανώλης αγριοκοίταξε την Ανδριάνα. «Είμαι υποχρεωμένος να διαβάσω τις λεπτομέρειες του πρώτου σου έρωτα;» «Έχει πλάκα» απάντησε η Ανδριάνα γελώντας «και δεν ήταν ο πρώτος έρωτας, ήταν όμως μεγάλος». «Με ενοχλεί και θα ήθελα να ξέρω,  πως θα σου φαινόταν» είπε...
Φτάνοντας στο νησί, ο Ιάσονας είχε επιλέξει να μείνει στο μικρό πατρικό του σπίτι. Ήθελε να είναι χωριστά από τα δύο κορίτσια. Το διώροφο με τις καμάρες και τ’ αψιδωτά παράθυρα, το είχε παραχωρήσει στην Ελοντί και στην Κλαιρ....
Τα αποτελέσματα του DNA είχαν βγει. Επισήμως πια, ο Ιάσονας ήταν ο βιολογικός πατέρας της Κλαιρ. Η αλήθεια ήταν ότι δεν μπορούσε να αναγνωρίσει τα συναισθήματά του. Ούτε χαρά ένοιωθε, ούτε λύπη. Δεν ήθελε να το παραδεχθεί, το πραγματικό...
Στην πλατεία της Πεντέλη η Ανδριάνα πήγε κατευθείαν σε ένα μικρό καφέ που είχε ανακαλύψει τυχαία πριν λίγα χρόνια. Τα πρωινά συνήθως δεν είχε κόσμο και σήμερα ήταν αυτό ακριβώς που είχε ανάγκη. Πέρασε από την κεντρική σάλα και κατευθύνθηκε...
Κατεβαίνοντας η Ρόζα από τον πάνω όροφο, κρατώντας το κουτί με τις φωτογραφίες της γιαγιάς Καίτης, βρήκε την Ανδριάνα να κάθετε ακριβώς στο ίδιο σημείο που την είχε αφήσει, σκαρφαλωμένη στο μπράτσο του καναπέ να ατενίζει με ανέκφραστο βλέμμα...
«Πρώτα βουτυρώνεις, μετά ρίχνεις την τριμμένη φρυγανιά και στη συνέχεια βάζεις μια στρώση από το ξερό ψωμί μαζί με τα σαβαγιάρ και τα μπισκότα. Τα υπόλοιπα υλικά, ανακάτεψέ τα όλα μαζί …» έλεγε η Ρόζα η οποία μάθαινε στην...
1987 - 23 ετών Η Ρόζα με τις εθνικές γιορτές δεν τα πήγε ποτέ καλά. Αυτή τη φορά όμως, μάζεψε όλα της τα ανίψια για να μας κάνει το τραπέζι. Την τίμησα με τα καλύτερά μου κέφια, μου θύμισε τα...
Η Ανδριάνα ένοιωθε σα χαμένη. Με χέρια που έτρεμαν κρατούσε το ακουστικό του τηλεφώνου χωρίς πραγματικά να ξέρει τι έπρεπε να κάνει. «Την αστυνομία» είχε φωνάξει ο Μανώλης. «Και τι θα τους πω;» ρώτησε με γουρλωμένα μάτια. «Manolis» συνέχισε να ακούγεται η...
Η Ανδριάνα πετάχτηκε από το κρεβάτι της νοιώθοντας την καρδιά της να σφυροκοπάει και το στόμα της να έχει στεγνώσει. Με μάτια ακόμα θολά, κοίταξε το κρεβάτι της. Το αποτύπωμα της προηγούμενης βραδιάς ήταν ολοφάνερο, μα η θέση δίπλα της...
Ο Γιώργος κοιτούσε την Μάγδα αποσβολωμένος. Η αλήθεια ήταν ότι στη μέχρι τώρα καριέρα του, είχε ακούσει παράξενες ή ακόμα και δύσκολες ιστορίες οικογενειών που τον έκαναν συχνά να αναρωτιέται από τι μπορεί να είναι φτιαγμένη η καρδιά των...
Όσο η Ρόζα γελούσε και πέρναγε ευχάριστα την ώρα της με τις αντιδράσεις του κυρίου Νικολάου, τόσο στο σπίτι της Ανδριάνας τα πράγματα αγρίευαν. ֎֎֎֎֎ Τις αποφάσεις που η Ανδριάνα είχε πάρει σχετικά με την Ρόζα, ήταν ξεκάθαρες. Θα την άφηνε...
Στο σπίτι της οικογένειας Γαλάνη, η κόρη τους Ρούμπι προσπαθούσε να κρύψει από την μητέρα της  Ελένη, τα αδιάφορα συναισθήματα που της προκαλούσαν αυτές οι δεξιώσεις στις οποίες έπρεπε κατά καιρούς να συμμετέχει. Η αλήθεια ήταν ότι η ζωή της,...
Η Κλαιρ ήθελε τον Μάνο. Φυσικά και ήθελε τον Μάνο και η Ελοντί δεν είχε καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Μόνο που η Κλαιρ μέχρι να τον αποκτήσει θα χρησιμοποιούσε όλες τις προφάσεις και μια από αυτές ήταν η εταιρία. Σηκώθηκε...
«Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν είμαι εγώ αυτή που τα έχω ζήσει όλα αυτά» έλεγε η Ρόζα. «Μετράω τα χρόνια μου, πολλά βρε παιδάκι μου και δεν το πιστεύω ότι έχω φτάσει μέχρι εδώ. Μετά λέω ένα ‘’μπααα’’ πολύ μεγάλος...
Το σπίτι πάνω στο λόφο μοσχομύριζε φρεσκοφουρνιστή μηλόπιτα και πάστα-φλώρα. «Να φτιάξουμε κι έναν χαλβά της Ρήνας» είπε η Ρόζα η οποία είχε ανασκουμπωθεί και διάβαζε τις συνταγές της, φορώντας μια χαριτωμένη ολόσωμη αχνοκίτρινη ποδιά, κεντημένη στο χέρι με λευκά...
«Στο γάμο δεν έρχομαι» φώναζε η Ρόζα και η μπούκλα που έπεφτε μόνιμα στο κούτελό της, χοροπηδούσε σαν τρελή. «Ρόζα τι λες;» αναφώνησε έκπληκτη η Ανδριάνα. «Μητέρα είναι δυνατόν;» ρωτούσε με απορία ο Γρηγόρης. «Αυτό που σας λέω» απάντησε η γυναίκα και...
Εκείνο το βράδυ η Ανδριάνα άνοιξε την πόρτα κι έφυγε. Την έπνιγε ακόμα και ο αέρας που ανέπνεε. Το μόνο που ήθελε ήταν να περπατήσει και να ηρεμήσει. Να την πάνε τα πόδια της όσο πιο μακριά μπορούσαν. Δεν ήθελε...
Όταν ο Μανώλης άνοιξε την πόρτα του σπιτιού εκείνο το βράδυ, σκέφτηκε ότι η Ανδριάνα έλειπε. Το φως από το πορτατίφ που άφηναν πάντα ανοιχτό, με το όμορφο ζεστό χρώμα φώτιζε το χώρο. Έβγαλε το πανωφόρι του και τα κλειδιά...
Παρίσι 6 χρόνια μετά, Απρίλιος, αεροδρόμιο CDG, αναχώρηση για Αθήνα.Ο Αντώνης σταμάτησε το αυτοκίνητο με το μαλακό τράβηγμα του χειρόφρενου.  Κατέβασε βιαστικά τη βαλίτσα και μου έδωσε ένα φιλί στα πεταχτά. «Χάρηκα πολύ...
«Τίποτα δεν θα γινόταν Ανδριάνα από αυτά που το μικρό σου το μυαλό φαντάζεται» είπε η Ρόζα πολύ σοβαρά. «Δεν επρόκειτο να συναντηθούμε ποτέ με τον Μάνθο και να τρέξει για να με κρύψει στην αγκαλιά του, φωνάζοντας ‘’παιδί...
Η Ρούμπι δεν μπορούσε να ησυχάσει. Το να βλέπει τη μητέρα της να μαραζώνει κάθε μέρα και πιο πολύ και να παρατηρεί τις αντιδράσεις της, δεν της έφτανε και η ανάγκη που η ίδια ένιωθε μετά το θάνατο του...
Η Μάγδα χτυπούσε το κουδούνι του κοσμηματοπωλείου και περίμενε μέχρι να της ανοίξουν. Ήταν η καθιερωμένη ημέρα του μήνα που περνούσε για να καταβάλει το ποσό για την χρυσή αλυσίδα. Μέσα ήταν και μια άλλη κυρία που μιλούσε με...
Μία από τις χειρότερες δουλειές της Ανδριάνας, ήταν το ξεκαθάρισμα της αποθήκης. Αυτό που δεν γνώριζε το πρωινό εκείνο, ήταν ότι θα βρισκόταν αντιμέτωπη με μια μεγάλη έκπληξη. Με ένα κομμάτι της ζωής της που η μνήμη της το...
Οι συναντήσεις της Ανδριάνας με τον Σπύρο στον τελευταίο όροφο του γνωστού ξενοδοχείου στην Πλατεία Συντάγματος, είχαν καθιερωθεί πια, ως η αγαπημένη τους απογευματινή συνήθεια. Για την ακρίβεια, με τον τρόπο αυτό έκλειναν το κύκλο της ημέρας . Άφηναν πίσω...
Στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι, η Ανδριάνα ένοιωθε το μυαλό της να χοροπηδάει από τις σκέψεις. «Η οικογένεια» σκέφτηκε και ένοιωσε να την πιάνει πονοκέφαλος κι αμέσως μετά, ένα ερώτημα ξεπήδησε «κι εγώ; Που βρίσκομαι μέσα σε όλα...
Η Ανδριάνα κοίταζε τον Μανώλη που κοιμόταν δίπλα της και χαμογελούσε ευτυχισμένη. Είχε ζήσει τα πιο όμορφα Χριστούγεννα της ζωής της. Τεντώθηκε σαν φιλάρεσκη γάτα και  άρχισε να παρατηρεί το δωμάτιο του ξενοδοχείου. Η έκπληξη που της είχε κάνει ο...
Το αεροπλάνο θα τροχοδρομούσε σε λίγο στο CDG. Ο κυβερνήτης μας ενημέρωνε ότι στο Παρίσι είχε -4 βαθμούς Κελσίου. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν παλαβή. Φοβόμουν και ταυτόχρονα ένοιωθα εκστασιασμένη μπροστά σε αυτό που μου συνέβαινε.
Η αλήθεια ήταν, ότι η Φαίδρα δεν ήξερε πόση ώρα είχε περάσει καθισμένη ακριβώς στο ίδιο σημείο. Ένοιωσε τα δάχτυλα στα πόδια της να μουδιάζουν και τη μέση της να την πονάει. Έτριψε τα μάτια με τα δυο της χέρια...
Την ίδια ώρα που η Ανδριάνα και ο Μανώλης απολάμβαναν το γεύμα τους στην Πεντέλη, η Ολυμπία γυρόφερνε την Ρόζα προσπαθώντας να της μιλήσει χωρίς επιτυχία. Η μεγάλη κυρία είχε βάλει καινούργιες έγνοιες στο κεφάλι της. «Ολυμπία πρέπει να βρούμε...
Ο Δαμιανός περπατούσε μέσα στη βροχή προσπαθώντας να αποφύγει τις χοντρές σταγόνες της βροχές που έπεφταν πάνω του, κρυμμένος κάτω από τη  μεγάλη μαύρη ομπρέλα του χωρίς να μπορεί να προστατευθεί τελείως. Δεν τον ενδιέφεραν οι καιρικές συνθήκες, το...
Το τηλέφωνο χτύπησε νωρίς το πρωί. Ο Μανώλης ήταν ήδη στην πόρτα και κοντοστάθηκε. «Ποιος είναι;» ρώτησε ανήσυχος κοιτώντας το ρολόι στο χέρι του. «Η Ρόζα, ποιος άλλος» απάντησε εύθυμα η Ανδριάνα βλέποντας τον αριθμό που καλούσε. Έδωσε ένα γλυκό φιλί...
Η Ανδριάνα δεν ήθελε να μιλήσει. Σίγουρα όχι με την Ρόζα, από την άλλη όμως γνώριζε πολύ καλά, ότι αν έκανε οποιαδήποτε προσπάθεια για να αποφύγει τη συζήτηση, θα έβαζε τη θεία της στη διαδικασία να σκέφτεται, να υποθέτει...
Η Ανδριάνα έπαιζε αμήχανα με μια τούφα από τα μαλλιά της. Χάζευε ευχαριστημένη τον μικρό αλλά ζεστό χώρο. Ήταν μια ιταλική τρατορία στο κέντρο των Αθηνών. Λίγο κρυμμένη από το βουητό του δρόμου, διακριτικά καλαίσθητη άφηνε την αίσθηση της...
Ο Μανώλης είχε ενοχληθεί. «Ο Πάνος» είπε με στόμφο, σαν να μην ήθελε να αποδεχθεί την απάντηση που μόλις του είχε δώσει η Ανδριάνα. Στο άκουσμα αυτού του ονόματος, ο ανδρικός του εγωισμός γινόταν λάβα που έκαιγε στο πέρασμά της. «Ναι...

Δημοφιλή

Κλειδαρότρυπα

Εριέττα και Αναλία – κεφ.3 – Το Λάθος

Θα ήθελα πριν προχωρήσω να σας κάνω μερικές συστάσεις. Η μητέρα μου, η Ηώ. Μικροκαμωμένη και όμορφη με μια μεγάλη αδυναμία στα μεταξωτά μαντίλια,...

Μια Γάτα Στο Παρίσι

Μια Γάτα στο Παρίσι – κεφ. 10 – Η Επιστροφή

Μόλις είχα κλείσει το τηλέφωνο. Ήμουν χαρούμενη. Χαρούμενος ήταν και ο Αντώνης. Επιτέλους θα τον έβλεπα. Γέμισα το φλιτζάνι με καφέ και χάζευα έξω...

Eau Sauvage

Eau Sauvage – κεφ. 22 – Η Συγγνώμη

Η Κλαιρ κοίταξε το είδωλό της στον καθρέφτη. Της άρεσε αυτό που έβλεπε, είχε κάνει μεγάλη διαδρομή μέσα στα δύσβατα εσωτερικά της μονοπάτια για...

Οι νύφες της Ρόζας

Οι νύφες της Ρόζας – κεφ. 69 – To Δώρο

«Ήταν τόσο διαφορετικά όλα φέτος, που σχεδόν τα έχασα» είπε η Ανδριάνα διορθώνοντας το λαιμό στη ζιβάγκο μπλούζα της. «Δεν περίμενα ότι μπορούσαν τα...

Θέλω να γυρίσω σπίτι μου

Δύο Γυναίκες

Δύο Γυναίκες – κεφ.18 – Η Αλήθεια

Ο Γιώργος κοιτούσε την Μάγδα αποσβολωμένος. Η αλήθεια ήταν ότι στη μέχρι τώρα καριέρα του, είχε ακούσει παράξενες ή ακόμα και δύσκολες ιστορίες οικογενειών...

Ψυχολογία

Η σημασία του να είναι κανείς αδύναμος

Τα μαγαζιά ανοίγουν, οι δρόμοι γέμισαν ξανά από κίνηση, επιχειρήσεις επαναλειτουργούν, τα σχολεία ξεκίνησαν. Κάποια πράγματα μπαίνουν και πάλι σε μια ροή ενώ άλλα...
353ΑκόλουθοιΑκολουθήστε

Σεβόμαστε την ιδιωτικότητά σας

Εμείς και οι συνεργάτες μας χρησιμοποιούμε τεχνολογίες, όπως cookies, και επεξεργαζόμαστε προσωπικά δεδομένα, όπως αναγνωριστικά cookies, για να προσαρμόζουμε τις διαφημίσεις με βάση τα ενδιαφέροντά σας. Κάντε κλικ για να συμφωνήσετε με την επεξεργασία των προσωπικών σας δεδομένων για αυτούς τους σκοπούς.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε την Πολιτική απορρήτου.

Ρυθμίσεις Cookies

Παρακάτω μπορείτε να επιλέξετε ποια cookies θα επιτρέψετε σε αυτή την ιστοσελίδα. Πατήστε στην αποθήκευση ρυθμίσεων για να εφαρμόσετε την επιλογή σας.

ΛειτουργικάΗ ιστοσελίδα για να δουλέψει χρησιμοποιεί κάποια απαραίτητα λειτουργικά cookies.

ΣτατιστικάΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για στατιστικούς σκοπούς, ώστε να μπορούμε να βελτιώσουμε το περιεχόμενο που σας προσφέρουμε.

Κοινωνικά ΔίκτυαΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies από τα κοινωνικά δίκτυα, ώστε να μπορούμε να σας δείξουμε περιεχόμενο από πλατφόρμες όπως το YouTube και το FaceBook. Αυτά τα cookies μπορεί να καταγράφουν τα προσωπικά σας δεδομένα.

ΔιαφημίσειςΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για διαφημιστικούς σκοπούς, ώστε να μπορούμε να σας προσφέρουμε περιεχόμενο που σας ενδιαφέρει. Αυτά τα cookies μπορεί να καταγράφουν τα προσωπικά σας δεδομένα.

ΆλλαΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί και ορισμένα cookies από υπηρεσίες που δεν εμπίπτουν στις παραπάνω κατηγορίες