fbpx
Η Μάγδα δεν μπορούσε να αποδεχθεί την αλήθεια. Κοίταζε με απόγνωση την αδελφή της και τα χέρια της έτρεμαν. ‘’Γιατί;’’ ρωτούσε. ‘’Ήταν που πίστευες ότι η γιαγιά μας, έστω και με τον δικό της τρόπο, σε αγαπούσε. Δεν βαρέθηκες να σου...
Ο Γιώργος Αγγελόπουλος κοιτάχτηκε στον καθρέφτη του μπάνιου και αναρωτήθηκε πως στην ευχή είχε φτάσει μέχρι εδώ. Τι είχε συμβεί στη ζωή του, τι είχε συμβεί στο γάμο του; Ίσως η λύση ήταν ένα αξιοπρεπές διαζύγιο μα και πάλι...
Η Ρούμπι δεν μπορούσε να ησυχάσει. Το να βλέπει τη μητέρα της να μαραζώνει κάθε μέρα και πιο πολύ και να παρατηρεί τις αντιδράσεις της, δεν της έφτανε και η ανάγκη που η ίδια ένιωθε μετά το θάνατο του...
Το μόνο που δεν ήθελε η Ρούμπι αυτή τη στιγμή, ήταν να μην απαντήσει στο τηλέφωνο. Μόλις είχε μπει μέσα στο διαμέρισμά της και προσπαθούσε να συνέλθει από τα νέα που είχε μάθει. Πέταξε τα ρούχα της στο πάτωμα και...
Η Μάγδα είχε σκύψει πάνω στο τραπέζι της κουζίνας κι έκλαιγε σιωπηλά. Τόσο καιρό έλειπε ο Μηνάς και ένα γράμμα δεν της είχε στείλει. Όλες οι σκέψεις της κατέληγαν σε μια ερώτηση. Γιατί; Ο ίδιος ήταν καλά το ήξερε,...
Η Έλλη Λαμπέτη ήταν η αδυναμία τόσο της Ελένης όσο και του Γεράσιμου. Η παράσταση Πέπσι έφτανε στο τέλος της και η αλήθεια ήταν, ότι ενώ απολάμβανε πάντα να κάθεται στις πρώτες θέσεις του θεάτρου, δίπλα στον Γεράσιμο, φορώντας...
Ο Δαμιανός περπατούσε μέσα στη βροχή προσπαθώντας να αποφύγει τις χοντρές σταγόνες της βροχές που έπεφταν πάνω του, κρυμμένος κάτω από τη  μεγάλη μαύρη ομπρέλα του χωρίς να μπορεί να προστατευθεί τελείως. Δεν τον ενδιέφεραν οι καιρικές συνθήκες, το...
Η Ερασμία Καπάτου ήταν προϊσταμένη στην πτέρυγα τοκετών. Το ύφος της αλλά και η συμπεριφορά της, ήταν ενός απαιτητικού ανθρώπου πέρα από το συνηθισμένο. Μέσα σε αυτά που την ενοχλούσαν, ήταν να βλέπει γυναίκες γιατρούς και ατημέλητους ανθρώπους, ειδικά...
Στην άλλη πλευρά της πόλης, προς την υποβαθμισμένη περιοχή του Κέντρου, η ζωή δεν κυλούσε ανάμεσα σε πολυτελείς δεξιώσεις και καινούργια φουστάνια. Δεν υπήρχε χρόνος και οι ώρες της μέρας δεν έφταναν στην Μάγδα όσο και να το πάλευε. Ημέρα...
Στο σπίτι της οικογένειας Γαλάνη, η κόρη τους Ρούμπι προσπαθούσε να κρύψει από την μητέρα της  Ελένη, τα αδιάφορα συναισθήματα που της προκαλούσαν αυτές οι δεξιώσεις στις οποίες έπρεπε κατά καιρούς να συμμετέχει. Η αλήθεια ήταν ότι η ζωή της,...
Η Μάγδα Νάκου ένιωθε την ανάγκη να μιλήσει. Οι σκέψεις και οι φόβοι που ένιωθε, έκαναν την καρδιά της να ανεβοκατεβαίνει στο στήθος της. Το μυστικό της κρησφύγετο ήταν το πάρκο κοντά στο σπίτι τους, με το σιντριβάνι, τη λίμνη...
Όταν η Ελένη ξύπνησε στο δωμάτιο του μαιευτηρίου, κοίταξε το δωμάτιο με τα λευκά σιδερένια κρεβάτια, τις σκούρες κουρτίνες και η ματιά της στάθηκε στις υπόλοιπες γυναίκες νιώθοντας στην καρδιά της το τσίμπημα της ζήλιας αλλά και της ενοχής....
Δεκαέξι χρόνια πριν - Μέρος πρώτο Η Ελένη παρατηρούσε τον εαυτό της στον μεγάλο ολόσωμο καθρέφτη του τμήματος με τα γυναικεία ρούχα στο μεγάλο πολυκατάστημα στο κέντρο της Αθήνας. «Δεν ξέρω», είπε στην πωλήτρια ισιώνοντας τις πιέτες από το φουστάνι που...
Η Ανδριάνα έφερε μια γύρα με την καρέκλα γύρω από τον εαυτό της και χαμογέλασε αισιόδοξα. Κοίταξε έξω από το παράθυρο του γραφείου και η αλήθεια ήταν ότι ένιωθε ότι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η ζωή της είχε...
«Δεν θα πάψει η ζωή να με εκπλήσσει» είπε η Ρόζα χαμογελώντας και παίζοντας με τα δαχτυλίδια της. «Ήταν τόσο όμορφο το πρόσωπο του Σπύρου όταν ήρθε να με δει. Ήρεμος και τα πράσινά του μάτια από την χαρά...
«Ήμουν τυχερή» εξιστορούσε η Ρόζα στην Ανδριάνα χωρίς να κάνει την παραμικρή προσπάθεια να κρύψει την ταραχή της. «Η Ολυμπία είχε ξυπνήσει κι αν την ρωτήσεις ακόμα και τώρα, δεν ξέρει ούτε εκείνη να σου πει για ποιο λόγο...
Η Ανδριάνα οδηγούσε και η ψυχή της είχε γεμίσει ήδη από χρώματα κι αρώματα. Η διαδρομή μέσα από την Πελοπόννησο την άνοιξη, ήταν σαν ζωγραφικός πίνακας! Τα χρόνια που είχε περάσει στο νησί, της έφερναν στο νου μόνο στιγμές χαράς....
Η Ανδριάνα γύριζε γύρω-γύρω στο σπίτι της κι ένιωθε το θυμό να φουντώνει μέσα της. ‘’Πότε τελειώνουν οι ιστορίες;’’ Αναρωτήθηκε και στάθηκε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη που είχε στο δωμάτιό της παρατηρώντας το είδωλό της. ‘’Ποτέ’’ μονολόγησε δυνατά, έκανε μεταβολή,...
Τα γεγονότα έτρεχαν και η Ανδριάνα δεν έφυγε το ταξίδι που είχε υποσχεθεί στον εαυτό της. Κλείστηκε στο καβούκι της για λίγο, μέχρι να πάρει την οριστική της απόφαση χωρίς να πει κουβέντα σε κανέναν. Γνώριζε ότι ο χρόνος,...
Ο γιατρός είχε καλέσει την Ανδριάνα στο τηλέφωνο αργά το απόγευμα. «Δυστυχώς τα πράγματα περιπλέκονται» της είχε πει και κανόνισαν να βρεθούν στο νοσοκομείο την επόμενη ημέρα το μεσημέρι. Η Ρόζα καθόταν σκεφτική και σιωπηλή δίπλα στην Ανδριάνα και το πρόσωπό...
«Ξέρεις τι μου είπε ο ξάδελφός σου χθες το βράδυ;» ρώτησε η Κορίνα την Ανδριάνα. Η Κορίνα με τον Σπύρο είχαν μεγαλώσει μαζί. Ήταν συμμαθητές και φίλοι από την πρώτη δημοτικού και ταυτοχρόνως η καλύτερη φίλη της Κατερίνας, της πρώτης...
Υπήρχε ένας κίνδυνος σαν μαύρο σύννεφο που σκέπαζε το κεφάλι τους αλλά τον αγνοούσαν κι έτσι, η ζωή όλων τους, κυλούσε στους γνωστούς φαινομενικά ρυθμούς της. Στο σπίτι πάνω στο λόφο, το μόνο που είχε αλλάξει, ήταν ότι η Ρόζα...
Η Ανδριάνα δεν ένιωθε καλά. Την πονούσε αφόρητα το κεφάλι της κι ένιωθε ένα τσούξιμο στη μύτη. ‘’Ωχ’’ μονολόγησε και αναστέναξε, αναλογιζόμενη ότι η κούραση των τελευταίων ημερών την προειδοποιούσε ότι είχε έρθει η ώρα να φροντίσει τον εαυτό...
«Αυτό είναι τρελό» φώναξε η Ανδριάνα και το φλιτζάνι χοροπήδησε απότομα στο πιατάκι που κρατούσε στα χέρια της. Το ραντεβού τελικά, το είχαν κλείσει σε κεντρικό ξενοδοχείο στην Πλατεία Συντάγματος, ακολουθώντας την παλιά και αλάθητη συμβουλή της Ρόζας που πάντα...
«Είμαι υιοθετημένη» απάντησε η Κλειώ. «Αυτό το ξέρω, γιατί υπέθεσες ότι μπορεί να είμαι εγώ η βιολογική σου μητέρα δεν κατάλαβα όμως.». «Όταν πέθανε η Ειρήνη, η θετή μου μητέρα …» ξεκίνησε την αφήγησή της η Κλειώ και τα μάτια της...
«Παραδέξου το Ανδριάνα, μερικά πράγματα σε αυτή τη ζωή φτιάχτηκαν μόνο για να τα χαιρόμαστε» είπε η Ρόζα χαϊδεύοντας με την άκρη των δαχτύλων της, τις κοσμηματοθήκες της και το περιεχόμενό τους. Η ανιψιά της ενοχλήθηκε. «Ξέρεις τις απόψεις μου σχετικά...
«Τίποτα δεν θα γινόταν Ανδριάνα από αυτά που το μικρό σου το μυαλό φαντάζεται» είπε η Ρόζα πολύ σοβαρά. «Δεν επρόκειτο να συναντηθούμε ποτέ με τον Μάνθο και να τρέξει για να με κρύψει στην αγκαλιά του, φωνάζοντας ‘’παιδί...
Κατεβαίνοντας η Ρόζα από τον πάνω όροφο, κρατώντας το κουτί με τις φωτογραφίες της γιαγιάς Καίτης, βρήκε την Ανδριάνα να κάθετε ακριβώς στο ίδιο σημείο που την είχε αφήσει, σκαρφαλωμένη στο μπράτσο του καναπέ να ατενίζει με ανέκφραστο βλέμμα...
«Δεν πάω πουθενά» απάντησε η Ανδριάνα με σταθερή φωνή. «Δεν κατάλαβα;» είπε η Ρόζα. «Αυτό που άκουσες, αυτή τη φορά δεν θα περάσει το δικό σου» συνέχισε η γυναίκα κρατώντας ήρεμο τόνο στη φωνή της. «Αυτό παραπάει …» Στο σαλόνι, η ένταση στον...
Ο Μανώλης αγριοκοίταξε την Ανδριάνα. «Είμαι υποχρεωμένος να διαβάσω τις λεπτομέρειες του πρώτου σου έρωτα;» «Έχει πλάκα» απάντησε η Ανδριάνα γελώντας «και δεν ήταν ο πρώτος έρωτας, ήταν όμως μεγάλος». «Με ενοχλεί και θα ήθελα να ξέρω,  πως θα σου φαινόταν» είπε...
Δεκέμβριος Τα Χριστούγεννα του 1987, με βρήκαν με την τσέπη πιο γεμάτη. Τη χαρά μου, την επισκίαζε μόνο ο ανεκπλήρωτος έρωτάς μου. «Πήρα αύξηση» είπα στις δυο φίλες μου. «Πότε πρόλαβες;» ρώτησε η Έλενα. «Μπράβο» συμπλήρωσε η Ιωάννα. «Ο κύριος Γεωργόπουλος» ξεκίνησα τη διήγησή...
1987 - 23 ετών Η Ρόζα με τις εθνικές γιορτές δεν τα πήγε ποτέ καλά. Αυτή τη φορά όμως, μάζεψε όλα της τα ανίψια για να μας κάνει το τραπέζι. Την τίμησα με τα καλύτερά μου κέφια, μου θύμισε τα...
Μία από τις χειρότερες δουλειές της Ανδριάνας, ήταν το ξεκαθάρισμα της αποθήκης. Αυτό που δεν γνώριζε το πρωινό εκείνο, ήταν ότι θα βρισκόταν αντιμέτωπη με μια μεγάλη έκπληξη. Με ένα κομμάτι της ζωής της που η μνήμη της το...
«Πρώτα βουτυρώνεις, μετά ρίχνεις την τριμμένη φρυγανιά και στη συνέχεια βάζεις μια στρώση από το ξερό ψωμί μαζί με τα σαβαγιάρ και τα μπισκότα. Τα υπόλοιπα υλικά, ανακάτεψέ τα όλα μαζί …» έλεγε η Ρόζα η οποία μάθαινε στην...
«Ήταν τόσο διαφορετικά όλα φέτος, που σχεδόν τα έχασα» είπε η Ανδριάνα διορθώνοντας το λαιμό στη ζιβάγκο μπλούζα της. «Δεν περίμενα ότι μπορούσαν τα Χριστούγεννα να είναι τόσο όμορφα» συμπλήρωσε με ενθουσιασμό. «Μου αρέσει αυτό που φοράς» σχολίασε η Ρόζα...
«Ειλικρινά τώρα, θα φας όλο αυτό το γλυκό;» «Αν δεν φας μαρέγκα φραμπουάζ στον Βάρσο, τότε τι ήρθες να κάνεις;» απάντησε η Ρόζα ανασηκώνοντας με την άκρη των δαχτύλων της, την ατίθαση μπούκλα που έπεφτε άτακτα στο μέτωπό της. Διόρθωσε...
«Δεν βρίσκω σου λέω» γκρίνιαξε η Ανδριάνα. «Τι πάει να πει δεν βρίσκεις;» «Αυτό που σου είπα» απάντησε. «Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα», η Ρόζα είχε ήδη υψώσει τη φωνή. «Και τι θέλεις να κάνω τώρα;» «Να βρεις» της είπε ορθά κοφτά και της...
«Κοίτα, κατεβαίνουμε» είπε ο Μανώλης και η Ανδριάνα κοίταξε έξω από το παράθυρο του αεροπλάνου. Αυτό που έβλεπε την απογοήτευσε. Τσιμινιέρες πέτρινες, βγαλμένες από μια άλλη εποχή και μια γη ξερή που δεν της άρεσε. Η αλήθεια ήταν ότι δεν...
«Είσαι με τα καλά σου; Τον έδιωξες τον άνθρωπο;» «Κοίτα να σου πω αγάπη μου» είπε η Ρόζα με ανασηκωμένα τα φρύδια και παίζοντας ταυτόχρονα με τα δαχτυλίδια της, «τα πράγματα είναι απλά και συγκεκριμένα». «Με έχεις βγάλει από τα ρούχα...
Ο Σπύρος οδηγούσε κι από τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα. Ρουφούσε τη μύτη του νευρικά και ανέβαζε ταχύτητα και στροφές μαζί. «Μην τρέχεις σε παρακαλώ, φοβάμαι» ακούστηκε σαν ψίθυρος η φωνή της Ανδριάνας που είχε γαντζωθεί σχεδόν πάνω στο κάθισμα. «Δεν...
Όσο η Ρόζα γελούσε και πέρναγε ευχάριστα την ώρα της με τις αντιδράσεις του κυρίου Νικολάου, τόσο στο σπίτι της Ανδριάνας τα πράγματα αγρίευαν. ֎֎֎֎֎ Τις αποφάσεις που η Ανδριάνα είχε πάρει σχετικά με την Ρόζα, ήταν ξεκάθαρες. Θα την άφηνε...
Στην οικογένεια της Ρόζας τα γεγονότα έτρεχαν. Η κύριος Δημητρός είχε τηλεφωνήσει στην Ανδριάνα. Ήταν προφανές ότι κάτι ήθελε να της πει, μα το στόμα του όμως το κράτησε σφαλιστό. Τότε γιατί την είχε καλέσει; Μόλις τον άκουσε τα έχασε. Να...
Η Ρόζα ήταν τόσο φρέσκια και κεφάτη, που η Ανδριάνα όφειλε να παραδεχθεί ότι είχε χρόνια να τη δει τόσο ευχαριστημένη. Τα μάτια της έλαμπαν από χαρά, ικανοποίηση κι ένα μέρος της σκληρότητας που κάποιες φορές ζωγράφιζε το πρόσωπό της...
Όταν ο Μανώλης άνοιξε την πόρτα του σπιτιού εκείνο το βράδυ, σκέφτηκε ότι η Ανδριάνα έλειπε. Το φως από το πορτατίφ που άφηναν πάντα ανοιχτό, με το όμορφο ζεστό χρώμα φώτιζε το χώρο. Έβγαλε το πανωφόρι του και τα κλειδιά...
Το σπίτι πάνω στο λόφο μοσχομύριζε φρεσκοφουρνιστή μηλόπιτα και πάστα-φλώρα. «Να φτιάξουμε κι έναν χαλβά της Ρήνας» είπε η Ρόζα η οποία είχε ανασκουμπωθεί και διάβαζε τις συνταγές της, φορώντας μια χαριτωμένη ολόσωμη αχνοκίτρινη ποδιά, κεντημένη στο χέρι με λευκά...
Ότι θα ξημέρωνε η μέρα, που θα βρισκόταν χωρίς δεύτερη σκέψη σε πτήση της Aegean, με προορισμό το Παρίσι και την Ιωάννα δίπλα της να της χαμογελάει, αυτό η Ανδριάνα δεν το είχε φανταστεί. Εδώ που τα λέμε, ένα τέτοιο...
Το στόμα της η Ανδριάνα το κρατούσε σφαλιστό. Κανείς δεν μπορούσε να της πάρει λέξη και κανείς δεν την ρωτούσε γιατί δεν ήξερε. Αυτό το πνίξιμο που ένοιωθε τις τελευταίες ημέρες, όλο και χειροτέρευε την κατάστασή της. Προσπαθούσε να απομονωθεί...
Εκείνο το βράδυ η Ανδριάνα άνοιξε την πόρτα κι έφυγε. Την έπνιγε ακόμα και ο αέρας που ανέπνεε. Το μόνο που ήθελε ήταν να περπατήσει και να ηρεμήσει. Να την πάνε τα πόδια της όσο πιο μακριά μπορούσαν. Δεν ήθελε...
Η Στέλλα είχε άλλες βλέψεις… Ημέρα Τετάρτη και έστειλε ένα μήνυμα στον Σπύρο «Θα ήθελα να βρεθούμε το Σάββατο για να μιλήσουμε σχετικά με το διαζύγιο» έγραψε χωρίς περιττές ευγένειες, χωρίς καλημέρα λες και με αυτόν τον άνθρωπο δεν είχε...
Αυτό που ήθελε η Ανδριάνα, ήταν να αλλάξει τη ζωή της, μα εύκολο δεν ήταν και το ήξερε. Έπρεπε να πάρει σοβαρές αποφάσεις, πως θα τα κατάφερνε αυτό για την ώρα δεν το γνώριζε. Το μόνο που ένοιωθε ήταν...
Τα νέα έσκαγαν το ένα μετά το άλλο και η Ανδριάνα είχε φτάσει σε σημείο τέτοιο, που το μόνο που ήθελε και είχε ανάγκη, ήταν να κλείσει με τις δύο παλάμες τα αυτιά της και να ουρλιάξει όσο πιο...
Ο Μανώλης είχε ενοχληθεί. «Ο Πάνος» είπε με στόμφο, σαν να μην ήθελε να αποδεχθεί την απάντηση που μόλις του είχε δώσει η Ανδριάνα. Στο άκουσμα αυτού του ονόματος, ο ανδρικός του εγωισμός γινόταν λάβα που έκαιγε στο πέρασμά της. «Ναι...
«Το πάρτι των γενεθλίων της η μικρή θα το κάνει όπως πάντα στο σπίτι του παππού της» είπε ο Σπύρος αφήνοντας να βγει η πικρία που ένοιωθε και φυσώντας ταυτόχρονα τον καπνό τσιγάρου του μακριά, «λες και δεν έχει...
Η Ανδριάνα δεν ήθελε να μιλήσει. Σίγουρα όχι με την Ρόζα, από την άλλη όμως γνώριζε πολύ καλά, ότι αν έκανε οποιαδήποτε προσπάθεια για να αποφύγει τη συζήτηση, θα έβαζε τη θεία της στη διαδικασία να σκέφτεται, να υποθέτει...
Ομολογουμένως, ήταν ένας όμορφος γάμος. Η Ρόζα κοιτούσε τη μεγάλη της εγγονή και η καρδιά της γέμιζε με αγάπη. Έφερε ένα γύρω τη ματιά της στους καλεσμένους τους και στην Φαίδρα, που μέσα στο νυφικό της έμοιαζε με αναγεννησιακή μαντόνα....
Η αλήθεια ήταν, ότι η Φαίδρα δεν ήξερε πόση ώρα είχε περάσει καθισμένη ακριβώς στο ίδιο σημείο. Ένοιωσε τα δάχτυλα στα πόδια της να μουδιάζουν και τη μέση της να την πονάει. Έτριψε τα μάτια με τα δυο της χέρια...
Το τηλέφωνο της Φαίδρας χτύπησε για άλλη μια φορά. Ο αριθμός που εμφανιζόταν στο κινητό, της ήταν εντελώς άγνωστος. Με τις προετοιμασίες του γάμου όμως, δεν έδωσε σημασία, ούτε υπήρχε λόγος για να προβληματιστεί. Καθάρισε τη φωνή της και...
Η Ρόζα ντρεπόταν. Τον εαυτό της, τις σκέψεις της αλλά και για την μικροπρεπή πλευρά του χαρακτήρα της που μόλις χθες είχε ανακαλύψει και για να λέμε την αλήθεια, που μόλις χθες παραδέχθηκε συνειδητά κι ας την ενοχλούσε. Με κινήσεις...
Η Ολυμπία πηγαινοερχόταν στην αίθουσα αναμονής των αφίξεων και η αναστάτωσή της, έφερνε στα χείλη της Ρόζας ένα μικρό χαμόγελο. Την παρατηρούσε και την καμάρωνε συνάμα. Αντάρα ανάκατη με χαρά θα είχαν τα μέσα της. Η κοπέλα έτριβε κάθε τόσο...
«Στο γάμο δεν έρχομαι» φώναζε η Ρόζα και η μπούκλα που έπεφτε μόνιμα στο κούτελό της, χοροπηδούσε σαν τρελή. «Ρόζα τι λες;» αναφώνησε έκπληκτη η Ανδριάνα. «Μητέρα είναι δυνατόν;» ρωτούσε με απορία ο Γρηγόρης. «Αυτό που σας λέω» απάντησε η γυναίκα και...
  Με την άκρη του ματιού της είδε ένα ανάχωμα στην άκρη της Αττικής Οδού. Άφησε το κορμί της να σωριαστεί και μόλις ένοιωσε ότι την αίσθηση του χώματος, αναλύθηκε σε λυγμούς. Τυλίχθηκε σαν το ζώο και άφησε το κλάμα...
Το τηλέφωνο χτύπησε νωρίς το πρωί. Ο Μανώλης ήταν ήδη στην πόρτα και κοντοστάθηκε. «Ποιος είναι;» ρώτησε ανήσυχος κοιτώντας το ρολόι στο χέρι του. «Η Ρόζα, ποιος άλλος» απάντησε εύθυμα η Ανδριάνα βλέποντας τον αριθμό που καλούσε. Έδωσε ένα γλυκό φιλί...
Την ίδια ώρα που η Ανδριάνα και ο Μανώλης απολάμβαναν το γεύμα τους στην Πεντέλη, η Ολυμπία γυρόφερνε την Ρόζα προσπαθώντας να της μιλήσει χωρίς επιτυχία. Η μεγάλη κυρία είχε βάλει καινούργιες έγνοιες στο κεφάλι της. «Ολυμπία πρέπει να βρούμε...
Στην πλατεία της Πεντέλη η Ανδριάνα πήγε κατευθείαν σε ένα μικρό καφέ που είχε ανακαλύψει τυχαία πριν λίγα χρόνια. Τα πρωινά συνήθως δεν είχε κόσμο και σήμερα ήταν αυτό ακριβώς που είχε ανάγκη. Πέρασε από την κεντρική σάλα και κατευθύνθηκε...
Φώναξε μέσα στον ύπνο της από μια καρπαζιά που ένοιωσε τόσο δυνατή, που δεν κατάλαβε από πού της ήρθε. Τον πόνο στο κεφάλι ένοιωσε μόνο. «Γιατί με χτυπάς;» ρώτησε ταραγμένη όταν κατάλαβε ότι ήταν το χέρι του Μανώλη που κοπανιόταν...
Η Ανδριάνα ένοιωθε ένα πλάκωμα στο στήθος. Το μόνο που είχε ανάγκη ήταν να φύγουν με τον Μανώλη  ένα μακρινό ταξίδι σε χώρα άγνωστη οι δυο τους και να τα αφήσουν όλα πίσω τους. Να ζήσουν, να αναπνεύσουν και...
Η Ρόζα στεκόταν όρθια δίπλα στο πιάνο και παρακολουθούσε την Ανδριάνα έχοντας τραβήξει ελαφρά την κουρτίνα από την μια πλευρά λες και παραφυλούσε σαν γριά κουτσομπόλα. Έτσι ένοιωσε, ντράπηκε, έκανε μεταβολή και χαμένη μέσα στις σκέψεις της κάθισε παραδίπλα,...
«Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν είμαι εγώ αυτή που τα έχω ζήσει όλα αυτά» έλεγε η Ρόζα. «Μετράω τα χρόνια μου, πολλά βρε παιδάκι μου και δεν το πιστεύω ότι έχω φτάσει μέχρι εδώ. Μετά λέω ένα ‘’μπααα’’ πολύ μεγάλος...
Η Ρόζα γνώριζε πολύ καλά ότι η απόφασή της θα δημιουργούσε τριγμούς στην οικογένεια. «Οικογένεια, ποια οικογένεια;» αναρωτιόταν σηκώνοντας το αριστερό της φρύδι και σφίγγοντας τα χείλη της σε μια ευθεία γραμμή. «Η οικογένεια έχει ένα άλλο μόνοιασμα» αναλογιζόταν. Δεν...
Το μυαλό της Ρόζας είχε πάρει φωτιά. Με τα χέρια της έπιανε τα μαλλιά της γιατί δεν ήξερε τι να κάνει. Η Ολυμπία πνιγόταν μέσα στα αναφιλητά της. Να της έδινε ένα ποτήρι νερό, να την ησύχαζε. Τι να έκανε; «Τι...
Οι ημέρες περνούσαν και η ψυχή της Ρόζας δεν ησύχαζε. Γυρνούσε μέσα στο  μεγάλο σπίτι σαν το αγρίμι στο κλουβί. Τα λόγια της Ανδριάνας στην αρχή την είχαν πληγώσει, μετά η καρδιά της γέμισε με πίκρα και τα εκφραστικά της...
Η Ανδριάνα διέκοψε την Ρόζα με ύφος απότομο. «Πως φτάσατε ως εδώ;» ρώτησε. «Τι ερώτηση είναι αυτή;» «Με τι μέσο; Πως ήρθατε;» «Αυτό είναι το θέμα μας τώρα;» απάντησε η θεία της. «Θέλω να φύγω τώρα, κατάλαβες;» είπε τονίζοντας τη λέξη ‘’τώρα’’ και υψώνοντας...
Η Ανδριάνα ένοιωθε σα χαμένη. Με χέρια που έτρεμαν κρατούσε το ακουστικό του τηλεφώνου χωρίς πραγματικά να ξέρει τι έπρεπε να κάνει. «Την αστυνομία» είχε φωνάξει ο Μανώλης. «Και τι θα τους πω;» ρώτησε με γουρλωμένα μάτια. «Manolis» συνέχισε να ακούγεται η...
Ο Μανώλης, ξαπλωμένος δίπλα στην Ανδριάνα είχε αποκοιμηθεί. Ο ύπνος του ήταν ανάλαφρος και  γλυκός μετά την ένταση της έξαψης του έρωτά τους αλλά και το καταλάγιασμα της ηδονής. Το χέρι του, ανοιγμένο σαν φτερούγα την αγκάλιαζε όμορφα. Η Ανδριάνα...
H Marjory ήταν ομολογούμενος ένα πολύ όμορφο πλάσμα. Από αυτά που ο χρόνος τους φερόταν με σεβασμό κι αγάπη. Ήταν η γυναίκα εκείνη που στο δρόμο θα κοντοστεκόσουν να την καμαρώσεις. Το ντύσιμό της, ο αέρας της, ο τρόπος...
Η μεγάλη επιθυμία που ένοιωθε η Ανδριάνα χωρούσε μέσα σε μια και μόνη λέξη. Ταξίδι. Αυτό ήθελε, να μπορούσε να ταξιδέψει ξανά, με ανάλαφρο το μυαλό και την ψυχή. Με προορισμό το τέλος του δρόμου. Κοίταξε τον Μανώλη που κοιμόταν δίπλα...
Οι συναντήσεις της Ανδριάνας με τον Σπύρο στον τελευταίο όροφο του γνωστού ξενοδοχείου στην Πλατεία Συντάγματος, είχαν καθιερωθεί πια, ως η αγαπημένη τους απογευματινή συνήθεια. Για την ακρίβεια, με τον τρόπο αυτό έκλειναν το κύκλο της ημέρας . Άφηναν πίσω...
Ο δικαστικός επιμελητής παρέδωσε την αίτηση διαζυγίου στην Στέλλα στην κεντρική είσοδο της τράπεζας όπως είχαν συμφωνήσει. Όποιος τη γνώριζε καλά, θα παρατηρούσε ότι το χρώμα είχε εξαφανιστεί από το πρόσωπό της και τα χείλη της είχαν στεγνώσει. Στιγμιαία,...
Αυτό που την Ρόζα την προβλημάτιζε περισσότερο απ’ όλα, ήταν η ζωή του Γρηγόρη. Για την ακρίβεια, όχι ακριβώς του ιδίου αλλά της Φαίδρας. Ανεξάρτητα με το τι νόμιζε εκείνη σωστό ή όχι, ήταν καιρός να παραδεχτεί αλλά και να...
Η Ρόζα χτένιζε τα μαλλιά της και παρατηρούσε τις ρυτίδες του προσώπου της μισοκλείνοντας τα μάτια. Χρόνια, έννοιες, χαρές, λύπες, αγωνίες και χαμόγελα. Η διαδρομή της ζωής της ζωγραφισμένη στον καμβά του προσώπου της. Άγγιξε με τα ακροδάχτυλά της...
Το ταξίδι για την Μονεμβασιά άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς και χωρίς να μπορεί κανένας από τους δύο να ισχυριστεί ότι δεν πέρασαν όμορφα, υπήρξε τελικά ανάμεσά τους ένα αλλά. Ξεκίνησαν πρωί Παρασκευής με τις καρδιές τους γεμάτες από την...
Στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι, η Ανδριάνα ένοιωθε το μυαλό της να χοροπηδάει από τις σκέψεις. «Η οικογένεια» σκέφτηκε και ένοιωσε να την πιάνει πονοκέφαλος κι αμέσως μετά, ένα ερώτημα ξεπήδησε «κι εγώ; Που βρίσκομαι μέσα σε όλα...
«Να να νααα» Η Ολυμπία τινάχτηκε σαν ελατήριο από τον διθέσιο καναπέ που ήταν κουλουριασμένη στο μικρό σαλόνι, ακριβώς  μπροστά από το πάσο της κουζίνας. Λαγοκοιμόταν έχοντας αφήσει την τηλεόραση ανοιχτή. «Παναγία μου» είπε λαχανιασμένη από την τρομάρα της, πιάνοντας την...
Κοίταγε το ρολόι του τοίχου και περίμενε να πάει εννέα η ώρα. Σχεδόν ακούνητη, τα μάτια της μόνο κοιτούσαν μια τους λεπτοδείκτες και μια το τηλέφωνο, σαν να παρακολουθούσε έναν αόρατο αγώνα πινγκ-πονγκ. Τι θα έλεγε, πως θα το έλεγε,...
Η Ανδριάνα, τις ώρες που δεν ήταν μπροστά ο Μανώλης,  τριγύριζε μέσα στο σπίτι σαν το αγρίμι στο κλουβί. Ο χωρισμός του Σπύρου και της Στέλλας ήταν ένα γεγονός που ουδόλως την είχε ξαφνιάσει. Για την ακρίβεια, ήταν κάτι που...
Δύο χρόνια μετά Η Ανδριάνα και ο Μανώλης ήταν σχεδόν έτοιμοι να φύγουν από το σπίτι.  Η ίδια είχε μια ανησυχία από το πρωί που ξύπνησαν. Κάτι αδιόρατο μέσα της, της προκαλούσε φόβο και νευρικότητα. Ο Μανώλης από την άλλη,...
Η Ανδριάνα κοίταζε τον Μανώλη που κοιμόταν δίπλα της και χαμογελούσε ευτυχισμένη. Είχε ζήσει τα πιο όμορφα Χριστούγεννα της ζωής της. Τεντώθηκε σαν φιλάρεσκη γάτα και  άρχισε να παρατηρεί το δωμάτιο του ξενοδοχείου. Η έκπληξη που της είχε κάνει ο...
«Και σε παρακαλώ στο τέλος, ρίξε δύο ποτήρια του κρασιού κονιάκ» Η Ρόζα έδινε τις τελευταίες οδηγίες στην Ανδριάνα. «Τη Χριστοκουλούρα μου την έμαθε να την φτιάχνω η μητέρα σου. Θυμάσαι;» «Μην αρχίσεις τώρα θα με πιάσουν τα κλάματα». «Ε και; Θα καθαρίσει...
Η Ανδριάνα πετάχτηκε από το κρεβάτι της νοιώθοντας την καρδιά της να σφυροκοπάει και το στόμα της να έχει στεγνώσει. Με μάτια ακόμα θολά, κοίταξε το κρεβάτι της. Το αποτύπωμα της προηγούμενης βραδιάς ήταν ολοφάνερο, μα η θέση δίπλα της...
Η Ανδριάνα είχε σχεδόν χωθεί ολόκληρη μέσα στη ντουλάπα της. Δεν ήξερε τι να φορέσει και η πετσέτα που είχε τυλιγμένη γύρω από το κορμί της όλο γλιστρούσε. Κρύωνε και λίγο αλλά περισσότερο δεν ένοιωθε άνετα με τη γύμνια...
Στο δωμάτιο είχε ακουστεί μόνο ο γδούπος από το βαρύ σίδερο καθώς έπεφτε πάνω στα πυρότουβλα. Με αργή κίνηση του κεφαλιού της η Ανδριάνα γύρισε και κοίταξε την Ρόζα. «Τι;» ψέλλισε. Η Ρόζα κουνώντας δεξιά κι αριστερά το κεφάλι, με εκείνο τον...
Η Ανδριάνα είχε φούριες. Η Ρόζα σήμερα γυρνούσε στο σπίτι. Είχε ταλαιπωρηθεί κι ας το έκρυβε. Η ανιψιά της, ήξερε και διάβαζε τη ματιά της. Είχε πονέσει και είχε φοβηθεί. Έπρεπε όλοι τους να το παραδεχθούν, ότι η γλυκιά...
Το επόμενο πρωί, το κεφάλι της Ανδριάνας κόντευε να σπάσει από τον πονοκέφαλο. Έπιασε το κεφάλι της και με τα δυο της χέρια αγγίζοντας απαλά τους κροτάφους. «Τι έκανα;» μονολόγησε και ντράπηκε τον εαυτό της. Σηκώθηκε με βήματα βαριά από το κρεβάτι...
Η Ανδριάνα έπαιζε αμήχανα με μια τούφα από τα μαλλιά της. Χάζευε ευχαριστημένη τον μικρό αλλά ζεστό χώρο. Ήταν μια ιταλική τρατορία στο κέντρο των Αθηνών. Λίγο κρυμμένη από το βουητό του δρόμου, διακριτικά καλαίσθητη άφηνε την αίσθηση της...
Η Ρόζα είχε βγει από το χειρουργείο και την είχαν οδηγήσει στην μονάδα εντατικής παρακολούθησης. Τόσο η Ανδριάνα όσο και ο Σπύρος είχαν αναστατωθεί. «Το κάνουμε για καθαρά προληπτικούς λόγους. Θα πρέπει να καταλάβετε ότι είναι μεγάλη γυναίκα και  οφείλουμε...
Η επέμβαση είχε ξεκινήσει. Στην αίθουσα αναμονής η Ανδριάνα ήταν μόνη της. Όταν οι πόρτες έκλεισαν και κάθισε στην καρέκλα, αισθάνθηκε αβοήθητη. Τυλίχτηκε με τα χέρια της και έκρυψε το κεφάλι της στο στήθος της. Φοβόταν και ο πόνος στα...
Η Ανδριάνα έκανε μια μικρή παράκαμψη. Έστριψε δεξιά από την κεντρική λεωφόρο χαμογελώντας. Θα αργούσε λίγο παραπάνω στο ραντεβού της με την θεία της αλλά άξιζε τον κόπο. Αυτές οι μικρές αταξίες, ήταν που έκαναν τα μάτια της Ρόζας να...
Το κινητό της Ανδριάνας χτύπησε αρκετές φορές πριν το σηκώσει. «Τι κάνεις αγάπη μου; Θέλω να βρεθούμε» ζήτησε η Ρόζα. Η Ανδριάνα τη φοβόταν αυτή τη στιγμή. Ήξερε πάντα ότι θα ερχόταν η ημέρα που θα έπρεπε να δώσει εξηγήσεις. Στη...
Οι γυναίκες είχαν φύγει εδώ και ώρα. «Θέλεις να μείνω μαζί σου; Ανησυχώ» της είχε πει η Ανδριάνα κοντοστέκοντας στην εξώπορτα. «Όχι αγάπη μου, θέλω να μείνω μόνη μου, να βάλω το μυαλό μου σε τάξη» είχε απαντήσει η Ρόζα χαϊδεύοντας...
«Τι έχεις Στέλλα;» ρώτησε η Δήμητρα βλέποντας τη γυναίκα του Σπύρου να παίζει με την σαλάτα στο πιάτο της. Η Ρόζα παρακολουθούσε τις δύο νύφες της κάτω από τα βλέφαρά της, καθώς έβαζε προσεκτικά ένα μικρό κομμάτι γαρίδας στο στόμα...

Δημοφιλή

Κλειδαρότρυπα

Δύο Γυναίκες – κεφ.16 – Φως

Η Μάγδα καταλάβαινε ότι σιγά-σιγά είχε αρχίσει να τρέφει πιο τρυφερά συναισθήματα για τον Γιώργο Αγγελόπουλο και η αλήθεια ήταν ότι ένιωσε ξαφνιασμένη με...

Μια Γάτα Στο Παρίσι

Μια Γάτα στο Παρίσι – κεφ. 10 – Η Επιστροφή

Μόλις είχα κλείσει το τηλέφωνο. Ήμουν χαρούμενη. Χαρούμενος ήταν και ο Αντώνης. Επιτέλους θα τον έβλεπα. Γέμισα το φλιτζάνι με καφέ και χάζευα έξω...

Eau Sauvage

Eau Sauvage – κεφ. 22 – Η Συγγνώμη

Η Κλαιρ κοίταξε το είδωλό της στον καθρέφτη. Της άρεσε αυτό που έβλεπε, είχε κάνει μεγάλη διαδρομή μέσα στα δύσβατα εσωτερικά της μονοπάτια για...

Οι νύφες της Ρόζας

Οι νύφες της Ρόζας – κεφ. 69 – To Δώρο

«Ήταν τόσο διαφορετικά όλα φέτος, που σχεδόν τα έχασα» είπε η Ανδριάνα διορθώνοντας το λαιμό στη ζιβάγκο μπλούζα της. «Δεν περίμενα ότι μπορούσαν τα...

Θέλω να γυρίσω σπίτι μου

Δύο Γυναίκες

Δύο Γυναίκες – κεφ.16 – Φως

Η Μάγδα καταλάβαινε ότι σιγά-σιγά είχε αρχίσει να τρέφει πιο τρυφερά συναισθήματα για τον Γιώργο Αγγελόπουλο και η αλήθεια ήταν ότι ένιωσε ξαφνιασμένη με...

Ψυχολογία

Η σημασία του να είναι κανείς αδύναμος

Τα μαγαζιά ανοίγουν, οι δρόμοι γέμισαν ξανά από κίνηση, επιχειρήσεις επαναλειτουργούν, τα σχολεία ξεκίνησαν. Κάποια πράγματα μπαίνουν και πάλι σε μια ροή ενώ άλλα...
353ΑκόλουθοιΑκολουθήστε

Σεβόμαστε την ιδιωτικότητά σας

Εμείς και οι συνεργάτες μας χρησιμοποιούμε τεχνολογίες, όπως cookies, και επεξεργαζόμαστε προσωπικά δεδομένα, όπως αναγνωριστικά cookies, για να προσαρμόζουμε τις διαφημίσεις με βάση τα ενδιαφέροντά σας. Κάντε κλικ για να συμφωνήσετε με την επεξεργασία των προσωπικών σας δεδομένων για αυτούς τους σκοπούς.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε την Πολιτική απορρήτου.

Ρυθμίσεις Cookies

Παρακάτω μπορείτε να επιλέξετε ποια cookies θα επιτρέψετε σε αυτή την ιστοσελίδα. Πατήστε στην αποθήκευση ρυθμίσεων για να εφαρμόσετε την επιλογή σας.

ΛειτουργικάΗ ιστοσελίδα για να δουλέψει χρησιμοποιεί κάποια απαραίτητα λειτουργικά cookies.

ΣτατιστικάΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για στατιστικούς σκοπούς, ώστε να μπορούμε να βελτιώσουμε το περιεχόμενο που σας προσφέρουμε.

Κοινωνικά ΔίκτυαΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies από τα κοινωνικά δίκτυα, ώστε να μπορούμε να σας δείξουμε περιεχόμενο από πλατφόρμες όπως το YouTube και το FaceBook. Αυτά τα cookies μπορεί να καταγράφουν τα προσωπικά σας δεδομένα.

ΔιαφημίσειςΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για διαφημιστικούς σκοπούς, ώστε να μπορούμε να σας προσφέρουμε περιεχόμενο που σας ενδιαφέρει. Αυτά τα cookies μπορεί να καταγράφουν τα προσωπικά σας δεδομένα.

ΆλλαΗ ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί και ορισμένα cookies από υπηρεσίες που δεν εμπίπτουν στις παραπάνω κατηγορίες