Λίγες ημέρες από την ώρα που έφυγες, άρχισα να κοιτάω αυτή τη φωτογραφία καθημερινά, με εκείνο το βλέμμα που ξεχνιέται και χάνεται σε κόσμους, σε φιγούρες και αγκαλιές που πια δεν υπάρχουν. Ξέρεις, αυτό άρχισε να συμβαίνει όταν μετά το πρώτο μούδιασμα του αποχωρισμού, ήρθα αντιμέτωπη με εκείνο το ξερό «για πάντα» αλλά και το «ποτέ πια» και είναι η μόνη φορά που αυτές οι δύο μικρές εκφράσεις έπεσαν βαριές σαν μολύβι και πλάκωσαν τα μέσα μου. Δεν θα σε ξαναδώ ποτέ πια, γιατί πέρασες για πάντα στην αντίπερα όχθη και μέσα στη φυσιολογικότητά του κύκλου της ζωής, η τρομακτική αυτή σκιά του τέλους, κάνει τη ψυχή να πάλλεται και να γίνεται πάλι μικρή, σαν παιδάκι που όλο ρωτάει γιατί.

Ήταν Απρίλιος του 1969 όταν μου τράβηξες αυτή τη φωτογραφία. Ήμουν δεν ήμουν πέντε χρονών.  Χαμογελάω. Κοιτάω αυτό το μικρό κοριτσάκι με το κόκκινο σκουφί, τα λυγισμένα ποδαράκια, λίγο τρομαγμένο, λίγο χαριτωμένο με τα καλτσάκια να του κόβουν τις γάμπες και τα κόκκινα μποτάκια με τις φαγωμένες μύτες και το ξαναβρίσκω μέσα μου. Ακριβώς στην ίδια θέση, να φοράει τα ίδια ρούχα μόνο που αντί να κάθετε στο βραχάκι κάθετε πότε στη καρδιά και πότε τρυπώνει στο μυαλό. Ένα κοριτσάκι που καθημερινά δεν ξέρει τι να κάνει, τι να σκεφτεί και κάνει κι εμένα να αναρωτιέμαι για όλα αυτά που ήμουν σίγουρη ότι είχα βρει πια τις απαντήσεις. Γελάει μαζί μου, γελάει γιατί νόμιζα η χαζή ότι μεγάλωσα και ότι ωρίμασα και όλα αυτά τα περισπούδαστα που λέμε εμείς οι ενήλικες, τα έκανε σαπουνόφουσκες και τις έσπασε μια-μια και τις ονόμασε μπούρδες. Αυτό το κοριτσάκι με το κόκκινο σκουφί έχει σταθεί απέναντί μου και με κρίνει και με όλες αυτές τις ερωτήσεις που μου κάνει, νιώθω άβολα ο βλάκας κι εσύ δεν είσαι εδώ να με γλυτώσεις. Την κοπάνησες…

Κοιτάω το σπίτι και σε βρίσκω παντού. Σε μικροπράγματα που αγαπάω και την ώρα που ασυναίσθητα απλώνω το χέρι να τα χαϊδέψω, με μια εσωτερική ανάγκη να χαϊδέψω ξανά εσένα, έρχεται η μικρή τύραννος και με ρωτάει με το παιδιάστικο απλοϊκό ύφος της, το αγαπάς γιατί εσένα σου αρέσει ή γιατί εκείνη στο χάρισε;  Και γιατί δεν πετάς ότι δεν σου αρέσει; Αφού τώρα δεν σε βλέπει! Τι τα κρύβεις στην αποθήκη; Που θα τα βάλεις επιτέλους όλα αυτά, που θα τα χωρέσεις; Και απαντήσεις δεν έχω…

Με ρωτάει για τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, ποιους επέλεξα, ποιους μου επέβαλες και τελικά τι με συνδέει μαζί τους; Η δικιά σου αύρα Αύρα μου, ή η δικιά μου επιλογή να τους έχω στη ζωή μου; Τι πάει να πει σόϊ, τι πάει να πει φίλοι, ποια είναι η διαφορά; Τι τους κάνει σημαντικούς; Η ρίζα και το ίδιο αίμα ή η άδολη αγάπη του φίλου που έγινε συγγενής από επιλογή; Και όταν θυμάμαι συμπεριφορές και λόγια ανθρώπων δικών μας, αίμα μας και η μνήμη πονάει σαν μαχαίρι, κρύβομαι μέσα στη σκιά μου και απαντήσεις δεν έχω…

Με ρωτάει για τις μικρές ηλίθιες επαναστάσεις μου. Για τα χρώματα που μου αρέσουν. Για το γιασεμί που περιμένω να ανθίσει και το χαϊδεύω όπως θα έκανες κι αυτή η μικρή να με ρωτάει διαρκώς «γιατί;» Για το φεγγάρι που ξεπροβάλει και κάνει τα μάτια να βουρκώνουν όταν θυμάμαι το πόσο σε μάγευε. Για τα φαγητά που αγαπώ. Τα θέλω και τα δεν θέλω μου. Τα αγαπώ πραγματικά ή μήπως τα αγάπησα στην πορεία για να κάνω το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής σου πιο εύκολο; Για τα τόσα κοινά που βρίσκω να είχαμε και τις άλλες τόσες ανυπέρβλητες διαφορές μας. Για τα καθώς πρέπει σου που βλέπω να γίνονται καθώς πρέπει μου και ανησυχώ. Και απαντήσεις δεν έχω…

Απομακρύνομαι από τον κόσμο. Ακόμα και από αυτούς που συνειδητά αγαπάω. Χρειάζομαι χρόνο και τη σιγουριά ότι δεν θα αγκιστρωθώ στη ζωή κανενός, ότι βαδίζω χωρίς πατερίτσες.  Να αναπνεύσω οξυγόνο και να οριοθετήσω το δικό μου χώρο. Θέλω να νοιώσω την ελευθερία που έρχεται. Να την δω να ανθίζει μέσα μου σαν το μπουμπούκι την άνοιξη. Με ρωτάει αυτή η μικρούλα αν φοβάμαι και ενώ ξέρω την απάντηση κάνω ότι δεν την ακούω. Τσακώνομαι με τις ντουλάπες μου σχεδόν καθημερινά. Πετάω, δίνω, ανακατατάσσω και μαζί με τα ρούχα, ανακατατάσσονται και τα μέσα μου και απαντήσεις δεν έχω …

Όταν έφυγες, ήθελα να πάρω ένα γάτο. Θα ήταν ασπρόμαυρος, από αυτούς που μοιάζουν να έχουν χώσει το μουσούδι τους στο γλυκό και η κλεψιά να έχει αφήσει τους άσπρους της λεκέδες στο τρίχωμα γύρω από το στόμα και τις μουστάκες του. Του είχα βγάλει και όνομα. Τοτός!  Ξέρεις τι αδυναμία έχω στους γάτους, τον Τοτό όμως ποτέ δεν τον περιμάζεψα από το δρόμο, για την ώρα τουλάχιστον.  Ξέρεις γιατί; Ήρθε που λες εκείνη η μικρή και με έβαλε στη θέση μου. «Ε φτάνει πια φώναξε! Εμένα πότε θα μου δώσεις σημασία;» Κατέβασε τα μούτρα εκείνη τα κατέβασα κι εγώ. «Να ασχοληθείς μαζί μου, δεν το έχεις κάνει ποτέ, το ξέρεις;» είπε και εκεί που κάτι πήγα να πω, πάτησε το πόδι με πείσμα και με κοίταξε με εκείνα τα μάτια που είναι έτοιμα να βουρκώσουν «θέλω να με ξανακάνεις ευτυχισμένη» μου είπε κι εκεί λύγισα.

«Πως;» τη ρώτησα με το βλέμμα κολλημένο στη φωτογραφία.
«Να με ρωτάς τι έχω ανάγκη, να με αγαπήσεις, να μου κάνεις τα χατίρια, να με κανακέψεις. Με ξέχασες το ξέρεις;»
«…» σιωπή
«Ναι, ναι με ξέχασες εκεί στο βραχάκι και έτρεχες πάντα να καλύψεις τις ανάγκες των άλλων» μου είπε με παράπονο.
«Δεν ξέρω από πού να αρχίσω»
«Από τα απλά, ρώτα με κάθε στιγμή που θα έχεις απορία τι έχω ανάγκη κι εγώ θα σου λέω την αλήθεια.»

Κι έτσι που λες, με οδηγό τον πεντάχρονο εαυτό μου, ξεκινήσαμε μαζί ένα καινούργιο ταξίδι με στόχο την ανακάλυψη της προσωπικής μας ελευθερίας κι αν ακόμα απαντήσεις δεν έχω, δεν πειράζει. Να είσαι σίγουρη πως όταν σε ξαναβρώ, θα έχω απαντήσει πια σε όλα, σε εμένα και στον πεντάχρονο τύραννό μου και ίσως τότε οι πληγές να μην είναι εσωτερικές, ξέρεις από αυτές που δεν επουλώνουν, να είναι μόνο εκδορές στα γόνατα από τα αγκάθια και τα μικρά παραπατήματα που γίνονται καλά με ένα φιλί και ένα τσιρότο.

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. εντάξει , τα λόγια περιττά .. άκρως αντίθετα με όλα τα συναισθήματα που πυροδότησες ! Κάθε φορά ανοίγεις και πιο μεγάλες λεωφόρους , με ότι αυτό συνεπάγεται .. keep walking ! εξακολουθήσατε !! σ ευχαριστώ !

    • Εγώ σε ευχαριστώ Αλέξη, που παραδέχεσαι, αποδέχεσαι και ανοίγεις το προσωπικό σου παράθυρο στο χώρο των συναισθημάτων! Καλημέρα

Γράψτε απάντηση στο Γαβριέλλα Καραπατή Ακύρωση απάντησης

Please enter your comment!
Please enter your name here