Μπήκα στο βιβλιοπωλείο φουριόζα. Ήξερα ακριβώς πιο βιβλίο ήθελα. Το πήρα στα χέρια μου και άρχισα να χαϊδεύω το εξώφυλλο. Το δώρο μου για την καινούργια χρονιά που μετρούσε ακόμα λίγες ώρες μέχρι να φτάσει. Βιαζόμουν. Να έφευγε αυτή η χρονιά και τι στο κόσμο! Πήγα μέχρι το ταμείο.

«Για δώρο;»
«Ναι για δώρο, μόνο μην το τυλίξετε, θέλω πρώτα να κάνω μια αφιέρωση»
Ο βιβλιοπώλης μου έδωσε ένα στυλό.
«Ορίστε» μου είπε και χαμογέλασε. Περίμεναν κι άλλοι στη σειρά.
«Ξέρετε, βάλτε το σε ένα όμορφο σακουλάκι και θα γράψω την αφιέρωση στο σπίτι»

Έφυγα από το βιβλιοπωλείο κουνώντας το σακουλάκι μου πέρα-δώθε.  Δεν καταλάβαινα και πολύ γιατί ήμουν τόσο χαρούμενη. Γιατί αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο ξαφνικά είχε γίνει τόσο πολύτιμο; Γιατί είχε καρφωθεί στο πρόσωπό μου αυτό το τεράστιο χαμόγελο; και γιατί όλα έμοιαζαν πιο ανάλαφρα;

Έκρυψα το σακουλάκι μου να μην το βλέπω. «Με εσένα θα ασχοληθώ με τον καινούργιο χρόνο.» Αυτός ο καινούργιος χρόνος θα μπει και δεν θα ξέρει από πού να αρχίσει. Όλα τα όμορφα τα άφηνα να τα κάνω με το που θα τον συναντούσα. Ούτε να προλάβει να τεντωθεί από τον ύπνο δεν θα τον άφηνα. «Εντάξει τώρα μην θυμώσεις, στην τελική μόνο ομορφιές θα σε βάλω να κάνεις» του είπα και τα τακτοποίησα όλα με την συνείδησή μου.

Ο καινούργιος χρόνος μπήκε και το δωράκι μου, μου έκλεινε το μάτι. Πήρα το σακουλάκι και το άνοιξα προσεκτικά. Απλώθηκα στον καναπέ, ο καφές άχνιζε στην μεγάλη κούπα και το στυλό, ξέρεις,  εκείνο που κάνει  τα ωραία γράμματα περίμενε ακίνητο ανάμεσα στα δάχτυλά μου. Κοίταξα την πρώτη σελίδα του βιβλίου και έκανα την πρώτη κίνηση να γράψω την αφιέρωση μου και αμέσως μετά πάλι πίσω. Μπρος πίσω το κορμί και πάλι μπρος πίσω, μέχρι που τα δάχτυλα άρχισαν να παίζουν αμήχανα με το στυλό.

«Ωχ! Τι να μου γράψω;»
«Πώς να ξεκινήσω;»
«Αγαπημένο μου κορίτσι» μπροστά το κορμί, πίσω το κορμί μπα όχι, γιατί κορίτσι σίγουρα δεν είμαι. Αγαπημένο όμως είμαι; Ποιανού; Του εαυτού μου. Μα είμαι η αγαπημένη του εαυτού μου;  Το στυλό άρχισε πάλι να κόβει βόλτες ανήσυχο ανάμεσα στα δάχτυλα μου.  Το μουσούδι μου, έκανε τη γνωστή γκριμάτσα του κουνελιού που κουνάει τη μύτη του. Ωραία, τα πράγματα δυσκολεύουν! Έφερα και την κανάτα με τον καφέ έτσι, για να μαζευτούμε όλοι γύρω από το τραπέζι, να με βοηθήσουν να καταλάβω τι μου γίνεται. Λες και ο καφές θα έφερνε τη λύση. Λέμε τώρα…

Έκατσα οκλαδόν πάνω στον καναπέ. Άφησα το στυλό κάτω και έβαλα τη κούπα με τον καφέ ανάμεσα στα δυο μου χέρια. Άνοιξα το ραδιόφωνο, ο Tony Bennett τραγουδούσε το Blue Velvet. Άρχισα να σιγοψιθυρίζω και να νοιώθω αυτή τη γλύκα να απλώνεται μέσα μου και τότε κατάλαβα ότι με αγαπάω. Κούνησα το κεφάλι πέρα-δώθε εντυπωσιασμένη σαν να είχα μόλις ανακαλύψει τον τροχό και επιτέλους μου το είπα δυνατά! Με αγαπάω λοιπόν, με αγαπάω πολύ. Χαμογέλασα και αναρωτήθηκα τι ευχή μπορείς να δώσεις στον εαυτό σου; Ούπς, εδώ που τα λέμε εύκολο δεν είναι. Οι ευχές, όταν αφορούν τους άλλους κυλάνε εύκολα στο χαρτί  και οι λέξεις ακούγονται σαν όμορφο κελάιδισμα. Ίσως γιατί νομίζουμε ότι ξέρουμε τον άλλον αρκετά καλά, ή γιατί μας έχει ήδη εξομολογηθεί τι θα ήθελε να πετύχει ή γιατί απλώς είναι μια κοινωνική υποχρέωση που την αποτυπώνουμε σε λέξεις που άλλοτε είναι όμορφες και άλλοτε απλώς τυπικές. Εδώ όμως τα πράγματα ξεδίπλωναν τις πτυχές τους κάπως διαφορετικά.

Προσπάθησα να βγω από την εικόνα. Ποια είμαι τελικά ξέρω; Τι μου καταλογίζω, τι μου επικροτώ; Δηλαδή γιατί τελικά με αγαπώ ξέρω; Ή μήπως μου πέταξα ένα σε αγαπώ έτσι ίσα-ίσα για να με ξεφορτωθώ;

Ξεκίνησα να απαριθμώ τα λάθη μου. Μπράβο ωραίος τρόπος! Ξεκινάς από τα άσχημα για να καταλήξεις στις γλυκές εκείνες λέξεις, που πέφτουν σαν βάλσαμο στην καρδιά, αφού όμως πρώτα έχει φάει τις καμτσικιές της. Αχού, μου είσαι και πονηρούτσικη …

Τα λάθη λοιπόν. Χιλιάδες από δαύτα. Τι να τα κάνεις; Να πάρεις τη γόμα και να τα σβήσεις; Γίνεται; Την ξέρεις την απάντηση. Κράτα τα λάθη σου για φωτεινούς φάρους, για να μην σκάσεις με τη βάρκα σου πάνω στα βράχια. Έσκασες ήδη πολλές φορές. Αγάπησέ τα κι αυτά και μεταμόρφωσέ τα σε κάτι όμορφο, σε κάτι χρήσιμο. Μην ντρέπεσαι, μην κρύβεσαι. Όλοι ξεκινάμε και συνεχίζουμε κάνοντας λάθη. Είναι τα αγαπημένα μας πολύχρωμα ντόϊνγκ-ντόϊνγκ που μας οδηγούν στη σωστή κατεύθυνση. Βάψε τα με όμορφα χρώματα και δώσε τους χαριτωμένα ονόματα. Δικά σου τα λάθη δικές σου και οι νερομπογιές . Όσο περισσότερο τα μάχεσαι τόσο περισσότερο θεριεύουν. Αν θέλεις να ζήσεις εν ειρήνη μαζί τους, απλώς χάϊδεψέ τα σαν να είναι τα μικρά άτακτα παιδιά σου και πες τους πόσο πολύ τα αγαπάς για τις καινούργιες διαδρομές που σε ανάγκασαν να ταξιδέψεις.

Τα καλά σου. Χαμογελάς ε; Νοιώθεις υπερήφανη για όλα αυτά που σε κάνουν να καμαρώνεις. Αγαπάς την αγάπη και καλά κάνεις. Την υπερασπίζεσαι και την έχεις κάνει θρησκεία και Θεό σου. Τι λες καθημερινά; Μοιράστε αγάπη, γιατί όσο πιο ευτυχισμένοι είμαστε τόσο ανύπαρκτο χρόνο έχουμε για κακίες και μικροπρέπειες. Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι μόνο χαρές μοιράζουν. Κράτα την αγάπη αυτή μέσα στην καρδιά σου άφοβα. Δεν είναι ντενεκές με λάδι ούτε οι λίρες του γέρο Σκρουτζ για να φοβάσαι μην τελειώσει. Την αγάπη όσο περισσότερο την καλλιεργείς τόσο περισσότερο ανθίζει και φουντώνει.

Εμένα ξέρεις τι μου αρέσει περισσότερο; Ότι είσαι ασυμβίβαστη. Δεν κωλώνεις. Ο Αντωνάκης στην ταινία έπαιρνε το καπελάκι του και έφευγε, εσύ παίρνεις το βαλιτσάκι σου και δρόμο. Αυτό που γουστάρω είναι ότι μέσα από τα ντόϊνγκ-ντόϊνγκ σου έμαθες να μην κάνεις εκπτώσεις στη ζωή σου πια. Τα μεσοβέζικα, τα λίγο βολικά και τα εντάξει μωρέ δεν είναι για εσένα κι ας πονάει αυτό πολλές φορές. Θυμάσαι τι λες; Τα τζαμάκια του αυτοκινήτου μας να είναι πάντα καθαρά, να μην είναι ποτέ θολά για να έχουμε ορατότητα. Το μαχαίρι στο κόκκαλο. Να τρέξει το αίμα για να καθαρίσει η πληγή. Την αλήθεια για να μπορούμε να αναπνέουμε καθαρό οξυγόνο και να βλέπουμε τη φάτσα μας στον καθρέφτη.

Για όλα αυτά τα απλά και τα ξεκάθαρα σε αγαπάω. Ας λουφάρεις ορισμένες φορές κυνηγώντας τον ήλιο, ας κάνεις σαν την παλιογαϊδάρα όταν κλωτσάς και με τα δυο σου πίσω πόδια ότι σε έχει πνίξει. Ας … ας… ας … εγώ τελικά σε αγαπάω και θέλω να σε κανακέψω. Να σε πάρω αγκαλιά και να χαϊδέψω, έτσι σαν μωρό και ξέρεις κάτι; Μόλις βρήκα την ευχή που θέλω να σου κάνω δώρο για την καινούργια χρονιά.

Καλοτάξιδι χρονιά να έχεις κορίτσι μου. Τα νερά της, γλυκά και ήρεμα να σε ταξιδέψουν στα λιμάνια που εσύ επέλεξες κι αν σε κάποια από αυτά, βρεις δράκους να σε περιμένουν, ένα πράγμα να μην ξεχάσεις. Τα μεγάλα θέλω σου. Εύχομαι να είναι τόσο μεγάλα που να γεμίζουν τη φαρέτρα σου με δύναμη και τόλμη. Ξεκίνα το ταξίδι σου και μην φοβάσαι, θα είμαι πάντα εκεί για να σε κλωτσάω κάθε φορά που θα δειλιάζεις, γιατί κι αυτό το ταξίδι μαζί θα το κάνουμε. Μαζί.

Ο εαυτός σου