Θα ήθελα να σας συστηθώ. Είμαι πενήντα φύγαμε, δυσλεκτική, αριστερόχειρας και είμαι καλά. Θυμωμένη αλλά καλά. Πάσχω επίσης και από διάσπαση προσοχής αλλά και πάλι καλά είμαι. Θυμωμένη όμως, αυτό να μην το ξεχνάμε. Θυμωμένη είμαι τώρα, γιατί ως παιδί ήμουν φοβισμένη, πολύ φοβισμένη. Για να πάω σχολείο έκανα πρώτα εμετό.

Ξέρετε, ήμουν το παιδί εκείνο που δεν τα έπαιρνε τα γράμματα. Ο περίγελος της τάξης αλλά και της οικογένειας. Βλέπετε από το κλαδί της μητέρας μου, πως να το κάνουμε βρε αδελφέ, έχουμε απ’ όλα. Δημοσιογράφους, συγγραφείς, μουσικούς, ζωγράφους ηθοποιούς. Γραμματιζούμενοι. Φταίει η ρίζα. Επτανήσιοι γαρ! Σοκκάκια και νότες, καντούνια και ποιητές, φεγγαράδες και γραφιάδες. Ο πατέρας μου από την άλλη, «μπουμπούνας» κι αυτός και με την Επτάνησο καμία σχέση.

Το τετράδιό μου στο σχολείο, κατακκόκινο! Δεν υπήρχε έστω μια λέξη που να την είχα γράψει δεύτερη φορά με τον ίδιο τρόπο. Πόσα φωνήεντα, φθόγγους και διφθόγγους έχει η ελληνική γλώσσα; Ε, όλα αυτά μαζί, χοροπηδούσαν το αναμπούρμπουλο και ενάλλασσαν τη θέση τους ανάλογα με τα κέφια τους και εκεί ξεκινούσε το «ω ρε μάνα μου!» Προσπαθούσαν να με μάθουν τους κανόνες της γραμματικής. Να με μορφώσουν. Δεν καταλάβαινα καν τι μου έλεγαν. Πάσχιζαν εκείνοι, πάσχιζα κι εγώ και η καρδιά μου να χτυπάει σαν ταμπούρλο κάθε φορά που ο τόνος της φωνής ανέβαινε. Τέλος, πως να το κάνουμε το παιδί είναι ανεπίδεκτο μαθήσεως. Ποτέ δεν κατάλαβα τι είναι το επίρρημα, η μετοχή ή το ουσιαστικό. Ούτε και τώρα ξέρω. Για το συντακτικό ούτε λόγος. Δηλαδή πως να το πω; Μπουμπούνας, μπούφος. Οι λέξεις με το πέρασμα του χρόνου αντικαταστάθηκαν με τη λέξη τεμπέλα. Η τεμπέλα με την αμόρφωτη και η αμόρφωτη με τη διαπίστωση ότι χαζεύω και το «χαζεύω» έγινε χαζή. Η έννοια της λέξεως χαζή τους έφερε στο βλέμμα και στη φωνή τη συγκατάβαση και στο πρόσωπο εκείνο το παγωμένο χαμόγελο. «Αφήστε και το παιδί να μιλήσει, έλα πες κι εσύ χρυσό μου, μίλα…» κι εγώ να φοβάμαι, να θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Ήξερα εκ των προτέρων ότι με είχαν ακυρώσει. Έτσι προτιμούσα τη σιωπή. Εκεί κρυμμένη πίσω από τη σιγουριά της «μαύρης μου κουρτίνας» άφηνα το νου να ταξιδεύει ελεύθερος. Έπλαθα παραμύθια και τα ζούσα. Είχαν δύναμη και ήταν μαγικά, με έκρυβαν στο μυστικό τους κόσμο και δεν μπορούσε κανείς να με τρομάξει. Το βασικότερο όμως, δεν με κορόϊδευαν, ούτε με συνέκριναν.

Κοροϊδία και σύγκριση. Τις περισσότερες φορές ξετρυπώνουν μέσα από το ίδιο μας το σπίτι λόγω της διαφορετικότητάς μας. «Η μητέρα σου στην ηλικία σου μιλούσε ήδη δύο ξένες γλώσσες, εσύ;» Κάτω το κεφάλι, κάτω και το ηθικό. Και τι να απαντήσεις; «Ο παππούς σου ήταν σπουδαίος στα μαθηματικά, εσύ;» Ή «πως λένε χρυσό μου τη φράουλα στα αγγλικά θυμάσαι;» Αυτά μπροστά σε κόσμο για να κάνουμε και το «κομμάτι» μας. Όχι, δεν θυμάμαι πως λένε τη φράουλα στα αγγλικά, για την ακρίβεια δένεται η γλώσσα μου κόμπος και το στομάχι επίσης κι αν θυμηθώ πως λένε τη φράουλα θα το πω στην ίδια και όχι σε εσένα.

Άλλαξα πολλά σχολεία. Πέντε στον αριθμό. Στο πρώτο λοιπόν είχα μία δασκάλα που πρέπει να ήταν ερωτευμένη με τον Λουντέμη. Έλα τώρα πες μου, στην τετάρτη δημοτικού που να ξέρω εγώ ποιός είναι ο Λουντέμης και ποιός ο Μενέλαος. Το πιό όμορφο απ’ όλα ήταν ότι αν δεν υιοθετούσες τον τρόπο γραφής του Λουντέμη το κουλουράκι σου το έπαιρνες. Ήμουν και ανορθόγραφη, δεν «μέτραγα και τα άστρα» ζούσα λοιπόν μέσα στα μαύρα κατάστιχα της ψυχής της. Λέξεις για να την χαρακτηρίσω δεν υπάρχουν. Όμως να, ακόμα και σήμερα επαναστατεί εκείνο το παιδί μέσα μου και θέλει να σηκώσει το χέρι και να φωνάξει σαν καλοδιαβασμένη μαθητριούλα «Κυρία, Κυρία …, άϊ στο διάολο.» Ευτυχώς μου άλλαξαν σχολείο. Εκεί τα πράγματα πιό ήρεμα κι εγώ πιό ξέγνοιαστη. Όταν πια έφτασα στο γυμνάσιο, είχα μια φιλόλογο η οποία απ’ ότι κατάλαβα, για καλή μου τύχη, δεν ήταν ερωτευμένη με τον Λουντέμη. Μας άφηνε να εκφραζόμαστε ελεύθερα. Στις εκθέσει έγραφα ότι κατέβαζε η κεφάλα μου και πολλά λόγια, σάλτσες και μπλα μπλα δεν έβρισκες. Λέξεις απλές και ξεκάθαρες σαν τις σκέψεις μου. Είχαν όμως εκείνη την όμορφη ανορθογραφία. Τελικά πως να το κάνουμε, το κόκκινο είχε γίνει ένα με εμένα και κάπου εκεί πρέπει να σταμάτησε να με νοιάζει πια. Το είχα αποδεχθεί μαζί με όλα τα «παράσημα» που είχα εισπράξει. Υποθέτω ότι χωρίς «κόκκινο» θα χάλαγε η εικόνα που είχα πια για τον εαυτό μου.

Πρώτη γυμνασίου. Γιορτές Χριστουγέννων, ο πρώτος έλεγχος. Κρύος ιδρώτας. Επιστρέφει η μάνα από το σχολείο αποσβολωμένη. Ο έλεγχος χάλια. Κάτι μεταξύ σε προπό και τίποτα. «Η φιλόλογος είπε να σε προσέξουμε, της αρέσουν οι εκθέσεις σου, έχεις λέει δημοσιογραφική πένα και αναλυτικό πνεύμα.» Σιωπή, παγωμάρα και ακινησία. Έχω την εντύπωση ότι οι γονείς, πρέπει να αναρωτήθηκαν μεταξύ τους αν η φιλόλογος ήταν με τα σωστά της. Βλέπετε εμείς οι άνθρωποι, δεν δίνουμε βάση στον καλό τον λόγο έτσι εύκολα, ειδικά όταν αυτός είναι μεμονωμένος και αναπάντεχος. Ίσως να μας ξεβολεύει από το διαολεμένο μας ΕΓΩ. Εξάλλου οι αποφάσεις είχαν παρθεί, οι ταμπέλες είχαν κρεμαστεί, ο κόσμος ήξερε και τώρα μια άγνωστη ζήταγε τι; Να παραδεχτούμε ότι έχουμε κάνει λάθος;

Κανείς δεν ασχολήθηκε, ούτε κι εγώ. Ο καθ’ ένας μας έμεινε βολεμένος στην κρυψώνα του κι εγώ πίσω από τη «μαύρη μου κουρτίνα», τη σιωπή, τα «παράσημά» μου και το αγαπημένο μου «κόκκινο.»

Αργότερα έμεινα στην ίδια τάξη. Κανείς δεν ασχολήθηκε, ούτε κι εγώ. Σιωπή και πάλι, και να που κάποτε έφτασε η απίστευτα ηλιόλουστη ημέρα της αποφοίτησης. Ενημερωτικά, δεν ξαναπέρασα ούτε μια φορά  έξω από την πόρτα του σχολείου μου. Λες και ο τρισκατάρατος ζούσε και ζει μέσα εκεί.

Ξεκίνησα να δουλεύω αμέσως. Λίγο αργότερα σπουδές, έτσι για να λέμε ότι ένα «χαρτάκι» το πήραμε, «οικογενειακώς φυσικά.» Τίποτα δεν μου άρεσε μέχρι που η «μαύρη κουρτίνα» άρχισε να σηκώνεται. Ήθελε να μιλήσει, να πει αυτά που ήξερε. Εγώ αρνήθηκα. Η μάχη μαζί της άνιση. Με ανάγκασε να πάρω χαρτί και μολύβι. Όλο έγραφα, όλο έσβηνα. Όλο έγραφα και όλο έσκιζα και στα σκουπίδια φυσικά όλα, μην τα δει κανείς και ξαναρχίσει το παιχνίδι της κοροϊδίας από την αρχή. Βρήκα ένα κόλπο για να γλυτώσω από τα «παράσημα» των άλλων και για να μην με φορτώσουν με άλλα τόσα. Τον αυτοσαρκασμό. Να το θυμάστε, όσοι αυτοσαρκάζονται δεν έχουν «πλάκα», πόνο και πληγές έχουν.

Συναίσθημα. «Ποιός ασχολήθηκε με το συναίσθημα;» με ρώτησε κάποτε ο εαυτός μου. «Εγώ» αποκρίθηκα κι εκεί έφαγα τη μεγαλύτερη κοροϊδία της ζωής μου. Γέλασε τόσο δυνατά που ακόμα και η «μαύρη κουρτίνα» σηκώθηκε μόνη της. «Άντε παράτα μας κουκλίτσα μου» είπε και άρχισε να εμφανίζει γραπτά και εσώψυχα κάθε φορά που θυμόταν και θύμωνε ή γέλαγε ή έκλαιγε.

Είμαι δυσλεκτική, αριστερόχειρας και τσακώνομαι με τη διάσπαση προσοχής κάθε τόσο. Είμαι θυμωμένη και το ευχαριστιέμαι γιατί ξέρετε κάτι Κυρία … Κυρία; Είμαι διαφορετική. Αμέτε μου και στο διάολο τώρα.

8 ΣΧΟΛΙΑ

  1. 1971-72. Πεντέμιση χρονών στο σχολείο, αριστερόχειρ και με μια δασκάλα που έριχνε ξυλιές στην παλάμη αν έγραφες με το αριστερό, προσπαθούσα πολύ να μάθω με το δεξί. Χωρίς να κάνω ποτέ ορθογραφικά λάθη, ζωγραφίζοντας πολύ καλά στο τετράδιο της αντιγραφής, αλλά με γράμματα χάλια, αφού τα έκανα με το δεξί, μάταια περίμενα καλό βαθμό…Όχι μόνο δε με ενθάρρυνε, αλλά μου έκανε και παρατήρηση για τα γράμματά μου! Στην τρίτη λυκείου άρχισα να γράφω με το αριστερό, αφού ούτως ή άλλως ζωγράφιζα, έτρωγα, έραβα μ αυτό το χέρι. Και στο πανεπιστήμιο έγραφα εναλλάξ και με τα δύο, για να μη με εμποδίζει το σπιράλ. Σπουδάζοντας στο ΤΕΦΑΑ (γυμνάστρια), ζορίστηκα ακόμα περισσότερο, γιατί ο κόσμος και τα αθλήματα είναι φτιαγμένα για δεξιόχειρες. Εμείς κατανοο’υμε άνετα μια κίνηση που μας δείχνουν με το δεξί, αλλά οι δεξιόχειρες δυσκολεύονται όταν την βλέπουν «ανάποδα».Το καλό της υπόθεσης είναι ότι εμείς αναπτύσουμε πολύ περισσότερο τις δεξιότητες και την αντίληψή μας!

    • Χωρίς να το θέλω διαβάζοντας το κείμενό σας γέλασα. Όχι φυσικά με αυτά που γράψατε αλλά γιατί θυμήθηκα τον δάσκαλο του τέννις που μου πέταξε τη ρακέτα σχεδόν στο κεφάλι γιατί τον ανάγκαζα να παίζει ανάποδα! Βλέπετε ο κόσμος δεν γνωρίζει, δυστυχώς ακόμα και στις ημέρες μας υπάρχουν δάσκαλοι, καθηγητές και το χειρότερο γονείς που δεν κατανοούν το θέμα της δυσλεξίας. Αυτοί οι άνθρωποι είναι που δημιουργούν τεράστια προβλήματα στον ψυχισμό ενός παιδιού με όλα αυτά που περιγράψατε και με άλλα τόσα. Σας αξίζει ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ γιατί κυνηγήσατε το στόχο σας και οι «ξυλιές» δεν σας έκαναν να το βάλετε στα πόδια!!! Σας εύχομαι να έχετε πάντα την ίδια στάση ζωής. Καλή συνέχεια σε ότι κάνετε και ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς για τη συμμετοχή σας και το σχόλιό σας. 🙂

  2. πραγματικα παρα πολυ ωραιο αυτο που εγραψες ποσα κοινα εχω βρει με τον εαυτο μου και εγω αριστεροχειρας τωρα για το δυσλεκτικη θα μπορουσα αφου κανεις δεν ασχοληθηκε ποτε σιγουρα διαφορετικη γιατι παντα η σκεψεις μου ηταν πολυ ιδιαιτερες απο ολους σημερα στα 38 πλεον ειμαι σε μια μεγαλη αλλαγη τις ζωης μου και ευχομαι να τα καταφερω σιγουρα προσπαθω για το καλυτερο και εχω μια αισθηση επιτυχιας μεσα μου,και αυτην μεταφερω και στο παιδι μου τιποτα δεν ειναι ακατορθωτο για κανεναν αυτο πρεπει να το καταλαβουν ολοι.

    • Αυτό ακριβώς είναι το νόημα, άσχετα με το αν κάποιος είναι δυσλεκτικός ή όχι. Όπως ακριβώς το είπες τίποτα δεν είναι αδύνατον. Φτάνει να έχουμε την όρεξη και τις αντοχές να κυνηγήσουμε το όνειρό μας και κάθε γονιός οφείλει να υπερασπίζεται και να προστατεύει το παιδί του. Αλήθεια είναι ότι τα καλύτερα έρχονται όταν έχουμε διάθεση να έρθουν και ναι οι επιτυχία είναι μπροστά μας φτάνει να την κυνηγήσουμε. Καλή επιτυχία στις αλλαγές σου και να δεις τα παιδιά σου ευτυχισμένα μέσα στις επιλογές τους. Καλή συνέχεια και ένα μεγάλο ευχαριστώ για το σχόλιό σου 🙂

  3. Ώράίο άρθρο, συγχαρητήρια
    Μέσα σέ λίγες γραμμές, είδα τό εκπαιδευτικό μας σύστημα, διαχρονικά. ..
    Γιάννης, αριστεροχειρας, χημικός.

  4. Πολυ καλο κειμενο και πολυ καλη αποτυπωση. Ο θυμος ειναι φυσιολογικος μεχρι ενος σημειου. Ολοι μας ειχαμε κακους αλλα και καλους δασκαλους.

    Συνηθως αυτο που μας «πλαθει» σαν παιδια, ειναι ο δασκαλος στο δημοτικο. Αν ειναι καλος τοτε εχουμε τις καλυτερες αναμνησεις απο ολο το σχολειο. Αν δεν ειναι ομως, παει στραβα μεχρι να τελειωσει.

    Οι καθηγητες στο Γυμνασιο λιγοτερο και στο λυκειο ισα που θυμασαι κακους καθηγητες, γιατι εκει πια ξερεις ποιος εισαι και δεν δινεις σημασια.

    Και εγω, αριστεροχειρας, δυσλεκτικος, με πολυ δυσκολια στην μαθηση, αλλα με μια διαφορετικοτητα που ελαμπε οταν την αφηνα να βγει προς τα εξω. Με ηξεραν ολοι ενω εγω δεν θυμομουν καν τα ονοματα τους. Μου συμβαινει ακομα και σημερα. Θυμαμαι στο γυμνασιο που το επιπεδο του σχολειου ηταν αρκετα καλο και των παιδιων. Ετσι λιγο αναγκαστηκα να διαβασω για να ευχαριστησω τους γονεις, αν και δεν με ενοιαζει πολυ. Ετσι επιασα μονος μου απο την αρχη λιγο την Χημεια και την Φυσικη. Τα μαθηματικα δεν μου ηταν δυσκολα αλλα επρεπε να διαβασω να τα γραψω να τα καταλαβω με τον δικο μου τροπο για να τα κανω δικα μου. Το ιδιο με την Χημεια. Εκθεση εγραφα οπως λεει και το παραπανω αρθρο, οπως εγω σκεφτομουν, οχι με σαλτσες. Δεν μπορουσα να γραψω πανω απο μια σελιδα, μου φιανοταν χαζο. Αφου σε μια παραγραφο ειχα γραψει αυτο που ηθελα και ενοιωθα. Τι αλλο να γραψω. Αηδιαζα με τις σαλτσες στις εκθεσεις και οταν αλλοι διαβαζαν τις δικες τους, με ξενερωνε που δεν καταλαβαιναν οτι αυτα που εγραφαν δεν ειχαν νοημα γιατι απλα επαναλαμβανοντουσαν.

    Ερχεται λοιπον μια μερα που λεει η Χημικος, βγαλτε ενα χαρτι εχουμε σημερα διαγωνισμα. Συνηθως το διαγωνισμα επρεπε να το γνωριζουμε μερες για να προετοιμαστουμε. Το τεστ μπορουσε να μπει αμεσα οποιανδηποτε ημερα. (αυτο τωρα το καταλαβα, τοτε δεν με ενδιεφερε η διαφορα).

    Αρχισε να γραφει στον πινακα τα ερωτηματα. Εγω την ωρα που τα εγραφε, απαντουσα κιολας σε καθε ερωτημα μιας και δεν ειχε να γραψεις πολλα, αλλα να λυσεις τις χημικες εξισωσεις. Μου φαινοντουσαν τοσο απλες που μεχρι να τελειωσει και το τελευταιο ερωτημα εγω παρεδωσα την κολλα αναφορας και εφυγα.

    Εκεινη την ωρα ολοι αναφωνησαν. Παλι δεν εγραψε τιποτα, μας δουλευει παει εξω να παιξει. Η καθηγητρια, με καλεσε μεσα μετα απο 15 λεπτα. Μου ειπε πηρες 17/20. Την ρωτησα γιατι; Και μου ειπε οτι ειχες ενα πολυ μικρο λαθος αλλα σου εκοψα 3 βαθμους γιατι δεν ηλενξες το γραπτο σου για τυχον λαθη.

    Σε ολη την ταξη εκπληξη που ακομα θυμαμαι τις φατσες των καλων μαθητων που κοριδευαν μεχρι τοτε. Απο εκει και περα δεν μιλουσε κανενας οταν ανεβαινα στον πινακα για Χημεια.

    Ξαφνηκα μετα το λυκειο, ενω ημουν γενικα χαρισματικος με τα χερια και σε ειδικο σημειο του μυαλου που ακομα δεν μπορω να καταλαβω μεχρι που μπορει να φτασει….η λαμψη που εκρυβα αρχισε να καλπαζει, με αποκορυφωμα στο MSc στο πανεπιστημιο, που η πτυχιακη μου κλειδωθηκε, προτυπο στην βιβλιοθηκη του πανεπιστημιου.

    Μεχρι τοτε, στο σπιτι με ανεβαζαν και με κατεβαζαν ΒΟΥΡΛΟ, συγκρισεις με οικεγενεια, με αλλους φιλους που διεπρεταν στο σχολειο, με απιστευτες βαθμολογιες. Ξενες γλωσσες, πονεμενη ιστορια, ακομα και στο μεταπτυχιακο μου που ηταν στην Αγγλια με πολυ δυσκολια εγραψα σωστα αγγλικα.

    Σημερα ειμαι με την γυναικα στο ιδιο επιπεδο εσωτερισμου η δυσλεκτικου, η αφτισμου, η οτιδηποτε θελετε να το λετε, και εχουμε 2 μικρα ζοντοβολακια. Ο ενας απο τους δυο φαινεται πολυ ζωηρος ενω ο αλλος μοιαζει περισσοτερο σε μενα και την γυναικα μου, εσωστρεφης, δεν μιλαει αν και ειναι 3,5 χρονων, δεν εχουμε καταλαβει αν εχει καποιο προβλημα, γιατι υπαρχουν αναλαμπες του, που σε κανει να πιστεψεις οτι δεν ειναι 3,5 αλλα 10. Κανει πραγματα που θελει και πραμγατα που μονο εκεινον ενδιαφερουν.

    Το θεμα ομως εδω ειναι οτι εγω μεγαλωσα σε ενα σχολειο που ολα τα παιδια ηταν μαζι σε μια ταξη. Τωρα ομως το δικο μου το παιδι ισως να μην μπορει να ενταχθει, γιατι τωρα ισως δεν το αφησουν.

    Σε μενα εκανε καλο που εμεινα μαζι με τα κανονικα παιδια στην ταξη γιατι ενω στην αρχη ειχα πολλα προβληματα κατανοησης των γραμματων αλλα στο λυκειο βγηκε το χαρισμα που ειχα, οχι μεσα στην ταξη και στα μαθηματα αλλα μεσα μου, καταλαβα οτι κατι ιδιαιτερο εχω και μπορω να το εκμεταλλευτω.

    Ολοι οι ανθρωποι εχουν ενα χαρισμα. Αλλοι ειναι φυσιολογικοι και τους παιρνει το ρου της ζωης χωρις να ψαξουν, ενω αλλοι που κατι τους «καιει» μεσα τους σαν διαφορετικους, ψαχνουν να βγαλουν αυτο το χαρισμα και το κανουν πραγματικοτητα. Βεβαια οι σωστες συνθηκες πιεσης και θερμοκρασιας παντα παιζουν τον ρολο τους.

    • Συγχαρητήρια που μέσα σε αυτό το δύσκολο κλίμα καταφέρατε να υπερπηδήσετε τα εμπόδια και να φτάσετε τους στόχους σας. Καταλαβαίνω ακριβώς πως το κάνατε. Ελπίζω και το ζιζάνιο σας να ζήσει και να δημιουργήσει μέσα από τον δικό του κόσμο αυτά που επιθυμεί, με εσάς και τη γυναίκα σας συνοδοιπόρους. Δυστυχώς στα σχολεία μας δεν υπάρχει η γνώση για τη σωστή αντιμετώπιση των ξεχωριστών αυτών παιδιών. Ελπίζω μέρα με τη μέρα τα πράγματα να καλυτερεύουν και ναι, καλυτερεύουν έστω και με τον βήματα σμόκιν της χελώνας! Σας ευχαριστώ για το σχόλιό σας και ελπίζω τα παιδιά σας να είναι γεμάτα από υγεία και ευτυχία πάντα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here