Με νευριάζεις και σου φωνάζω, σε νευριάζω και πεισμώνεις και μετά σαν καταλαγιάσουν όλα, θυμάμαι πόσο πολύ σε αγαπάω. Αντιστροφή ρόλων και τύψεις. Πρέπει να γίνω αυτό το άλλο και δεν θέλω. Είμαι η κόρη σου. Αυτό είμαι. Θέλω να χώνομαι στην αγκαλιά σου κι να μου λύνεις εσύ τα προβλήματα. Να γελάς και να γεμίζει ο κόσμος φως. Έτσι δεν ξεκίνησε το παιχνίδι αυτό; τώρα γιατί μου το αλλάζεις; Με φωνάζεις μαμά κι εγώ τρελλαίνομαι. “Αν ήθελα παιδί θα το είχα κάνει. Είσαι η μάνα μου το καταλαβαίνεις;” σου λέω συχνά πυκνά και με κοιτάς με εκείνα τα μάτια που σχίζουν την καρδιά στα δύο και ζω στην αγωνία μου μόνη και συ στο χάσιμο του μυαλού και της ζωής σου, μόνη κι ας με αγαπάς κι ας σε αγαπώ.

Ρόλοι που αλλάζουν. Συναισθήματα που μπερδεύονται. Άνθρωποι που ακροβατούν μεταξύ των τύψεων και της αγάπης, του θανάτου και της ζωής. Μυαλά που γεμίζουν τρέλλα και μάτια που μπουκώνουν από βουβά δάκρυα. Η αναταραχή πριν την ισορροπία. Η διαδρομή προς την έξοδο.

Συγνώμη μαμά, σου φωνάζω γιατί δεν θέλω να σε χάσω. Γιατί κάθε φορά που εσύ “χάνεσαι” εγώ γίνομαι πάλι μικρή και φοβάμαι. Μείνε εδώ όσο πιό πολύ μπορείς, σε παρακαλώ.