«Ευχαριστώ το μπαμπά μου» … όχι, όχι.
«Ευχαριστώ τη μαμά μου»… βαρετό.
«Ευχαριστώ τον παππού μου και τη γιαγιά μου» … σοβαρέψου!
«Ευχαριστώ την Εύα και τον Αδάμ. Ευχαριστώ το μήλο και τον όφι. Ευχαριστώ το προπατορικό μας αμάρτημα και το σκασιαρχείο από τον Παράδεισο, που μας έδωσαν τελικά ατελείωτες ευκαιρίες για να ανακαλύψουμε το τίποτα και το πολύ μέσα μας.»

Κουράστηκα, μπάφιασα, βαρέθηκα και είπα ένα τεράστιο άϊ σιχτίρ κι έτσι αποφάσισα να βάλω τα πράγματα στη θέση τους. Είπα και μερικά ουστ και το ευχαριστήθηκα. Ταχτοποίησα τα συρταράκια μου στα μέσα μου. Ξεσκαρτάρισα τα φθαρμένα και τα έδωσα. Κράτησα τα καλά και τα λίγα και τα τακτοποίησα με αγάπη.

Αναλογίστηκα όλα εκείνα τα ανθρωπάρια που κάνουν ανέμελα τραμπάλα στη ζωή μας. Για όλους αυτούς που έχουμε τρέξει ξανά και ξανά. Που μπαινοβγαίνουν με κάρτα απεριορίστων διαδρομών. Που ξαπλώνουν στους «καναπέδες» μας και δεν μας αφήνουν χώρο. Που κοιμούνται στα «κρεβάτια» μας και τα βρωμίζουν.  Που ρουφάνε ασύδοτα το οξυγόνο μας . Γνωστές και τρυφερές φατσούλες ε;  Σαν να είσαι ο ευκάλυπτος και εκείνοι τα κοάλα. Όμορφες τρυφερές στιγμές. Γίνεσαι στήριγμα. Δίνεις τροφή. Σε κρατάνε αγκαλιά και νοιώθεις ότι κάτι κάνεις. Γίνεσαι σπουδαίος ξαφνικά μέσα στην ανωνυμία σου. Δίνεις ανάσα από την ανάσα σου. Η ευτυχία της δοτικότητας. Η ζωή σου αποκτάει νόημα γιατί νόημα δεν βρήκες μέσα στον εαυτό σου. Το κατάλαβες αυτό ή να στο ξαναπώ;

Για κοίτα γύρω σου. Από ποιους περιστοιχίζεσαι; Οι άνθρωποι οι δημιουργικοί δεν είναι κρεμασμένοι επάνω σου. Ασχολούνται με τη ζωή τους και βελτιώνονται. Την παλεύουν, τουλάχιστον προσπαθούν και βρίσκουν χώρο και χρόνο για σένα. Δεν σε θυμούνται περιστασιακά ή όποτε σε έχουν ανάγκη. Είναι εκεί, κοντά σου και τριγύρω σου χωρίς να σε πνίγουν.

Φίλοι, συγγενείς, ψυχαναγκαστικοί συνεργάτες που ζούνε «χαριτωμένα» δίπλα σου προσπαθώντας να ρουφήξουν την ενέργειά σου. Άνθρωποι που αντί να προσπαθήσουν να βελτιώσουν τη ζωή τους, υφαίνουν έναν ιστό γύρω σου που σου τραβάει το οξυγόνο. Συνήθως οι άνθρωποι αυτοί έχουν περισσότερα από εσένα. Μια θεωρητικά πετυχημένη οικογένεια, ίσως μία καλύτερη δουλειά, οικονομική ευημερία και κάτσε και αναλογίσου λίγο μόνος σου και προσέθεσε στη δική σου λίστα τα «έχω» τους. Θα εντυπωσιαστείς! Εγωϊστές και ανικανοποίητοι να απαιτούν αμετακίνητοι από τις θέσεις τους. Συνήθως μοιράζουν ξεροκόμματα αγάπης και νοιαξίματος  κι εσύ νοιώθεις υποχρεωμένος και ευλογημένος. Τρέχεις στο μαραθώνιο της δικής τους ανικανοποίητης ζωής και ποτέ δεν τερματίζεις, γιατί το τέρμα όλο και απομακρύνεται. Γίνονται επιθετικοί όταν δεν παίρνουν αυτό που θέλουν ή παριστάνουν τα θύματα όταν αρχίζεις να ψυχανεμίζεσαι την κάλπικη αλήθεια τους κι εσύ, ο εξισορροπιστής των πάντων, τρέχεις σπαταλώντας πολύτιμη ενέργεια.

Σταμάτα και ξεκουράσου. Ότι και να δώσεις πάντα θα τους χρωστάς.  Μην ψάχνεις λογική σε όλο αυτό δεν υπάρχει.  Είναι αυτά τα ανθρωπάκια που ζουν για να ροκανίζουν την ψυχή των άλλων. Φύγε όσο πιο μακριά μπορείς όσο ακόμα προλαβαίνεις. Φύγε για να μην γίνεις λίγο πριν τα στερνά σου σαν κι αυτούς. Πες τα ευχαριστώ σου, τίμησε τον κάθε ένα που έκανε πέρα τη ζωή του, έστω και στιγμιαία για σένα, ρούφα το οξυγόνο σου και αναλογίσου την διαδρομή σου.

Αναλογίσου τον κόπο σου. Τις αποφάσεις που πήρες. Τα λάθη σου. Τις επιτυχίες σου, τις ημέρες που σε καμάρωσες, τις ημέρες που η αγάπη σου έγινε ένας τεράστιος ήλιος και σε φώτισε. Θυμήσου τα ξενύχτια πάνω από τα βιβλία σου. Την προσπάθειά σου να κρατήσεις σωστά το «μολύβι» της ζωής σου και να γράψεις το δικό σου βιβλίο. Τις ημέρες που έκλαψες. Τις νύχτες που ξενύχτησες αγκαλιά με τους φόβους σου και τις μοναχικές διαδρομές που τράβηξες της εγκατάλειψης. Που τα χρωστάς ρε συ όλα αυτά ξέρεις; Μόνο στις δικές σου αποφάσεις, πουθενά αλλού. Που χρωστάς τις δικές σου επιτυχίες ξέρεις; Εδώ σε θέλω … Τις δικές σου επιτυχίες αισθάνεσαι πάντα ότι τις χρωστάς κάπου αλλού κι ίσως έτσι είναι.  Για την αφετηρία όμως, για την μία ευκαιρία που σου έδωσαν και είχες το νου και την τόλμη να την αδράξεις. Μην το ξεχνάς και μην γίνεσαι υπόδουλος γιατί υποβιβάζεις μόνος σου την αξία του κόπου σου. Πώς να το κάνουμε, στήσου όρθιος μπροστά στον ολόσωμο καθρέφτη σου και θυμήσου μόνο ένα πράγμα, «πως τη διαδρομή για το Oscar τελικά, μόνος σου την έκανες». Χειροκρότησε τον εαυτό σου και υποκλίσου με σεβασμό. Σου αξίζει…

Αφιερωμένο …